Textuur

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Oppervlaktetextuur van een oude muur

Het woord textuur wordt in meerdere vakgebieden gebruikt en heeft dan ook meerdere, mogelijk vergelijkbare, betekenissen. Textuur wordt soms gebruikt als synoniem voor structuur, zoals in de combinatie bodemtextuur.

Materiaalkunde[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Oppervlaktetextuur en Textuur (materiaalkunde) voor de hoofdartikelen over dit onderwerp.

In de materiaalkunde wordt het woord "textuur" gebruikt voor twee begrippen. Ten eerste de meest algemene betekenis van textuur, namelijk de oppervlaktetextuur van een object; de ligging, ruwheid en golving van een materiaaloppervlak. Ten tweede wordt de term textuur gebruikt om de verdeling van de kristallografische oriëntaties in een polykristallijn materiaal aan te geven, de "kristallografische textuur". In dit vakgebied zijn deze twee vormen van textuur belangrijke begrippen, omdat het in bijna alle technische materialen voorkomt en een grote invloed kan hebben op de materiaaleigenschappen. Bijna alle objecten en materialen bezitten een vorm van oppervlaktetextuur. Voor de kristallografische vorm van textuur moeten er genoeg kristallijne delen in een materiaal zijn. Deze term wordt daarom vooral gebruikt voor metalen en keramieken, die zijn opgebouwd uit een kristalstructuur.

Deze vormen van textuur worden voor materiaalanalyse in computersimulaties toegepast. Het construeren van een textuur of combinaties ervan wordt textuursynthese en texture splatting genoemd. Het proces om deze simulaties tot stand te laten komen wordt textuurmapping genoemd.

Geologie[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Textuur (geologie) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In de geologie beschrijft de term textuur het fysieke uiterlijk of karakter van een gesteente. Het kan als synoniem van gesteente microstructuur worden gebruikt.

Hieronder valt ook de kristallografische vorm van textuur, deze wordt ook binnen de geologie gebruikt voor mineralen en gesteenten. Kristallijne geologische materialen vertonen textuur vanwege de thermomechanische geschiedenis van vormingsprocessen.

Bodemkunde[bewerken | brontekst bewerken]

Bodemtextuur-diagram
Zie Bodemtextuur voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In de bodemkunde is de bodemtextuur de korrelgrootte-samenstelling van de grondsoorten. Op grond van de textuur wordt de grond in textuurklassen ingedeeld. Deze berust op een indeling van grondsoorten naar hun korrelgrootte-samenstelling in massaprocenten van de minerale delen.

Vegetatiekunde[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Vegetatietextuur voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In de vegetatiekunde is de vegetatietextuur het geheel van niet-ruimtelijke kenmerken van een vegetatie, zoals de diversiteit aan soorten of geslachten, groeivormen, levensvormen of van het relatieve voorkomen van de verschillende aangetroffen typen indicatorsoorten. Vegetatietextuur staat tegenover de vegetatiestructuur (de ruimtelijke en temporele opbouw van de vegetatie).

Kookkunst[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Textuur (voedsel) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De textuur van een gerecht is afhankelijk van de bereiding in de keuken, waardoor ingrediënten van structuur veranderen. Gerechten of onderdelen daarvan kunnen ruw of juist glad aanvoelen, koud of warm, pittig of zacht. Ook zijn naast de structuur de smaak en de gaarheid van de componenten van belang die al dan niet in harmonie samen gaan. Het uiterlijk van een gerecht, de kleuren en de reflectie van licht zijn allemaal onderdeel van de indruk die een gerecht maakt. Textuur is in de kookkunst dus het geheel van structuur van materialen, de smaken, de kleuren, de opbouw. Zijn deze facetten in harmonie, dan wordt een gerecht soms geroemd om de goede textuur.

Muziektextuur[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Textuur (muziek) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Bij textuur van geïmproviseerde en gecomponeerde muziek gaat het om om de gelaagdheid van melodieën en eventuele begeleiding. Textuur kan worden opgevat als een combinatie van melodie, harmonie en ritme. De belangrijkste onderscheiding is in monofonie, heterofonie, homofonie en polyfonie.