Taylor Phinney

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Taylor Phinney
Taylor Phinney na Parijs-Roubaix 2012
Taylor Phinney na Parijs-Roubaix 2012
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 27 juni 1990
Geboorteplaats Boulder (Colorado), Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Lengte 197 cm
Gewicht 82 kg
Sportieve informatie
Huidige ploeg BMC Racing Team
Specialisatie tijdrijden, achtervolging, sprinten
Beste prestaties (top-20)
Milaan-San Remo 7e (2013)
Parijs-Roubaix 15e (2012)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport

Taylor Phinney (Boulder (Colorado), 27 juni 1990) is een Amerikaans baan- en wegwielrenner. Hij is de zoon van voormalig wielrenner Davis Phinney en voormalig wielrenster en schaatsster Connie Carpenter-Phinney. Phinney werd in 2009 en 2010 wereldkampioen op de individuele achtervolging.

Carrière[bewerken]

Phinney kende zijn grote doorbraak in 2007 toen hij in Aguascalientes wereldkampioen tijdrijden bij de junioren werd op de weg. In hetzelfde jaar werd hij ook nog Amerikaans kampioen individuele achtervolging op de baan.

In juli 2008 werd Phinney voor het eerst wereldkampioen op de baan, in de juniorencategorie veroverde hij het goud op de individuele achtervolging. Enkele dagen later slaagde hij er niet in zijn wereldtitel tijdrijden op de weg te verdedigen, hij veroverde het brons op acht seconden van winnaar Michał Kwiatkowski.

Nog geen maand later mocht hij de Verenigde Staten vertegenwoordigen op de Olympische Spelen in Peking. Hij werd zevende op de individuele achtervolging[1].

Bij de profs gooide hij hoge ogen bij de wereldkampioenschappen baanwielrennen 2009, hij won goud op de individuele achtervolging en zilver op de kilometer.

Later dat seizoen won hij op de weg Parijs-Roubaix voor belofterenners[2]. Hij is de eerste Amerikaan ooit die deze wedstrijd won.

In 2010 verdedigde hij bij de wereldkampioenschappen met succes zijn titel op de individuele achtervolging. In de finale rekende hij af met zijn ploeggenoot bij Trek-Livestrong Jesse Sergent[3]. Hij won ook brons om het onderdeel omnium. Op 3 september 2010 werd bekend dat verschillende wielerploegen geïnteresseerd zijn in Phinney, waaronder BMC en de nieuwe Luxemburgse wielerploeg van de broers Andy en Frank Schleck. Hij werd per 1 augustus 2010 als stagiair toegevoegd aan de ploeg van Team RadioShack. Op 18 september werd Phinney Amerikaanse kampioen tijdrijden bij de elite. Op 29 september werd hij wereldkampioen tijdrijden voor beloften in Geelong, Australië.

Vanaf 2011 rijdt Phinney voor het Amerikaanse BMC Racing Team. Hij won de eerste etappe (een individuele tijdrit) in de Ronde van Italië van 2012 en reed daarna enkele dagen in de roze trui. Tijdens de Olympische Spelen in Londen was Phinney twee keer dicht bij een medaille: zowel in de wegrace als in de individuele tijdrit werd hij vierde. Het WK wielrennen in Limburg bracht de Amerikaan twee maal zilver: in de ploegentijdrit werd hij met zijn ploeg BMC tweede achter Omega Pharma-Quickstep en in de individuele tijdrit werd hij tweede op slechts vijf seconden van winnaar Tony Martin.

In mei 2014, tijdens het Amerikaans Kampioenschap wielrennen, liep Phinney een zware beenbreuk op. Hij maakte zijn rentree pas 15 maanden later, tijdens de Ronde van Utah in augustus 2015. Kort na zijn rentree won hij al de eerste etappe van de Ronde van Colorado.

In 2016 nam Phinney deel aan de wegwedstrijd op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro, maar reed deze niet uit. Vier dagen later eindigde hij op plek 22 in de tijdrit.

Palmares[bewerken]

Baanwielrennen[bewerken]

Jaar Vlag van Verenigde Staten AK Arc en ciel.png WK Overig
Als junior
2008 Goud achtervolging
Als elite
2007 Goud achtervolging
2008 Goud (ploegen)achtervolging
Goud km
WB L.A.:
achtervolging
2009 Goud (ploegen)achtervolging
Goud puntenkoers
Goud achtervolging
Brons km
WB Kopenhagen:
achtervolging en km
2010 Goud achtervolging
Brons omnium

Wegwielrennen[bewerken]

Jeugd[bewerken]

2007 - 4 zeges

2008 - 1 zege

2009 - 1 zege

2010 - 4 zeges

Elite[bewerken]

Overwinningen[bewerken]

2009 - 1 zege

2010 - 9 zeges

2011 - 1 zege

2012 - 3 zeges

2013 - 2 zeges

2014 - 4 zeges

2015 - 1 zege

2016 - 2 zeges

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]
Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

2011 opgave  
2012 155e (1) 
2013 opgave  
2014
2015
2016
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Gent-Wevelgem Parijs-Tours WK op de weg Wereld- ranglijst
2011 23e 24e 67e (UWT)
2012 113e 15e 94e 98e 118e (UWT)
2013 7e 23e 41e opgave 96e (UWT)
2014 40e 30e 22e
2015 85e
2016 61e 49e 33e

Ploegen[bewerken]

Wielerploegen

Atapuma · Bookwalter · Burghardt · Cummings · Dennis · Dillier · Eijssen · Evans · Gilbert · Hermans · Hushovd · Kohler · Lander · Lodewyck · Moinard · Morabito · Nerz · Oss · Phinney · Quinziato · Sánchez · Schär · Stetina · Van Avermaet · Van Garderen · Velits · Warbasse · Wyss · Zabel · Davison (stagiair) · Teuns (stagiair) · Vliegen (stagiair)

Atapuma · Bookwalter · Burghardt · Caruso · De Marchi · Dennis · Dillier · Drucker · Evans · Flakemore · Gilbert · Hermans · Küng · Lodewyck · Moinard · Oss · Phinney · Quinziato · Rosskopf · Sánchez · Schär · Senni · Stetina · Teuns · Van Avermaet · Van Garderen · Velits · Vliegen · Wyss · Zabel · Bohli (stagiair) · Frankiny (stagiair) · Gerts (stagiair)

Atapuma · Bohli · Bookwalter · Burghardt · Caruso · De Marchi · Dennis · Dillier · Drucker · Gerts · Gilbert · Hermans · Küng · Moinard · Oss · Phinney · Porte · Quinziato · Rosskopf · Sánchez · Schär · Senni · Teuns · Van Avermaet · Van Garderen · Velits · Vliegen · Wyss · Zabel · Eisenhart (stagiair) · Lienhard (stagiair)