Teddybeer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een ouderwetse met stro gevulde teddybeer van Steiff
Moderne met zachte kunststof gevulde teddyberen
De cartoon in de Washington Evening Star

De teddybeer is een pluche knuffelbeest voor kinderen dat een beer voorstelt. Teddyberen zijn er in alle vormen, kleuren en maten.

In de psychologie wordt de teddybeer gezien als een transitieobject bij uitstek. De beer is het kind tot steun bij het verkennen van de wereld.

Geschiedenis[bewerken]

Voor het enorme succes van de beertjes in de Verenigde Staten was eigenlijk President Theodore Roosevelt verantwoordelijk. Al zijn vrienden noemden hem "Teddy". In 1902 had hij tijdens een vierdaagse beren-jacht geweigerd een jong weerloos beertje te doden dat de jagers voor hem hadden gevangen. De beroemde tekenaar van The Washington Post Clifford Berryman legde dit incident vast in zijn cartoon[1] "Drawing the line in Mississippi" als een ironisch commentaar op een grensconflict dat erg in de belangstelling stond.

Vanaf dat moment werd de beer bekend als "Teddy's Bear" en Berryman liet geen kans voorbijgaan om het beertje te verwerken in al zijn hierna volgende cartoons over de president.

Deze cartoons waren de allerbeste reclame voor Steiff en al gauw had de Steiff "Teddybeer" de harten gestolen van honderdduizenden Amerikanen. Mede gevoed door de stroom Steiffberen uit Duitsland nam de "Teddyberen-gekte" steeds meer Amerika in z'n greep en van hieruit ook andere werelddelen.[1]

Het andere verhaal[bewerken]

Volgens een andere bron zou de teddybeer weliswaar zijn ontstaan uit de cartoon van Clifford Berryman,[1] maar ging het in werkelijkheid om een 230 pond zware, zich sjofel voortbewegende beer, die nadat hij één van de honden had gedood, met een touw om de nek gevangen was. Volgens Roosevelt was de beer geen partij meer voor een sportieve jager.

Tevens zouden in deze lezing de eerste beren die Amerika overspoelden geen Steiffberen geweest zijn maar pluche beren, vervaardigd door Morris Michtom, een Russisch-Joodse immigrant, die een kleine snoepwinkel dreef in Brooklyn.[1] Zijn vrouw Rose maakte in de avonduren pluche dieren die ze konden verkopen om meer inkomsten te genereren. Geïnspireerd door de cartoon zou het echtpaar in 1902 de "gevulde beren voor kinderen" gemaakt hebben en deze "Teddy's beer" hebben genoemd. Morris schreef de president zelfs een brief waarin hij vroeg of hij de naam "Teddy" mocht gebruiken.

De president zou de brief hebben beantwoord met de woorden: I don't think my name will mean much to the bear business, but you're welcome to use it! (ik denk dat mijn naam niet veel invloed zal hebben op de knuffelberenhandel, maar ga je gang"). Dat hij zich daarin vergiste, bewijzen de honderden miljoenen "teddyberen" die na dit antwoord hun weg naar de kinderen gevonden hebben.

Gezien het tijdstip van de cartoon, 1902, lijkt de Amerikaanse versie van het verhaal werkelijk de eerste aanzet tot de wereldwijde doorbraak van de teddybeer. Het is echter duidelijk dat de vele direct hierna geïmporteerde Steiffberen, door de beurskoopman Herman Berg van Geo Borgfelt & Co op de markt gebracht, ook een belangrijke aanzet waren tot de wereldwijde bekendheid van de teddybeer.

In 1907 maakte Steiff al een miljoen teddyberen. Amper drie jaar na het gesprek met de Amerikaan Herman Berg, zittend op de kapotgeslagen beurskratten, gingen de vele honderdduizenden beren naar kopers in vele landen.

Trivia[bewerken]

  • Een liefhebber van (teddy)beren wordt een arctofiel genoemd. Arctos (Grieks: άρκτος) betekent namelijk 'beer'.

Afbeeldingen[bewerken]