The Divine Lady

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
The Divine Lady
Het liefdesleven van lord Nelson[1]
Regie Frank Lloyd
Producent Frank Lloyd
Walter Morosco
Scenario Roman:
E. Barrington
Scenario:
Hoofdrollen Corinne Griffith
Victor Varconi
Montage Hugh Bennett
Cinematografie John F. Seitz
Distributie Warner Bros. Pictures
Première Vlag van Verenigde Staten 31 maart 1929
Vlag van Nederland 29 augustus 1929[2]
Genre Komedie / Drama
Speelduur 86 minuten
Taal Engelse tussenteksten
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The Divine Lady is een Amerikaanse Oscarwinnende stomme film in zwart-wit uit 1929 onder regie van Frank Lloyd. De romantische film, die afspeelt tussen 1786 en 1805, is gebaseerd op de roman The Divine Lady: a Romance of Nelson and Emma Hamilton uit 1924 van E. Barrington.[3] Destijds werd hij in Nederland uitgebracht onder de titel Het liefdesleven van lord Nelson.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De film begint in 1782. Emma Hart is de beeldschone dochter van een kok die als model wordt ingehuurd door schilder George Romney. Ze wordt verliefd op zijn vriend Charles Greville, maar trouwt met diens oom William Hamilton, een Britse ambassadeur in Koninkrijk Napels. Ondanks hun verschillen in leeftijd en sociale achtergrond, is ze zeer tevreden met haar echtgenoot. In zeer korte tijd maakt ze naam in de elitaire klasse van Napels. Zo wordt ze het vertrouwenspersoon van de koningin van Napels. Jaren later breekt er oorlog uit. Emma ontmoet in deze periode Horatio Nelson, een jonge en charmante Engelse kapitein.

Emma voelt zich onmiddellijk tot Horatio aangetrokken, maar onderdrukt haar gevoelens door zich te storten op het verzorgen van Napels, dat een ernstig tekort lijdt aan water en andere levensmiddelen. Op een gegeven moment kan ze haar gevoelens echter niet langer onderdrukken. Wat begint met een stiekem affaire, groeit al snel uit tot een open geheim. Het duurt niet lang voordat ze bij elkaar intrekken. Ondertussen wint Horatio de ene na de andere zeeslag tegen Frankrijk en ook Emma doet alles om de Britse regering te helpen.

Deze functies brengen Emma en Horatio naar Londen. Emma wordt aanvankelijk toegejuicht door het publiek, maar als bekend wordt dat ze overspel pleegt, zet dit al snel om in haat. Zowel het volk als haar echtgenoot willen niets meer van haar weten. Niet veel later volgt het dieptepunt, als ze wordt geweigerd bij een koninklijk bal die ter ere van Nelson wordt gegeven. Horatio besluit te scheiden van zijn vrouw Fanny en trekt met Emma naar zijn landhuis op het platteland. Ze leven hier in vreugde, maar daar komt verandering aan als Horatio weer in dienst moet.

Op zee behaalt Horatio de zoveelste overwinning, maar tijdens de zeeslag bij Trafalgar in 1805 wordt hij ernstig getroffen en hij overlijdt, omring door zijn loyale leger en denkend aan Emma.

Rolbezetting[bewerken]

Acteur Personage
Griffith, Corinne Corinne Griffith Lady Emma Hart Hamilton
Varconi, Victor Victor Varconi Horatio Nelson
Warner, H.B. H.B. Warner Sir William Hamilton
Keith, Ian Ian Keith Honorable Charles Greville
Dressler, Marie Marie Dressler Mrs. Hart
Love, Montagu Montagu Love Kapitein Hart
Conklin, William William Conklin George Romney
Cumming, Dorothy Dorothy Cumming Koningin Maria Carolina van Napels
Vavitch, Michael Michael Vavitch Koning Ferdinand van Napels
Hall, Evelyn Evelyn Hall Gravin van Devonshire
Eddy, Helen Jerome Helen Jerome Eddy Lady Fanny Nelson

Achtergrond[bewerken]

The Divine Lady werd gemaakt nadat de geluidsfilm kort daarvoor zijn intrede had gedaan. Hij werd opgenomen als stomme film, maar er werden nadien wel achtergrondgeluiden en een zangscène aan toegevoegd. Om die reden wordt beweerd dat, hoewel er geen gesproken dialogen in voorkomen, de rolprent in feite deels een geluidsfilm is.[4] Tevens werd de zangscène niet aangekondigd aan het publiek, dat daar zeer verrast op reageerde.[5]

De vrouwelijke hoofdrol ging naar Corinne Griffith, een actrice die in de periode van de stille film een sterrenstatus had gekregen. Volgens critici was ze geschikt voor de rol, maar speelde ze wat 'stijfjes'.[6] Het gerucht ging dat Griffiths zangscène werd nagesynchroniseerd, waarop het publiek destijds gechoqueerd reageerde en van een schandaal sprak.[7] De kritiek op de film viel de studio zwaar. Er werden hoge kosten gemaakt en het budget liep uiteindelijk op tot meer dan $ 1 miljoen.[8]

Griffith werd ondanks de kritiek voor haar rol genomineerd voor een Academy Award voor Beste Actrice, maar verloor van Mary Pickford, die de prijs ontving voor haar rol in Coquette (1929). Het publiek was ontzet en gaf als reden dat ze enkel eershalve werd genoemd en nooit werkelijk genomineerd was geweest. Opvallend nochtans was dat ze bij de officiële aankondiging van de Oscargenomineerden in de categorie 'Beste Actrice' niet onder de vijf kandidaten voorkwam, maar dat ze pas later aan die shortlist werd toegevoegd.[9] Ook cameraman John F. Seitz' nominatie was niet officieel. Regisseur Frank Lloyd ging wel met een Oscar naar huis, nadat zijn nominatie werd verzilverd in de categorie Academy Award voor Beste Regisseur.

Externe link[bewerken]