Thuiskopieheffing

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De thuiskopieheffing of thuiskopievergoeding is een wettelijk vastgelegde heffing op gegevensdragers (zoals cd's/dvd's, harde schijven en elektronica zoals mobiele telefoons) die aan auteursrechthebbenden ten goede komt om thuiskopien te compenseren. Stichting de Thuiskopie is de organisatie die door het Ministerie van Justitie is aangewezen om de thuiskopieheffing te incasseren.

Overzicht[bewerken]

De thuiskopieheffing is vastgelegd in de Auteurswet en de Wet op de naburige rechten. Het staat eenieder vrij om een kopie van auteursrechtelijk beschermd materiaal voor eigen gebruik te maken. In feite is dit een beperking van de auteurs- en naburige rechten (er wordt dan ook wel van de "thuiskopie-exceptie" gesproken). Voor dit kopiëren is een vergoeding verschuldigd: de thuiskopieheffing. Deze wordt geïncasseerd via een heffing op gegevensdragers die bestemd zijn om beschermd materiaal te kopiëren of op te slaan, waaronder cd's/dvd's, videobanden, harde schijven, alsmede toestellen waarop of waarmee gekopieerd kan worden, zoals mobiele telefoons, mp3-spelers, e-readers en computers. In principe moet de heffing ook worden betaald als het gaat om het kopiëren van materiaal waarvan de kopieerder zelf het auteursrecht bezit (bijvoorbeeld zelfgemaakte foto's). Het is mogelijk om voor dit zogenaamde 'professionele gebruik' een ontheffing aan te vragen. Houders van een vrijstelling dienen bovendien jaarlijks een afkoopsom aan de stichting te betalen.

Stichting de Thuiskopie incasseert de vergoedingen via fabrikanten en importeurs van de genoemde gegevensdragers. Via verdeelorganisaties van de verschillende groepen rechthebbenden worden deze vergoedingen jaarlijks aan de auteurs (in de meest brede zin) van de gekopieerde werken uitgekeerd.

Gegevensdragers[bewerken]

Voor gegevensdragers die na 1 januari 2015 zijn geproduceerd of geïmporteerd gelden de tarieven uit de tweede kolom. Voor gegevensdragers die tussen 1 januari 2013 tot en met 31 december 2014 zijn geproduceerd of geïmporteerd gelden de tarieven uit de derde kolom, waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen een basistarief en een laag tarief, afhankelijk van de capaciteit van het opslagmedium.

Gegevensdrager Tarief per 1 januari 2018 [1] Tarief tot 1 januari 2015
Basistarief Laag tarief
Cd of dvd - € 0,03 n.v.t.
E-reader € 0,80 n.v.t.
Externe harde schijf HDD / SSD € 0,60 € 1,00 n.v.t.
Draagbare audio-/videospeler € 1,20 € 2,00 (> 2 GB) € 1,00 (≤ 2 GB)
Smartphone of telefoon met mp3-functie € 4,70 € 5,00 (≥ 16 GB) € 2,50 (< 16 GB)
Tablet € 2,60 € 5,00 (> 8 GB) € 2,50 (≤ 8 GB)
Pc, laptop, server of mediacenter € 2,60 € 5,00 n.v.t.
Settopbox of recorder met harde schijf € 3,80 € 5,00 (> 160 GB) € 2,50 (≤ 160 GB)
USB-stick € 0,60
Wearables (met opslag) € 1,20

Op de volgende gegevensdragers is de thuiskopieheffing niet van toepassing:

Downloadverbod[bewerken]

Sinds de uitspraak van het Europese Hof van Justitie in mei 2014 geldt in Nederland een verbod op downloads afkomstig uit illegale bronnen. Voorafgaand aan deze uitspraak was de thuiskopieheffing ook op downloads uit illegale bronnen van toepassing en werd dit bij de vaststelling van de hoogte van de heffing meegewogen, als compensatie voor gederfde inkomsten. Door het downloadverbod geldt deze redenering niet meer en werd de thuiskopieheffing in januari 2015 verlaagd.[2]

ThuisKopie Fonds[bewerken]

Tot 1 januari 2008 werd vijftien procent van de thuiskopieheffing aan het ThuisKopie Fonds toegekend voor culturele en sociale projecten. Dit fonds werd opgeheven, nadat bekend werd dat de gelden niet goed werden verdeeld.[3]

Externe links[bewerken]