Thomas Gold

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Thomas Gold
Thomas Gold
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemene informatie
Land Verenigde Staten van Amerika, Oostenrijk
Geboortedatum 22 mei 1920
Geboorteplaats Wenen
Overlijdensdatum 22 juni 2004
Overlijdensplaats Ithaca
Werk
Beroep astronoom, aerospace engineer, astrofysicus, ingenieur, natuurkundige, academisch docent, biofysicus, geofysicus, academicus
Werkveld astronomie, astrofysica, biofysica, geofysica
Werkgever(s) Harvard-universiteit, Cornell-universiteit, Universiteit van Cambridge
Functies professor
Leerlingen Peter Goldreich, Stanton J. Peale
Promovendi Peter Goldreich, Steven Soter, Arnold Benz, Frank Drake
Studie
School/universiteit Trinity College, Universiteit van Cambridge, Cornell-universiteit, Lyceum Alpinum Zuoz
Promotor Richard Pumphrey
Familie
Echtgenoot Merle Eleanor Tuberg
Persoonlijk
Talen Engels
Diversen
Lid van Royal Society, National Academy of Sciences, American Academy of Arts and Sciences, American Philosophical Society
Prijzen en onderscheidingen Fellow of the Royal Society, Gouden medaille van de Royal Astronomical Society (1985), Humboldt-prijs
De informatie in deze infobox is afkomstig van Wikidata.
U kunt die informatie hier bewerken.

Thomas Gold[1] (22 mei 1920 - 22 juni 2004) was een in Oostenrijk geboren Amerikaanse astrofysicus, hoogleraar astronomie aan de Cornell University, lid van de National Academy of Sciences en Fellow of the Royal Society of London.[2] Gold was een van de drie jonge wetenschappers aan de Universiteit van Cambridge die in 1948 de "steady state"-hypothese van het heelal voorstelden. Gold hield zich ook bezig met biofysica, astronomie, ruimtevaarttechniek en geofysica.

Trivia[bewerken | brontekst bewerken]

Maanstof[bewerken | brontekst bewerken]

Thomas Gold waarschuwde NASA dat bemande landingen op de maan wel eens konden uitdraaien op rampzalige gebeurtenissen. Gold veronderstelde dat het oppervlak van de maan bestond uit een tientallen meters dikke laag van fijn stof waarin maanlanders konden wegzakken zoals in drijfzand op Aarde. Toen de onbemande Surveyor maanlanders honderden foto's doorseinden waarop duidelijk was te zien dat het maanoppervlak voorwerpen kon dragen, zonder dat deze voorwerpen daar in weg zakten, was Thomas Gold nog niet overtuigd en was van mening dat er op de maan toch nog verraderlijke plaatsen zouden kunnen bestaan. Toen NASA op het punt stond om Apollo 11 te laten landen op de maan, stelde Gold voor om de maanlander te voorzien van enkele felgekleurde relatief zware voorwerpen die kort voor de landing zouden worden uitgeworpen. Indien deze voorwerpen zouden wegzinken in het stoffige oppervlak, dan zou de eigenlijke landing worden afgebroken en zou de maanlander veiligheidshalve terug opstijgen [3] [4] [5].

Gold's theorie van de verraderlijke dikke stoflaag op de maan kreeg ook een plaats in de stripwereld. In Albert Weinberg's avonturen van de Canadese piloot en ruimtevaarder Dan Cooper komt in het verhaal Apollo roept Soyuz een bemande maanlanding met reddingsactie aan bod. Een zeswielige maanjeep zinkt weg in een zee van maanstof om even later terug tevoorschijn te komen, rijdend op een in het maanstof verborgen glooiende helling.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Regoliet