The House That Jack Built (2018)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
The House That Jack Built
The House That Jack Built - 2018 film.svg
(Filmposter op en.wikipedia.org)
Regie Lars von Trier
Producent Louise Vesth
Jonas Bagger
Piv Bernth
Peter Aalbæk Jensen
Marianne Slot
Productie-
maatschappij
Zentropa
Film i Väst
Scenario Lars von Trier
Hoofdrollen Matt Dillon
Bruno Ganz
Uma Thurman
Muziek Víctor Reyes
Montage Jacob Secher Schulsinger
Cinematografie Manuel Alberto Claro
Première 14 mei 2018 (filmfestival van Cannes)
Genre Psychologische horror
Speelduur 155 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Denemarken Denemarken
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Duitsland Duitsland
Vlag van Zweden Zweden
Budget 8,7 miljoen €[1]
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film
Denemarken

The House That Jack Built is een Deens-Frans-Duits-Zweedse psychologische horrorfilm uit 2018, geschreven en geregisseerd door Lars von Trier.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Het verhaal speelt zich af in de Verenigde Staten van de jaren 1970. De film volgt Jack, een seriemoordenaar, gedurende twaalf jaar. Jack bekijkt elke moord als een kunstwerk terwijl de politie onvermijdelijk dichterbij komt.

Rolverdeling[bewerken]

Acteur Personage
Matt Dillon Jack
Bruno Ganz Verge
Uma Thurman Lady 1
Siobhan Fallon Hogan Lady 2
Sofie Gråbøl Lady 3
Riley Keough Simple
Jeremy Davies
Ed Speleers Ed

Productie[bewerken]

Von Trier had oorspronkelijk de bedoeling om een televisieserie te maken maar kondigde in februari 2016 aan dat hij een speelfilm ging maken. Na uitvoerig onderzoek naar seriemoordenaars was zijn script klaar in mei 2016.[1] In november 2016 werd bekendgemaakt dat Matt Dillon de hoofdrol zou vertolken.[2]

Release en ontvangst[bewerken]

The House That Jack Built ging op 14 mei 2018 in première op het filmfestival van Cannes buiten competitie.[3] Circa 100 toeschouwers verlieten te zaal omdat ze de film te schokkend vonden en sommigen noemden het de slechtste film van het jaar. Niettemin gaven degenen die gebleven waren de regisseur een zes minuten lange staande ovatie.[4] De film kreeg overwegend negatieve kritieken van de filmcritici met een score van 20% op Rotten Tomatoes, gebaseerd op 5 beoordelingen.[5]

Externe link[bewerken]