TT Assen 1986

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vlag van Nederland TT Assen 1986
TT-Circuit Assen
Officiële naam Grote Prijs van Nederland der KNMV
Land Vlag van Nederland Nederland
Datum 26 en 28 juni 1986
Organisator FIM/KNMV
500 cc
Poleposition Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson
Snelste ronde Vlag van Australië Wayne Gardner
Eerste Vlag van Australië Wayne Gardner
Tweede Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola
Derde Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin
250 cc
Poleposition Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Snelste ronde Vlag van Duitsland Martin Wimmer
Eerste Vlag van Venezuela Carlos Lavado
Tweede Vlag van Duitsland Toni Mang
Derde Vlag van Spanje Sito Pons
125 cc
Poleposition Vlag van Italië Luca Cadalora
Snelste ronde Vlag van Italië Fausto Gresini
Eerste Vlag van Italië Luca Cadalora
Tweede Vlag van Italië Fausto Gresini
Derde Vlag van Italië Ezio Gianola
80 cc
Poleposition Vlag van Spanje Jorge Martínez
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie
Eerste Vlag van Spanje Jorge Martínez
Tweede Vlag van Spanje Manuel Herreros
Derde Vlag van Nederland Hans Spaan
Zijspan
Poleposition Vlag van Nederland Egbert Streuer/Vlag van Nederland Bernard Schnieders
Snelste ronde Vlag van Zwitserland Rolf Biland/Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg
Eerste Vlag van Frankrijk Alain Michel/Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster/Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt
Derde Vlag van Japan Masato Kumano/Vlag van Duitsland Helmut Diehl
Formule I
Poleposition Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Iddon
Snelste ronde Vlag van Noord-Ierland Neil Robinson
Eerste Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop
Tweede Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Iddon

De TT van Assen 1986 was de zesde Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace voor motorfietsen in het seizoen 1986. De races werden verreden op 26 en 28 juni 1986 op het TT Circuit in Assen. Behalve alle "normale" klassen uit het wereldkampioenschap reed in Assen ook de Formula One TT. Zij reed al op donderdag 26 juni, de andere klassen op zaterdag 28 juni.

Algemeen[bewerken]

500cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Vooral de Suzuki-teams HB-Gallina en Skoal Bandit-Heron zagen uit naar de komst van testrijder Masuru Mizutani, die mogelijk met een nieuwe V-4 uit Japan zou komen. Dat zou het begin van de oplossing van de problemen zijn, die ze al jaren ondervonden omdat de 500cc-Suzuki's maar niet doorontwikkeld werden. Het werd echter een teleurstelling: Mizutani kwam met een eveneens verouderde Suzuki RG 500 square four met roterende inlaten waarmee hij zich als 25e kwalificeerde. Zo stond Dave Petersen als beste Suzuki-rijder op de tiende startplaats, ruim vier seconden langzamer dan Eddie Lawson. Wayne Gardner werd als beste Honda-rijder tweede, maar hij was dan ook de enige met een V-4 NSR 500. Randy Mamola had problemen genoeg tijdens de trainingen, vooral toen zijn vriendin Alex met buikklachten in het ziekenhuis werd opgenomen. Na een operatie op vrijdag ging het beter, ook met Mamola, maar door remproblemen kwam hij niet verder dan de zesde startplaats.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Agostini-Yamaha 2"12'70
2. Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 2"13'39
3. Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Marlboro-Agostini-Yamaha 2"13'70
4. Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 2"14'08
5. Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Lucky Strike-Roberts-Yamaha 2"14'41
6. Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Lucky Strike-Roberts-Yamaha 2"14'49
7. Vlag van Frankrijk Raymond Roche Rothmans-Katayama-Honda 2"14'98
8. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-Honda 2"15'99
9. Vlag van België Didier de Radiguès Rollstar-Chevallier-Honda 2"16'96
10. Vlag van Zimbabwe Dave Petersen HB-Gallina-Suzuki 2"16'96

De race[bewerken]

Ron Haslam maakte weer zijn bekende bliksemstart, waardoor voor het eerst de experimentele ELF 3 aan de leiding van een race kwam. Eddie Lawson en Randy Mamola startten slecht en Wayne Gardner's Honda klom zowel in de eerste als de tweede versnelling in de ketting, zodat hij even het gas dicht moest draaien om het voorwiel op de grond te krijgen. Toch wist Gardner meteen naar de vierde plaats door te stoten, terwijl Lawson op de negende plaats aanremde voor de Stekkenwal. Die nam hij te ruim, waardoor hij in het gras terecht kwam, viel en zijn race beëindigde. Haslam ging als eerste de tweede ronde in, maar zijn achtervolger Raymond Roche werd toen al gepasseerd door Gardner. Die nam nog in diezelfde ronde de leiding, terwijl ook Rob McElnea al snel aansloot, gevolgd door Mamola en Mike Baldwin. Zo moesten de driecilinderrijders Haslam en Roche het hoofd buigen voor de sterkere viercilinders. Mamola volgde lange tijd Rob McElnea, maar toen die gat met Gardner niet dichtreed passeerde hij hem in de zevende ronde om Gardner tot op 1,4 seconde te naderen. Dat was halverwege de race, maar Gardner bouwde zijn voorsprong uiteindelijk toch weer wat uit en won voor Mamola. McElnea moest de derde plaats nog afstaan aan Baldwin, nadat in de laatste ronde een meeuw tegen zijn radiateur gevlogen was waardoor de motor te warm werd.

Uitslag 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 45"17'78 2 15
2 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Lucky Strike-Roberts-Yamaha 45"21'41 6 12
3 Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Lucky Strike-Roberts-Yamaha 45"27'84 5 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Marlboro-Agostini-Yamaha 45"27'92 3 8
5 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 45"38'21 4 6
6 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Rothmans-Katayama-Honda 45"50'42 7 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-Honda 45"57'74 8 4
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roger Burnett Rothmans-Honda-UK 46"05'03 11 3
9 Vlag van België Didier de Radiguès Rollstar-Chevallier-Honda 46"25'48 9 2
10 Vlag van Spanje Juan Garriga Cagiva 46"52'10 13 1
11 Vlag van Zwitserland Marco Gentile Écurie-Fior-Honda 47"09'18 20
12 Vlag van Nederland Boet van Dulmen Bakker-PDM-Honda 47"12'89 18
13 Vlag van Zwitserland Wolfgang von Muralt Frankonia-Suzuki 47"39'15 24
14 Vlag van Japan Masuru Mizutani Suzuki +1 ronde 25
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Simon Buckmaster Duckhams Oil-Honda +1 ronde 30
16 Vlag van Nederland Mile Pajic SNRT-Honda +1 ronde 23
17 Vlag van Duitsland Manfred Fischer Hein Gericke-Honda +1 ronde 19
18 Vlag van Italië Marco Papa Honda +1 ronde 22
19 Vlag van Finland Eero Hyvärinen Honda +1 ronde 27
20 Vlag van Nederland Rob Punt Honda +1 ronde 26
21 Vlag van Finland Esko Kuparinen Honda +1 ronde 33
22 Vlag van Duitsland Dietmar Mayer Honda +1 ronde 36

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Zweden Peter Sköld Honda 31
Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Rizla-Heron-Suzuki 12
Vlag van Nederland Maarten Duyzers Suzuki 35
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mark Philips Suzuki 28
Vlag van Zweden Peter Lindén Honda 29
Vlag van Italië Massimo Messere Honda 17
Vlag van Zimbabwe Dave Petersen HB-Gallina-Suzuki 10
Vlag van Duitsland Gustav Reiner Bakker-Honda-Deutschland Val 15
Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Irons Suzuki Val 34
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Swann Suzuki 21
Vlag van Australië Paul Lewis Skoal Bandit-Heron-Suzuki 14
Vlag van Japan Shungi Yatsushiro Moriwaki-HRC-Honda 16
Vlag van Oostenrijk Karl Truchsess Honda 32
Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Agostini-Yamaha Val 1

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigde Staten Freddie Spencer Rothmans-HRC-Honda Blessure
Vlag van Nederland Henk van der Mark PDM-Honda Blessure
Vlag van Italië Pierfrancesco Chili HB-Gallina-Suzuki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall MacKenzie Skoal Bandit-Heron-Suzuki Blessure[1]

Top tien tussenstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Verenigde Staten Eddie Lawson Marlboro-Agostini-Yamaha 72
2 Vlag van Australië Wayne Gardner Rothmans-HRC-Honda 64
3 Vlag van Verenigde Staten Randy Mamola Lucky Strike-Roberts-Yamaha 59
4 Vlag van Verenigde Staten Mike Baldwin Lucky Strike-Roberts-Yamaha 52
5 Vlag van Frankrijk Christian Sarron Gauloises-Sonauto-Yamaha 33
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob McElnea Marlboro-Agostini-Yamaha
7 Vlag van Frankrijk Raymond Roche Rothmans-Katayama-Honda 18
8 Vlag van België Didier de Radiguès Rollstar-Chevallier-Honda 14
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Haslam ELF-Honda 8
10 Vlag van Japan Shunji Yatsushiro HRC-Honda 7

250cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Na zijn domme val tijdens de GP van Joegoslavië wilde Carlos Lavado in Assen zijn voorsprong in het WK verder uitbouwen. Hij trainde dan ook ook ruim een halve seconde sneller dan merkgenoot Martin Wimmer en ruim een seconde sneller dan Tadahiko Taira. De HRC-Honda's kwamen er bekaaid vanaf. Sito Pons werd weliswaar vierde, maar de andere Honda-rijders moesten de verrassend sterk rijdende Donnie McLeod met zijn Armstrong voor laten. Toni Mang had daarvoor een excuus: zijn in Oostenrijk gebroken voet was nog steeds niet helemaal genezen.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 2"18'18
2. Vlag van Duitsland Martin Wimmer Marlboro-Agostini-Yamaha 2"18'70
3. Vlag van Japan Tadahiko Taira Marlboro-Agostini-Yamaha 2"19'66
4. Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 2"20'01
5. Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod Silverstone-Armstrong-Rotax 2"20'05
6. Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-Honda 2"20'12
7. Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 2"20'37
8. Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Rothmans Katayama-Honda 2"20'41
9. Vlag van Italië Fausto Ricci HRC-Honda 2"20'46
10. Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall MacKenzie Silverstone-Armstrong-Rotax 2"20'66

De race[bewerken]

Door zijn geblesseerde voet kon Toni Mang geen goede duwstart maken. Martin Wimmer en Tadahiko Taira hadden dat probleem voortdurend omdat de Yamaha YZR 250 nu eenmaal een moeilijke starter was en kwamen na de start al in het achterveld terecht. Carlos Lavado maakte daarentegen samen met Donnie McLeod een goede start, maar Lavado begon onmiddellijk een voorsprong op te bouwen. Achter hem vormde zich een groepje met Fausto Ricci, Sito Pons en Donnie McLeod. Na zeven ronden was Mang van de vijftiende plaats opgerukt tot achter deze groep. Taira was toen nog negende en Wimmer zelfs veertiende. Nadat Fausto Ricci was gevallen en met nog zeven ronden te gaan lag Lavado nog steeds ver voor, maar Mang vocht intussen met Pons en McLeod om de tweede plaats. Wimmer reed een ronderecord dat hem naar de achtste plaats bracht, maar uiteindelijk werd hij nog vijfde, achter Lavado, Mang, Pons en McLeod.

Uitslag 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 42"30'19 1 15
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 42"17'78 7 12
3 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 42"19'14 4 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod Silverstone-Armstrong-Rotax 42"21'06 5 8
5 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Marlboro-Agostini-Yamaha 42"27'63 2 6
6 Vlag van Japan Tadahiko Taira Marlboro-Agostini-Yamaha 42"28'96 3 5
7 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-Honda 42"32'06 6 4
8 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu ELF-Parisienne-Honda 42"34'19 17 3
9 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Rothmans Katayama-Honda 42"34'46 8 2
10 Vlag van Duitsland Reinhold Roth HB-Römer-Honda 42"55'56 11 1
11 Vlag van Oostenrijk Siegfried Minich Honda 42"57'24 12
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Niall Mackenzie Silverstone-Armstrong-Rotax 43"06'47 10
13 Vlag van Duitsland Hans Becker Yamaha 43"15'59 25
14 Vlag van Oostenrijk Hans Lindner Rotax 43"21'45 19
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Carter JJ Cobas-Rotax 43"21'81 23
16 Vlag van Italië Maurizio Vitali Garelli 43"22'10 28
17 Vlag van Nederland Cees Doorakkers Honda 43"22'60 31
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Noël EMC-Rotax 43"29'84 29
19 Vlag van Duitsland Jochen Schmid Yamaha 43"37'96 16
20 Vlag van Zwitserland Urs Lüzi Yamaha 43"43'16 35
21 Vlag van Nederland Gerard van der Wal Assmex-MBA 43"47'64 36
22 Vlag van Spanje Antonio Garcia JJ Cobas-Rotax 43"54'53 33

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Duitsland Herbert Besendörfer Yamaha 13
Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy Watts EMC-Rotax 26
Vlag van Oostenrijk Andreas Preining Rotax 30
Vlag van Italië Fausto Ricci HRC-Honda Val 9
Vlag van België Stéphane Mertens Johnson-Yamaha Val 22
Vlag van Spanje Carlos Cardús Campsa-Honda Opgave[2] 15
Vlag van Frankrijk Jean Foray Chevallier-Yamaha 20
Vlag van Zwitserland Roland Freymond Yamaha 34
Vlag van Nederland Mar Schouten Honda 37
Vlag van Frankrijk Pierre Bolle ELF-Parisienne Opgave[3] 14
Vlag van Duitsland Harald Eckl Honda 24
Vlag van Frankrijk Jean-Michel Mattioli Yamaha 21
Vlag van Italië Virginio Ferrari Total-Katayama-HRC-Honda 18
Vlag van Duitsland Manfred Herweh HB-Aprilia-Rotax Motor 27

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Italië Stefano Caracchi Aprilia-Rotax Teambeleid[4]
Vlag van Italië Loris Reggiani

Top tien tussenstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Venezuela Carlos Lavado HB-Venemotos-Yamaha 72
2 Vlag van Duitsland Toni Mang Rothmans-HRC-Honda 51
3 Vlag van Spanje Sito Pons Campsa-HRC-Honda 47
4 Vlag van Frankrijk Jean-François Baldé Rothmans Katayama-Honda 45
5 Vlag van Duitsland Martin Wimmer Marlboro-Agostini-Yamaha 44
6 Vlag van Italië Fausto Ricci HRC-Honda 24
7 Vlag van Frankrijk Dominique Sarron Rothmans-Honda 23
8 Vlag van Zwitserland Jacques Cornu ELF-Parisienne-Honda 18
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donnie McLeod Silverstone-Armstrong-Rotax 15
Vlag van Frankrijk Pierre Bolle ELF-Parisienne

125cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

Aanvankelijk reden Luca Cadalora en Fausto Gresini de snelste tijden, maar August Auinger nestelde zich nog tussen hen in, terwijl Ezio Gianola de vierde tijd reed. Garelli-teammanager Eugenio Lazzarini vaardigde geen stalorders uit, omdat zijn beide rijders in het WK dicht bij elkaar stonden, maar droeg hen alleen op elkaar niet van de baan te rijden.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Italië Luca Cadalora FMI-Garelli 2"26'55
2. Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-LCR-MBA 2"26'91
3. Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Garelli 2"27'01
4. Vlag van Italië Ezio Gianola MBA 2"27'63
5. Vlag van Italië Domenico Brigaglia Ducados-MBA 2"28'31
6. Vlag van België Lucio Pietroniro MBA 2"28'69
7. Vlag van Duitsland Alfred Waibel MBA 2"28'87
9. Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 2"29'39
9. Vlag van Zwitserland Thierry Feuz MBA 2"29'78
10. Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler LCR-MBA 2"29'82

De race[bewerken]

Vanaf het begin van de race gingen Luca Cadalora, Fausto Gresini en August Auinger er gedrieën vandoor, terwijl Ezio Gianola een slechte start had. Die kon hij ook niet meer goedmaken, zodat de drie koplopers het rijk alleen hadden en de Garelli-rijders regelmatig van positie wisselden, gevolgd door Auinger. In de zevende ronde viel Auinger in de Stekkenwal, waardoor Cadalora en Gresini samen voor de overwinning vochten. Cadalora won nipt, Gresini werd tweede en Gianola op ongeveer een halve minuut derde.

Uitslag 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Italië Luca Cadalora FMI-Garelli 39"30'04 1 15
2 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Garelli 39"30'30 3 12
3 Vlag van Italië Ezio Gianola MBA 39"57'29 4 10
4 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Ducados-MBA 40"02'98 5 8
5 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler LCR-MBA 40"03'38 10 6
6 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 40"16'72 12 5
7 Vlag van Italië Paolo Casoli MBA 40"32'88 15 4
8 Vlag van Zwitserland Thierry Feuz MBA 40"33'35 9 3
9 Vlag van Italië Gastone Grassetti MBA 40"52'82 16 2
10 Vlag van Spanje Ángel Nieto Ducados-MBA 41"01'89 13 1
11 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 41"04'60 14
12 Vlag van Frankrijk Paul Bordes MBA 41"04'88 26
13 Vlag van Spanje Andres Sánchez Ducados-MBA 41"23'70 25
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Appleyard MBA 41"32'22 36
15 Vlag van Nederland Jan Eggens LCR-EGA 41"32'71 30
16 Vlag van Duitsland Norbert Peschke MBA 41"53'15 20
17 Vlag van Finland Esa Kytölä MBA 41"53'63 28
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Robin Milton MBA 41"56'28 22
19 Vlag van Frankrijk Patrick Daudier MBA +1 ronde 17
20 Vlag van Zwitserland Thierry Maurer MBA +1 ronde 27
21 Vlag van Denemarken Thomas Møller-Pedersen MBA +1 ronde 21
22 Vlag van Nederland Ton Spek MBA +3 ronden[5] 35

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Zwitserland Peter Sommer MBA 29
Vlag van Oostenrijk August Auinger Bartol-LCR-MBA Val 2
Vlag van Duitsland Willy Hupperich Seel-MBA 31
Vlag van Duitsland Alfred Waibel MBA Lege accu 7
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Mason MBA 32
Vlag van Frankrijk Jacques Hutteau MBA 24
Vlag van Oostenrijk Mike Leitner MBA 19
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janez Pintar Eberhardt 37
Vlag van België Lucio Pietroniro MBA Versnellingsbak 6
Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA Motor 8
Vlag van Zweden Håkan Olsson MBA 34
Vlag van Finland Jussi Hautaniemi MBA Vastloper 11
Vlag van Nederland Anton Straver MBA Val[6] 23

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Duitsland Adi Stadler MBA Val in opwarmronde

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van België Olivier Liégeois Assmex-MBA Krukasbreuk in training 38

Top tien tussenstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Italië Luca Cadalora FMI-Garelli 61
2 Vlag van Italië Fausto Gresini FMI-Garelli 54
3 Vlag van Italië Ezio Gianola MBA 42
4 Vlag van Italië Domenico Brigaglia Ducados-MBA 26
5 Vlag van Zwitserland Bruno Kneubühler LCR-MBA 24
6 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi MBA 18
7 Vlag van Finland Johnny Wickström MBA 15
8 Vlag van Spanje Ángel Nieto Ducados-MBA 13
Vlag van Zwitserland Thierry Feuz MBA
10 Vlag van Argentinië Willy Pérez MBA 11

80cc-klasse[bewerken]

De training[bewerken]

De fabrieks-Derbi's waren uitgerust met nieuwe WP Superfront-voorvorken, waardoor het remgedrag in bochten verbeterd werd. Ángel Nieto was er zeer over te spreken, maar kwam toch niet verder dan de zesde trainingstijd. Zijn teamgenoot Jorge Martínez reed de beste tijd, voor Stefan Dörflinger en diens kersverse stalgenoot Ian McConnanchie. Die had sinds de Joegoslavische GP een fabrieks-Krauser, volgens Dörflinger met de bedoeling om aan te tonen dat de machine beter was dan Dörflinger beweerde. McConnachie had inmiddels wel het fabrieksblok in zijn eigen privé-machine gemonteerd, omdat die beter was afgesteld voor zijn lengte en gewicht. Hans Spaan reed de vierde tijd, wellicht geholpen doordat hij zijn 18 inch wielen had vervangen door 16 inch exemplaren.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Spanje Jorge Martínez Ducados-Derbi 2"33'15
2. Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser 2"33'36
3. Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Krauser 2"34'25
4. Vlag van Nederland Hans Spaan Hertog Jan-HuVo-Casal 2"35'00
5. Vlag van Spanje Manuel Herreros Ducados-Derbi 2"35'45
6. Vlag van Spanje Ángel Nieto Ducados-Derbi 2"36'44
7. Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Autisa 2"36'51
8. Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Seel-MBA 2"36'69
9. Vlag van Duitsland Rainer Kunz Ziegler 2"36'80
10. Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Real-Krauser 2"37'04

De race[bewerken]

De start van de 80cc-race in Assen werd enkele minuten uitgesteld omdat Hans Spaan tijdens de opwarmronde een spijker in zijn achterband had gekregen. Pier Paolo Bianchi had de beste start, gevolgd door Wilco Zeelenberg, die vanaf de vierde startrij was gekomen. Zeelenberg viel echter snel terug en werd al in de eerste ronde getorpedeerd door de vallende Alex Barros. Ook Bianchi kon de leiding niet houden: bij de eerste doorkomst reed Jorge Martínez aan de leiding voor Manuel Herreros, Bianchi, Spaan en Josef Fischer. Ángel Nieto en Ian McConnachie waren slecht gestart, maar McConnachie reed een sterke inhaalrace en na zes ronden was hij al tweede. Intussen kon Stefan Dörflinger nog even bij Spaan en Herreros aansluiten, maar nadat zijn Krauser even stilviel moest hij en laten gaan. McConnachie ging de strijd aan met leider Martínez en nam de leiding over. Hij reed een ronde die 3 seconden sneller was dan de tweede snelste en nam binnen een ronde ruim dertig meter voorsprong. Martínez verklaarde later dat hij zich al had neergelegd bij de tweede plaats, maar McConnachie remde zichzelf in de laatste ronde bij de Stekkenwal onderuit. Hij kon zijn machine weer aan de praat krijgen, maar viel opnieuw in het gras waarna hij niet meer wilde starten. Zo won Martínez alsnog voor Herreros en Spaan.

Uitslag 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Ducados-Derbi 31"02'05 1 15
2 Vlag van Spanje Manuel Herreros Ducados-Derbi 31"12'62 5 12
3 Vlag van Nederland Hans Spaan Hertog Jan-HuVo-Casal 31"14'73 4 10
4 Vlag van Spanje Ángel Nieto Ducados-Derbi 31"21'60 6 8
5 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser 31"22'60 2 6
6 Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Real-Krauser 31"35'88 10 5
7 Vlag van Oostenrijk Josef Fischer Krauser 31"53'11 13 4
8 Vlag van Spanje Domingo Gil Blanco Autisa 32"08'48 15 3
9 Vlag van Oostenrijk Gert Kafka Krauser 32"28'15 14 2
10 Vlag van Spanje Felix Rodríguez Autisa 32"31'83 23 1
11 Vlag van Nederland Henk van Kessel Krauser 32"40'34 21
12 Vlag van Spanje Herri Torrontegui Autisa 32"40'75 22
13 Vlag van België Chris Baert Seel-MBA 32"42'97 34
14 Vlag van Nederland Bert Smit BZ 32"47'56 27
15 Vlag van Duitsland Günter Schirnhofer Krauser 32"47'86 24
16 Vlag van Duitsland Reiner Scheidhauer Seel-MBA 32"48'31 18
17 Vlag van Nederland Kees Besseling CJB 32"48'58 29
18 Vlag van Duitsland Rainer Kunz Ziegler 32"50'72 9
19 Vlag van Nederland Hans Koopman Ziegler 33"12'04 35
20 Vlag van Italië Mario Stocco Casal 33"24'72 30
21 Vlag van Duitsland Stefan Prein Casal 33"47'22 28
22 Vlag van Finland Raimo Lipponen Krauser 33"47'71 33
23 Vlag van Zwitserland Reiner Koster Kroko 33"49'00 36
24 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Janez Pintar Eberhardt +1 ronde 32

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Krauser Val 3
Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Seel-MBA Motor 8
Vlag van Nederland Theo Timmer Hertog Jan-HuVo-Casal Motor 16
Vlag van Spanje Juan Ramón Bolart Autisa 19
Vlag van Italië Bruno Casanova Krauser Ontsteking 12
Vlag van Zwitserland René Dünki Krauser 20
Vlag van Italië Salvatore Milano Krauser 25
Vlag van Brazilië Alex Barros Autisa Val[7] 11
Vlag van Nederland Wilco Zeelenberg Casal Val[7] 17
Vlag van Zwitserland Stefan Brägger Krauser 31
Vlag van Nederland Jos van Dongen Krauser Koppeling 26
Vlag van Spanje Luis Miguel Reyes Autisa 7

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Duitsland Hubert Abold Seel-Krauser Geen machine[8]

Top tien tussenstand 80cc-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Spanje Jorge Martínez Ducados-Derbi 72
2 Vlag van Spanje Manuel Herreros Ducados-Derbi 59
3 Vlag van Zwitserland Stefan Dörflinger Krauser 53
4 Vlag van Spanje Ángel Nieto Ducados-Derbi 39
5 Vlag van Nederland Hans Spaan Hertog Jan-HuVo-Casal 33
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian McConnachie Krauser 31
7 Vlag van Italië Pier Paolo Bianchi Seel-MBA 29
Vlag van Duitsland Gerhard Waibel Real-Krauser
9 Vlag van Oostenrijk Josef Fischer Krauser 13
10 Vlag van Spanje Juan Ramón Bolart Autisa 6
Vlag van Duitsland Rainer Kunz Ziegler

Zijspanklasse[bewerken]

De training[bewerken]

Rolf Biland had samen met zijn nieuwe, Japanse monteur/tuner Jochan Matsumoto een nieuwe Krauser-motor gebouwd, waarin nu weer meer Yamaha-onderdelen gebruikt konden worden, in een poging de motor goedkoper en betrouwbaarder te maken. Hij kwam echter nauwelijks aan trainen toe door motorproblemen en pas in de laatste training reed hij de tweede tijd achter Egbert Streuer/Bernard Schnieders. Streuer kon zijn thuisrace met vertrouwen tegemoet zien. Hij had al twee GP's met overmacht gewonnen, maar dit jaar moest het voor het eerst in Assen gebeuren.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd
1. Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 2"21'59
2. Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 2"22'20
3. Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 2"22'30
4. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Yamaha 2"23'09
5. Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff LCR-Seel 2"23'47
6. Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha 2"23'79
7. Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-Yamaha 2"24'21
8. Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 2"24'41
9. Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha 2"24'76
10. Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Bayley Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Nixon LCR-Ricardo Z 2"24'79

De race[bewerken]

De problemen die Rolf Biland in de trainingen had gehad, leken in de warming-up-training voorbij. Hij reed 2"20'0 en daarmee had hij op poleposition kunnen staan. Egbert Streuer, die in de nacht van donderdag op vrijdag nog een nieuw motorblok had gemonteerd, had in de trainingen nog geen problemen gekend. Wel maakten veel coureurs zich zorgen over de bandenkeuze, want er werd getwijfeld of de Yokohama-banden het in de hitte wel vol zouden houden. Zo niet, dan zouden Avon-gebruikers zoals Alain Michel in het voordeel zijn. Na de start waren Rolf Biland/Kurt Waltisperg als eerste weg, gevolgd door Egbert Streuer/Bernard Schnieders en Alain Michel/Jean-Marc Fresc. Biland reed voor het einde van de eerste ronde de pit in met een verbrande koppeling, waardoor Streuer aan de leiding kwam en zijn voorsprong op Michel/Fresc begon uit te bouwen. In de vierde ronde kwamen Biland/Waltisperg weer op de baan, kort achter Streuer/Schnieders, maar met drie ronden achterstand. Toch ging Biland het duel met Streuer aan. Zo herhaalde de geschiedenis zich, want tijdens de TT van 1983 had Streuer hetzelfde gedaan. Dit schijngevecht tussen Biland en Streuer was op zichzelf wel spannend, ook al ging het nergens om, maar in de rest van het gevecht vonden maar weinig duels plaats. In de elfde ronde eindigde het echter, toen de machine van Streuer er door een defecte ontsteking mee stopte. Zo kwam een enigszins verbaasde Alain Michel aan de leiding en hij won de race voor Steve Webster/Tony Hewitt en Masato Kumano/Helmut Diehl, die in de eindfase de tweeling Markus en Urs Egloff nog ingehaald hadden. Zo was het Streuer/Schnieders opnieuw niet gelukt hun thuisrace te winnen, en kwamen Michel/Fresc op gelijke hoogte in de stand om het wereldkampioenschap.

Uitslag zijspanklasse[bewerken]

Pos Coureur Bakkenist Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha 38"44'55 3 15
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Yamaha 38"54'65 4 12
3 Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Duitsland Helmut Diehl LCR-Yamaha 39"19'19 10
4 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff LCR-Seel 39"27'74 5 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Vince Biggs Windle-Yamaha 39"30'54 6
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Duitsland Eckart Rösinger LCR-Yamaha 40"25'22 5
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Brindley Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Jones Windle-Yamaha 40"31'05 4
8 Vlag van Duitsland Bernd Scherer Vlag van Duitsland Wolfgang Gess BSR-Yamaha 3
9 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 8 2
10 Vlag van Nieuw-Zeeland Graham Gleeson Vlag van Verenigd Koninkrijk David Elliott LCR-Yamaha 1
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dennis Bingham Vlag van Verenigd Koninkrijk Julia Bingham LCR-Yamaha
12 Vlag van Zwitserland René Progin Vlag van Zwitserland Yvan Hunziker Seymaz-Yamaha
13 Vlag van Zwitserland Hans Hügli Vlag van Zwitserland Markus Fährni LCR-Yamaha +3 ronden
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk Don Williams LCR-Yamaha +3 ronden
15 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser +4 ronden[9] 2
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Bayley Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Nixon LCR-Ricardo Z 10

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Bakkenist Merk Oorzaak Grid
Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha Ontsteking 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha Ongeval 6
Vlag van Duitsland Rolf Steinhausen Vlag van Duitsland Bruno Hiller Busch-Yamaha 7
Vlag van Nederland Theo van Kempen Vlag van Nederland Geral de Haas LCR-Yamaha Versnellingsbak 9

Top tien tussenstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Merk Ptn.
1 Vlag van Nederland Egbert Streuer Vlag van Nederland Bernard Schnieders LCR-Yamaha 30
Vlag van Frankrijk Alain Michel Vlag van Frankrijk Jean-Marc Fresc Krauser-LCR-Yamaha
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Abbott Vlag van Verenigd Koninkrijk Shaun Smith en
Vlag van Verenigd Koninkrijk Vince Biggs
Windle-Yamaha 24
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Webster Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Hewitt LCR-Yamaha
5 Vlag van Zwitserland Markus Egloff Vlag van Zwitserland Urs Egloff LCR-Seel 17
6 Vlag van Zwitserland Alfred Zurbrügg Vlag van Zwitserland Martin Zurbrügg LCR-Yamaha 14
7 Vlag van Zwitserland Rolf Biland Vlag van Zwitserland Kurt Waltisperg LCR-Krauser 12
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Jones Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ayres LCR-Yamaha
Vlag van Japan Masato Kumano Vlag van Duitsland Helmut Diehl LCR-Yamaha|}
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mick Barton Vlag van Duitsland Fritz Buck en
Vlag van Duitsland Eckart Rösinger
LCR-Yamaha 6

Formule I[bewerken]

De training[bewerken]

In de training waren de Skoal-Bandit-rijders Paul Iddon en Neil Robinson (de vervanger van Chris Martin) de snelsten. Joey Dunlop had met zijn fabrieks-Honda veel geëxperimenteerd, maar was desondanks niet gelukkig met zijn derde trainingstijd. Nieuwkomer Kevin Schwantz was vooraf erg benieuwd hoe hij het met zijn tweetakt-Suzuki RG 500 zou doen tussen de zware viertaktmotoren en was dan ook blij met zijn zesde trainingstijd. De tweede in de stand om het wereldkampioenschap, Anders Andersson, blies in de training zijn fabrieks-Suzuki-blok op en moest met een vrijwel standaard blok starten.

Trainingstijden[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd
1. Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Iddon Skoal Bandit-Heron-Suzuki 2"20'47
2. Vlag van Noord-Ierland Neil Robinson Skoal Bandit-Heron-Suzuki 2"21'09
3. Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop Rothmans-Honda 2"21'15
4. Vlag van Zwitserland Martin Decker Yamaha 2"21'28
5. Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha 2"21'94
6. Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Heron-Suzuki 2"22'26
7. Vlag van Italië Marco Lucchinelli Ducati 2"23'26
8. Vlag van Duitsland Klaus Klein Suzuki 2"23'34
9. Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Suzuki 2"23'67
10. Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki 2"23'68

De race[bewerken]

De Formula One reed 25 ronden en dat betekende voor de 500cc-tweetakt van Kevin Schwantz dat er in elk geval getankt moest worden. Zonder tanken de hele afstand afleggen was trouwens ook voor de zware viertakten een gok. Schwantz had wel de beste start en hij leidde na de eerste ronde zelfs nog, met de beide Skoal Bandit-Heron-Suzuki's aan zijn achterwiel. Paul Iddon maakte in de derde ronde een fout, waardoor hij een inhaalrace moest rijden. Uiteindelijk nam Joey Dunlop de leiding voor Neil Robinson, Kevin Schwantz en Kenny Irons. Dunlop moest om met zijn Honda RVF 750 de geplande tankstop te kunnen maken een flinke voorsprong opbouwen, maar die groeide slechts mondjesmaat met enkele tienden van seconden per ronde. In de veertiende ronde kwam Schwantz binnen om te tanken, een ronde later ook Dunlop. De Skoal Bandit-rijders namen de gok en bleven doorrijden, waardoor Robinson negen seconden voor Dunlop terecht kwam, met Iddon intussen al op de derde plaats. Dunlop kreeg het gat met Robinson niet meer gedicht en leek af te stevenen op de tweede plaats, maar drie ronden voor het einde liep de ketting van de Suzuki GSX-R 750 van Robinson. Zo werd Dunlop toch nog eerste. Iddon leek tweede te worden, maar in de laatste ronde werd hij in de Geert Timmerbocht nog verschalkt door Kevin Schwantz.

Uitslag Formule I[bewerken]

Pos Coureur Merk Tijd Grid Punten
1 Vlag van Noord-Ierland Joey Dunlop Rothmans-Honda 59"39'17 3 15
2 Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Rizla-Heron-Suzuki 59"52'19 6 12
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Iddon Skoal Bandit-Heron-Suzuki 59"52'39 1 10
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Irons Suzuki 8
5 Vlag van Zweden Anders Andersson Suzuki 6
6 Vlag van Duitsland Ernst Gschwender Suzuki 10 5
7 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Ducati 7 4
8 Vlag van Duitsland Klaus Klein Suzuki 3
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Trevor Nation Suzuki 2
10 Vlag van Finland Jari Suhonen Yamaha 1
11 Vlag van Zweden Vesa Kultalahti Yamaha 37[10]
12 Vlag van Duitsland Bernd Caspers Suzuki
13 Vlag van Zwitserland Claudio Biesele Yamaha
14 Vlag van Duitsland Mario Rubatto Suzuki
15 Vlag van Australië Graeme McGregor Bimota-Ducati
16 Vlag van Nederland Peter Smetsers JVR-Yamaha
17 Vlag van België Eric Bragard Yamaha
18 Vlag van Duitsland Peter Rubatto Suzuki +1 ronde
19 Vlag van Denemarken René Rasmussen Suzuki +1 ronde
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Weeden Suzuki +1 ronde
21 Vlag van België Patrick Orban Horeon-Kawasaki +1 ronde 38[10]
22 Vlag van Nederland Cees van der Endt Suzuki +1 ronde 40[10]

Niet gefinisht[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Noord-Ierland Neil Robinson Skoal Bandit-Heron-Suzuki Ketting 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Huewen Suzuki 9
Vlag van Zwitserland Martin Decker Yamaha Opgave[11] 4
Vlag van Nederland Henk de Vries JVR-Yamaha Ontsteking

Niet gestart[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak Grid
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Parrish Yamaha Blessure[12] 5
Vlag van Nederland Dirk Brand Van de Wal-Yamaha Blessure[13] 29
Vlag van Nederland Gerard Flameling Van de Wal-Yamaha Blessure[14] 28

Niet gekwalificeerd[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Nederland Dick Bemelman Yamaha
Vlag van Nederland Hans Coster Honda Blessure[15]

Niet deelgenomen[bewerken]

Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Padgett Padgett's-Suzuki Ongeval (†)[16]

Top tien tussenstand Formule I-klasse[bewerken]

Pos Coureur Merk Ptn
1 Vlag van Nieuw-Zeeland Joey Dunlop Rothmans-Honda 45
2 Vlag van Zweden Anders Andersson Suzuki 28
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Iddon Skoal Bandit-Heron-Suzuki 22
4 Vlag van Italië Marco Lucchinelli Ducati 19
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Kenny Irons Suzuki 16
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Johnson Honda 12
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Weeden Suzuki
Vlag van Verenigde Staten Kevin Schwantz Heron-Suzuki
9 Vlag van Duitsland Mario Rubatto Suzuki 11
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Andy McGladdery Growler-Suzuki 10
Phillis Onbekend

Trivia[bewerken]

Diefstal[bewerken]

In sommige landen was diefstal uit het rennerskwartier heel gewoon, omdat er niet voldoende gecontroleerd werd op de toegang of er zelfs toegangskaarten voor het rennerskwartier werden verkocht. Zo verdwenen raceoveralls, helmen, handschoenen, gereedschappen en een enkele keer zelfs een complete racemotorfiets. Assen had dit probleem nooit gekend, maar dit jaar was het wel raak: de dames van het Hertog Jan-HuVo-Casal-team misten spullen die van de waslijn werden gestolen: vier bikini's

Pech op pech… op pech[bewerken]

Het zat het team van Johan van de Wal niet mee. Na een goede prestatie in Oostenrijk brak de vriendin van Dirk Brand een enkel toen ze onderweg naar Assen bij een stop uit de racebus stapte. Vervolgens moest het team dag en nacht sleutelen om twee machines raceklaar te krijgen, maar desondanks moesten Dirk Brand en Gerard Flameling beurtelings met dezelfde motorfiets trainen. Daarbij kwam eerst Dirk ten val (sleutelbeenbreuk) en vervolgens Gerard (aanhechting sleutelbeen afgescheurd).

Wayne Gardner[bewerken]

Wayne Gardner vertelde na de race dat hij geen idee had dat Eddie Lawson was uitgevallen. Lange tijd had hij een rode Yamaha achter zich gezien, niet wetend dat dit de machine van Rob McElnea was. Ook kwam hij terug op het vreselijke ongeluk met Franco Uncini tijdens de TT van 1983. Hij verklaarde dat hij nooit meer op een racemotor zou zijn gestapt als Uncini niet volledig hersteld zou zijn.

Teleurstelling[bewerken]

Mike Krauser had al voor de TT van Assen gemeld dat Rolf Biland dit keer een race zou moeten uitrijden, want anders zou er in de Belgische Grand Prix niet gestart worden. Dat bracht Biland in een moeilijk parket, want hoewel Krauser zijn grootste sponsor was, had hij ook verplichtingen ten opzichte van Rothmans. In zekere zin reed Biland - met drie ronden achterstand - de TT van Assen toch uit. Hij reed zelfs een nieuw ronderecord van 2"20"27 en dat was 1½ seconde sneller dan de poleposition-tijd van Egbert Streuer. Krauser vertrok echter meteen na de races want ook zijn 80cc-rijders hadden weer niet gewonnen. Toch werd de soep niet zo heet gegeten: Biland kwam in België gewoon aan de start.

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Joegoslavië 1986
FIM wereldkampioenschap wegrace
38e seizoen (1986)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace van België 1986

Vorige race:
TT Assen 1985
TT Assen Volgende race:
TT Assen 1987
1989:JAP · AUS · VST · SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1988:JAP · VST · SPA · POR · NAT · DUI · OOS · NED · BEL · JOE · FRA · GBR · ZWE · TSL · BRA
1987:JAP · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · FRA · GBR · ZWE · TSL · SMR · POR · BRA · ARG
1986:SPA · NAT · DUI · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR · BAD
1985:ZAF · SPA · DUI · NAT · OOS · JOE · NED · BEL · FRA · GBR · ZWE · SMR
1984:ZAF · NAT · SPA · OOS · DUI · FRA · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1983:ZAF · FRA · NAT · DUI · SPA · OOS · JOE · NED · BEL · GBR · ZWE · SMR
1982:ARG · OOS · FRA · SPA · NAT · NED · BEL · JOE · GBR · ZWE · FIN · TSL · SMR · DUI
1981:ARG · OOS · DUI · NAT · FRA · SPA · JOE · NED · BEL · SMR · GBR · FIN · ZWE · TSL
1980:NAT · SPA · FRA · JOE · NED · BEL · FIN · GBR · TSL · DUI