Taalbond

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een taalbond (ook aangeduid met het Duitse sprachbund) is een geografisch gebied waarin meer dan drie talen met gemeenschappelijke structurele kenmerken voorkomen. Een taalbond ontstaat niet door toeval of door gemeenschappelijke herkomst, maar als gevolg van taalcontact (sociale netwerken).

Een taalbond ontstaat door socialen netwerken als gevolg van:

Voorbeelden van spraakbond zijn de Balkan, de Ethiopische Hooglanden en Meso-Amerika.

Een goed voorbeeld van de werking van een spraakbond is de manier waarop bezit in Meso-Amerikaanse talen wordt aangegeven. Hoewel deze talen uit verschillende niet-verwante families, geven zij allemaal bezit aan in de vorm "zijn bezit eigenaar". "De hond van de man" is in het Quiché, een Mayataal, bijvoorbeeld u-tzi' le achih, letterlijk "zijn-hond de man", en in het Nahuatl, uit de niet-verwante Uto-Azteekse taalfamilie, itzquin in tlacatl, met dezelfde letterlijke vertaling. Dergelijke constructies die door een gehele spraakbond gedeeld worden kunnen zo sterk zijn dat zelfs in het huidige Spaans van Mexico constructies als su perro del hombre ("zijn hond van de man") niet ongebruikelijk zijn.