Theeboomolie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Theeboomolie
Structuurformule en molecuulmodel
Theeboomolie in flesjes
Theeboomolie in flesjes
Algemeen
CAS-nummer 85085-48-9
EG-nummer 285-377-1
Fysische eigenschappen
Kleur lichtgeel tot kleurloos
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Theeboomolie (of Tea tree olie) is een etherische olie die door stoomdestillatie uit bladeren van de Theeboom (Melaleuca alternifolia) wordt verkregen. Er is nog veel controverse over het product, maar naar verluidt heeft het een antibacteriële en antivirale werking. Het pakt verschillende kwaaltjes aan en dan voornamelijk huid- en luchtwegaandoeningen, maar het zou ook het immuunsysteem versterken.[bron?]

Boom[bewerken]

De Theeboom is inheems in het noordoostelijk kustgebied van Nieuw-Zuid-Wales, Australië en wordt ongeveer acht meter hoog. De Theeboom behoort tot de Mirtefamilie, waaronder ook kruidnagel en guave vallen. Hij heeft naalden, dus blijft het hele jaar door groen.

Geschiedenis[bewerken]

De olie wordt al duizenden jaren gebruikt door de oorspronkelijke bewoners van Australië: de Aboriginals. Ruim 40.000 jaar geleden ontdekten zij de geneeskrachtige werking van de bladeren.[bron?] Ze gebruikten het niet enkel om thee van te maken, maar ook om wonden te behandelen en infecties, en luchtwegaandoeningen tegen te gaan. Hun kennis hierover werd enkel mondeling overgeleverd in vertelling en zangen, die 'dreamings' worden genoemd. In het jaar 1770 werd de boom 'teatree' genoemd door James Cook, die op zijn expeditie naar Australië de bladeren met de sterke geur ontdekte en die meenam naar Engeland. Daar maakte hij er thee van, vandaar de naam 'teatree', of theeboom in het Nederlands.

Ook tijdens WO II werd de olie vaak gebruikt om wonden te verzorgen. Na de oorlog kwamen de antibiotica op, waardoor theeboomolie wat vergeten werd. Tot daar in de jaren '60 verandering in kwam met de hippiecultuur. Zij twijfelden aan de chemische middelen en grepen terug naar de natuurgeneesmiddelen, waaronder theeboomolie.[bron?]

Eigenschappen[bewerken]

Theeboomolie is een geel tot groene olie. De hoofdbestanddelen zijn terpineen-4-ol, en terpineen, daarnaast bevat de olie onder meer aromadendreen, cadineen, paracymeen, pineen, terpinoleen en viridifloreen. De geur is een beetje kamferachtig. Er is een ISO-standaard voor deze olie opgenomen in ISO 4730 (Olie van Melaleuca). De olie heeft antibacteriële, schimmeldodende en antivirale werking.[bron?] De olie zou cosmetische en medicinale eigenschappen hebben, waaronder een antiseptische en schimmelbestrijdende werking.[bron?] A.R. Penfold ontdekte in de jaren twintig van de twintigste eeuw dat theeboomolie elf tot dertien keer effectiever was bij de bestrijding van tyfusbacteriën dan fenol.

Veiligheid[bewerken]

Theeboomolie is schadelijk en irriterend bij opname door de mond, maar leidt voor zover bekend zelden tot een allergische reactie. Inwendig gebruik wordt het best vermeden, tenzij men heeft overlegd met een arts. Bij toepassing op de huid kan die geirriteerd raken. De oorzaak is vaak een hoge concentratie van 1,8-cineool. Men kan ook allergisch zijn aan dit product.

Gebruik van theeboomolie (en lavendelolie) leidt mogelijk tot verstoring van de hormoonhuishouding, zo blijkt uit onderzoek van endocrinoloog Clifford Bloch en van Derek Henley en Kenneth Korach van het Amerikaanse overheidsinstituut NIEHS.[bron?] Kritiek op dit onderzoek was onder meer dat het slechts drie gevallen betrof waarin weliswaar producten met theeboomolie werd gebruikt, maar niet in hoeveelheden groter dan gebruikelijk. Bij deze werd borstgroei vastgesteld, maar dit is een uiterst zeldzaam voorval.

Het Scientific Committee on Consumer Products (SCCP) van de Europese Unie rapporteerde in december 2004 dat er te weinig onderzoek is gedaan naar de gevaren van het gebruik van theeboomolie om de veiligheid van het gebruik ervan te garanderen, met name is er onderzoek nodig naar de carcinogeniteit en gentoxiciteit van de olie. In 2008 liet SCCP weten dat de cosmetische branche de noodzaak van theeboomolie in hun producten nog moet aantonen.

Gebruik[bewerken]

Theeboomolie wordt beperkt gebruikt als geurstof, met name in saunaproducten en in sommige huishoudelijke reinigingsmiddelen. Verder in zeer beperkte mate als smaakstof en huis, tuin en keukenmiddel tegen de hoofdluis. Theeboomolie wordt onder andere gebruikt in tandpasta en mondwater.

Daarnaast word theeboomolie wordt gebruikt in aromatherapie en als zelfhulpmiddel bij de genezing van wonden (zoals snij- en brandwonden en insectenbeten), acne, luchtweginfecties, zwemmerseczeem, kalknagels, voetschimmel, wratten, mazelen, verkoudheid, littekenweefsel, en overmatig zweten. De werking van theeboomolie hierbij is echter niet aangetoond.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]