Systeemkunde

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Collage van toepassingen van systeemkunde

Systeemkunde, of systeemleer, is de wetenschap over het analyseren en ontwerpen van technische en organisatorische systemen, en is gebaseerd op het denken in systemen, processen en regelkringen. Dit wordt nu ook wel Systems Engineering (SE) genoemd

Algemeen[bewerken]

Systeemkunde is afgeleid van het Engelse Systems Engineering; en dit is letterlijk vertaald systeembouwkunde. Deze term ligt in de lijn van de bouwkunde, werktuigbouwkunde, weg- en waterbouwkunde, vliegtuigbouwkunde enz. Sinds de 1960er jaren zijn in Nederland de verkorte vormen systeemleer en systeemkunde gebruikelijk.

De systeemkunde is net als de oorspronkelijke Systems Engineering opgezet als gereedschap; een verzameling praktische toepasbare methoden en technieken. Hierbij is een combinatie gemaakt van systeemdenken, modelvorming & simulatie, ontwerpmethodologie en besluitvormingstheorie. Deze mix wordt aangeboden als een vakmethodologie voor technische en organisatorische studierichtingen. Als zodanig staat de systeemkunde naast de wetenschapsleer (algemene methodologie) en de onderzoeksmethodologie, die aan de meeste universiteiten worden onderwezen.

Het fundamentele onderzoek in de systeemkunde is erop gericht om samenhang en patronen te ontdekken, en om nieuwe kaders te ontwikkelen waarmee structuren en processen kunnen worden beschreven en begrepen. In de vakdisplines zelf zijn verschillende vormen van systeemleer en systeemkunde ontstaan: algemene, bedrijfskundige, elektrische, sociale, technische, technisch-fysische, en zachte systeemleer en of systeemkunde. In het Engelse taalgebied zie je veel een diversere uitwerking van Systems Engineering in theorie en praktijk. De begrippen systeemleer en systeemkunde worden soms gebruikt als synoniem voor systeemtheorie en systeemmethodologie.

Onderwijs en onderzoek[bewerken]

Henk Bikker's systeemkunde, Delft 1991

Het vak systeemkunde wordt aan vele hogescholen en universiteiten onderwezen veelal in combinatie met bedrijfskunde, bestuurskunde, informatica, modelvorming, operations research, of wiskunde.

Onderzoek en ontwikkeling vindt plaats op:

Zie ook[bewerken]

Literatuur[bewerken]

Enige Nederlandse en Engelse standaardwerken zijn:

  • Ingeman Arbnor & Björn Bjerke (1997). Methodolodology for Creating Business Knowledge, Sage Publications London.
  • Harold Chestnut (1967). Systems Engineering Methods, Wiley, New York.
  • H. Goode and R.E. Machol (1957). Systems Engineering: An Introduction to the Design of large-Scale Systems, McGraw-Hill New York.
  • A.D. Hall (1962). A Methodology for Systems Engineering, Van Nostrand Princeton, New Jersey.
  • A.F.G. Hanken (1973). Inleiding tot de systeemleer, Stenfert Kroese.
  • A.C.J. de Leeuw (1974). Systeemleer en organisatiekunde : een onderzoek naar mogelijke bijdragen van de systeemleer tot een integrale organisatiekunde, Stenfert Kroese.
  • Jan in 't Veld (2002). Analyse van organisatieproblemen: Een toepassing van denken in systemen en processen, 8e druk Elsevier.

Externe links[bewerken]

Zoek dit woord op in WikiWoordenboek