Syndroom van Hallervorden-Spatz

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap     Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.

Het Syndroom van Hallervorden-Spatz, ook wel de Ziekte van Hallervorden-Spatz, is een zeldzame erfelijke stofwisselingsziekte. Het is een neurologische aandoening.

Ziektebeeld[bewerken]

Bij een patiënt met Hallervorden-Spatz gaan zowel de lichamelijke als de verstandelijke functies langzaam achteruit. Wanneer de eerste symptomen van het syndroom zich openbaren, sterft de patiënt doorgaans binnen tien jaar. Openbaring is op verschillende leeftijden mogelijk, maar vindt meestal plaats op jeugdige leeftijd.

Het begint met een degeneratie van zenuwknopen, gliawoekeringen in hersenstructuren rondom de thalamus en in de zwarte substantie in de middenhersenen. Daarbij zet zich pigment af in de getroffen gedeeltes van het centrale zenuwstelsel. Een patiënt krijgt last van onwillekeurige bewegingen en loopstoornissen. Daarop volgt een algemene voortschrijdende hypertonie, waarbij spreken en slikken met aanvallen erg moeilijk wordt.

Oorzaak[bewerken]

De oorzaak van Hallervorden-Spatz huist in chromosoom 20 van het menselijk genoom.

Het syndroom dankt haar naam aan de Duitse neuropathologen Julius Hallervorden en Hugo Spatz.


Bronnen, noten en/of referenties