Naar inhoud springen

Timmy Simons

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Timmy Simons
Timmy Simons op 23 april 2015, FK Dnipro - Club Brugge, UEFA Europa League kwartfinale, return
NSK Olimpiejsky-stadion, Kiev
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 11 december 1976
Geboorteplaats Diest, Vlag van België België
Lengte 186 cm
Been Rechts
Positie Verdedigende middenvelder (centerhalf) 1
Centrale verdediger (stopper) 2
Libero (laatste man, sweeper) 3
Clubinformatie
Voetbalcarrière geëindigd in 2018
Huidige club Vlag van België KVC Westerlo
Functie Hoofdtrainer
Contract tot 2026
Jeugd
1982–1988
1988–1995
Vlag van België Klein Kempen Bekkevoort
Vlag van België KTH Diest
Senioren
Seizoen Club W (G)
1995–1998
1998–2000
2000–2005
2005–2010
2010–2013
2013–2018
Vlag van België KTH Diest
Vlag van België Lommel SK
Vlag van België Club Brugge
Vlag van Nederland PSV
Vlag van Duitsland 1. FC Nürnberg
Vlag van België Club Brugge
88(3)
74(5)
165(23)
168(21)
110(14)
167(16)
Interlands
2001–2016 Vlag van België België 94(6)
Getrainde teams
2018–2019
2019–2020
2020–2021
2021–2022
2023–2024
2024–
Vlag van België Club Brugge (assistent)
Vlag van België Club Brugge (U16)
Vlag van België Zulte Waregem (assistent)
Vlag van België Zulte Waregem
Vlag van België FCV Dender EH
Vlag van België KVC Westerlo
Erelijst
2001
2002
2002
2003
2003
2004
2006
2007
2007
2008
2015
2016
2016
2018
Man van het Seizoen
Beker van België Gouden Schoen
Landskampioen België Prof v/h Jaar
Beker van België
Landskampioen België
Landskampioen Nederland
Landskampioen Nederland
Johan Cruijff Schaal Landskampioen Nederland
Beker van België
Landskampioen België
Belgische Supercup
Landskampioen België
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Timmy Simons (Diest, 11 december 1976) is een Belgisch voetbaltrainer en voormalig profvoetballer die bij voorkeur als verdedigende middenvelder speelde. Hij begon evenwel als centrale verdediger en was in de eerste helft van zijn carrière libero. Simons behoorde op een tactisch vlak tot de beste Belgische spelers van zijn generatie.

Simons was als speler actief van 1995 tot 2018. In 1998 tekende hij zijn eerste profcontract bij Lommel. Hij behaalde zijn grootste successen als speler van Club Brugge (2000–2005 en 2013–2018) en PSV (2005–2010). Simons was actief in de Duitse Bundesliga voor 1. FC Nürnberg (2010–2013), waar hij opviel door op reeds hoge leeftijd (34 jaar – 37 jaar) drie seizoenen geen wedstrijd van de competitie te missen. In België werd Simons vier keer kampioen met Club Brugge, in Nederland drie keer kampioen met PSV. Simons won driemaal de Belgische beker met Club Brugge, maar hij slaagde er met PSV nooit in de KNVB Beker te winnen. Simons won individueel de Gouden Schoen in 2002. In 2001 debuteerde hij in het Belgisch voetbalelftal, waarvoor hij daarna 94 interlands speelde. Met de Rode Duivels nam hij deel aan het wereldkampioenschap 2002 in Japan en Zuid-Korea. Simons speelde op het eindtoernooi zowel als middenvelder als als verdediger en bereikte met België de achtste finales.

Simons bleef op hoog professioneel niveau actief als speler tot zijn 41ste, resulterend in meer dan 1.000 professionele wedstrijden. Simons was de eerste Belgische voetbalspeler die de mijlpaal van 1.000 wedstrijden bereikte. Na een professionele spelersloopbaan van twintig jaar, stapte Simons meteen het trainersvak in. Hij werd assistent-trainer bij Club Brugge onder Ivan Leko. In 2022 begon Simons zijn carrière als hoofdcoach bij SV Zulte Waregem en van februari 2023 tot mei 2024 was hij trainer bij FCV Dender EH, waarna hij de overstap maakte naar KVC Westerlo.

Spelerscarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

In 1982 begon Simons te voetballen bij jeugd van KK Bekkevoort. Simons' carrière begon bij derdeklasser KTH Diest, de ploeg waar hij zijn opleiding kreeg. Hij debuteerde er in 1995 en werkte tegelijk ook nog als schrijnwerker. Voor Diest speelde hij in vier seizoenen 81 wedstrijden.

Lommel SK (1998–2000)

[bewerken | brontekst bewerken]

In 1998 belandde Simons op 21-jarige leeftijd bij eersteklasser Lommel SK, waar hij zich al snel in de eerste ploeg speelde.

Simons kwam samen met Wim Van Diest over van de toenmalige derdeklasser KTH Diest. Van Diest speelde als libero en Simons als voorstopper. Na minder dan een half jaar werd zijn naam al een eerste keer aan PSV gekoppeld. Tot een transfer kwam het toen echter nog niet. Een rustig seizoen beleefde hij niet, Lommel heeft kwaliteit te kort.

Toen ik begon [eind jaren negentig] speelden we nog met een libero. Sommige spelers kwamen niet over de middellijn. Als je dat in het moderne voetbal doet, tikken ze je van de mat. Het voetbal is sneller, atletischer en vooral veel tactischer geworden.

— Simons in het Belgisch weekblad Knack / SportVoetbalmagazine in november 2017

Trainer Clijsters gaat er halfweg uit, Jos Daerden moet na de winterstop de meubelen redden. Dat lukt, op de laatste speeldag. Even is Simons bang dat de nieuwe trainer na Nieuwjaar voor namen zal kiezen, maar hij overleeft.

Zijn tweede seizoen bij de Limburgse club brengt bevestiging. Simons valt niet meer weg te denken uit de basis, ook al staat er opnieuw een andere sportieve baas: Harm van Veldhoven. Die haalt hem na zes maanden weg uit de verdediging en maakt van Simons een zes (verdedigende middenvelder).[1] Aimé Anthuenis, destijds trainer van RSC Anderlecht, was lyrisch over de jonge Simons. Anthuenis, weliswaar in een interview uit 2017: "Een slimme voetballer, die op het veld het verlengstuk is van de trainer. Hij kon verschillende posities aan. Ik herinner me een Lommel-Anderlecht waarbij hij mandekking speelde op [spelmaker Pär] Zetterberg en die tikte geen bal." [2]

Na twee jaar degradatievoetbal met Lommel kwamen tal van eersteklasseclubs aan de deur kloppen. Lokeren, RC Genk, KV Mechelen en nog enkele hoog aangeschreven Duitse clubs kwamen allen aan de deur kloppen. Uiteindelijk verhuisde Simons in de zomer van 2000 naar Club Brugge, waar de Noorse trainer Trond Sollied toen pas het roer had overgenomen van de Belg René Verheyen.[3] Simons kwam 61 keer in actie voor de Limburgers.

Club Brugge (2000–2005)

[bewerken | brontekst bewerken]

Grote doorbraak: Simons de middenvelder en Simons de verdediger

[bewerken | brontekst bewerken]

Trond Sollieds gebruikelijke opstelling was een 4–3–3 punt naar achteren (aanvallende driehoek) met Timmy Simons op de "nummer zes"-positie als verdedigende middenvelder. Deze is in België befaamd geworden omdat deze Italiaanse voetbalpatronen omvatte. Sollied zette zijn veldbezetting geregeld in een 3–4–2–1 of 3–5–2 neer, soms als tactische wijziging (vice versa naar 4–3–3).

Als verdedigende middenvelder groeide Simons in het najaar van 2000 meteen uit tot sterkhouder van het elftal. Simons speelde sterkhouder Philippe Clement prompt uit de ploeg. Nuance is dat Clement in de zomer geblesseerd geraakte aan de kuit en de eerste seizoenshelft in rook zag opgaan. Clement werd toen als '8' gebruikt. Wegens Simons' profiel (zijn lengte en 'propere' speelstijl) zette Sollied hem soms als verdediger in. Sollied durfde man op man te spelen met Simons.

In de periode 2000–2005 opteerde Trond Sollied dikwijls voor drie verdedigers met laatste man (libero) die rugdekking gaf aan twee voorstoppers in 3–4–2–1 of 3–5–2 met Simons als libero in de verdediging en Philippe Clement en Gaëtan Englebert of anderen zoals Vermant, Martens, Sillah, Čeh, Smolders of Gvozdenović die dan op het middenveld speelden.

Als "nummer zes" in Sollieds standaard 4–3–3 opstelling, zakte Simons van nature diep in tussen de centrale verdedigers om hen te ruggesteunen wanneer de tegenstander de bal had en het zestienmetergebied binnen drong.

Sollied koos in de 3–4–3–variatie niet voor zijn roemruchte driemansmiddenveld, met Simons als vaste spelverdeler en als Italiaanse mezzale spelende Nastja Čeh en Englebert. Simons speelde als laatste man, ook al zou Sollied van centrale middenvelder Philippe Clement finaal een centrale verdediger maken.

Sollied durfde het later veel aan om Clement alsnog op het middenveld te posteren, hetzij met Simons als nummer zes hetzij met Simons als libero achter de verdediging. Clement was nog geen verdediger aan het begin van de Sollied-periode (2000–2001), maar speelde meer als offensief ingestelde middenvelder. De Antwerpenaar was bovendien pas in november 2000 hersteld van zijn kuitblessure. Clement speelde in een 4–3–3 eertijds '8' doordat Englebert de geblesseerde rechtsbuiten Gert Verheyen moest vervangen (terugronde 2000–2001).

Simons' kenmerk werd hoe dan ook diep inzakken als balveroveraar en dan van achter uit opbouwen. Geprezen om zijn eenvoud, goed positiespel, balrecuperaties en groot loopvermogen gaf Simons in de omschakeling vrijwel altijd een pass vooruit, waarmee hij dan vaak al vier tegenstanders tegelijk uitschakelde. Simons zette meestal hoog druk en dichtte de gaten op de flanken. Sollied gebruikte hem eveneens als centrale verdediger in zijn zoneverdediging (viermansverdediging), maar dat is eerder incidenteel te noemen.

Simons was onder Sollied een moderne libero in met name de aanvallende 3–4–2–1 formatie met een middenveld dat meer van controle uitging, destijds nog een relatief ongebruikelijke formatie met offensief ingestelde vleugelverdedigers. De befaamde uitwedstrijd tegen AC Milan in de UEFA Champions League was de enige maal dat het Helenio Herrera-gewijs een 5–4–1 betrof, en was feitelijk met wat verbeelding Sollieds 4–3–3 punt naar achteren met als enige verschil Simons die in de verdediging stond opgesteld. Simons bleef in die wedstrijd achter de verdediging, achter twee mandekkers (centrale verdedigers) en hoefde hierbij geen vaste tegenstander af te dekken. Simons diende bij te sluiten indien een van de twee mandekkers (Birger Maertens en David Rozehnal) het aflegde tegen Milan-spitsen Inzaghi of Sjevtsjenko.

Doorgaans gaf Simons rugdekking aan de vier zoneverdedigers of hij begaf zich in sneltempo richting die flank waar de tegenstrever de aanval over liet doorgaan en hij trachtte de passes van de tegenstrever naar die flank te onderscheppen. Dat vergde van Simons een tactisch doorlezen speelstijl. Het element hield vaak ook veel risico in, zoals tegen Anderlecht in het seizoen 2004–2005. Simons werd eraf gelopen door Aruna Dindane over links. Aruna bracht toen spits Nenad Jestrović alleen voor Brugge-doelman Tomislav Butina. Club gooide daardoor een 1–1 gelijkspel in de slotfase te grabbel.

Onder Sollied was het rennen. Eigenlijk waren Van der Heyden en De Cock halve buitenspelers. Ik wilde en kon mij altijd goed wegcijferen voor het team dus was het vele loopwerk helemaal geen probleem voor mij. Ik had 30 procent over om nog even door te gaan waar sommige tegenstanders aan 70 procent er doorheen zaten. Bij fysieke tests was mijn zuurstofopnamevermogen altijd ongeveer 80 procent.

— Timmy Simons bij Play Sports in 2021

Wanneer Simons in het midden van de driemansverdediging opgesteld stond, had hij geen rechtstreekse tegenstrever en pikte de spits van de tegenpartij op. Als nummer zes moest Simons de gaten op de flank weten te dichten die flankverdedigers Peter Van der Heyden en Olivier De Cock bewust lieten omwille van hun (vele) aanvallende rushes.

Simons had als verdedigende middenvelder en als 'moderne' libero als voornaamste functie terugwinnen van balbezit en was cruciaal bij de spelopbouw. Sollieds "werkmansvoetbal" bleek hem op het lijf geschreven. Simons bezette de unieke positie van libero op het veld vanuit een diepe rol als centerhalf. Op het middenveld was hij de link tussen aanval en verdediging, in de defensie als libero de leidinggevende figuur. Simons acteerde als laatste man, uitgaand van thans een oeroude Italiaanse methodiek uit de jaren 30: de Metodo van de Italiaanse trainer Vittorio Pozzo.

Met zijn uithoudingsvermogen had hij een essentiële rol in het elftal. Simons was "half middenvelder en half verdediger" in 4–3–3 naar 3–4–2–1, een "accordeon" die ineen plooide in de omschakeling. Hij maakte daarom deel uit van een soort "restverdediging" wanneer het team aanviel, samen met de centrale verdedigers. Simons bleef achter de bal wanneer de ploegmaats ten aanval trokken om defensieve stabiliteit te behouden.

In een 4–4–2 libero voorstopper / 3–1–4–2 formatie heeft hij dienst gedaan als nummer zes (voorbeeldsituatie, Europese voorbeeldsituatie). Heel soms fungeerde Simons als libero in 5–3–2 formatie, bijvoorbeeld in de UEFA Champions League-uitwedstrijd tegen Galatasaray in Ali Sami Yen, waar Brugge met een 0–0 huiswaarts keerde (voorbeeldsituatie). Dit was ook het geval voor de Champions League-wedstrijd thuis tegen Milan waarbij het venijn in de staart schuilde, 0–1 verlies na een doelpunt van Ricardo Kaká.

Collectieve triomfen en decepties

[bewerken | brontekst bewerken]

Simons dwong in het seizoen 2000–2001 onder de Noorse trainer Trond Sollied meteen een plek in het eerste elftal af. Simons maakte zijn officiële debuut op 10 augustus 2000, tegen het Estische Flora Tallinn in de heenwedstrijd van de eerste ronde in de UEFA Cup. Club Brugge won met 4–1. Op 13 augustus 2000 maakte Simons zijn competitiedebuut thuis tegen Gent. Simons gaf twee assists op weg naar een 6–2 overwinning voor Club Brugge. Mede dankzij hem kon Club Brugge verder bekeren in de UEFA Cup, waardoor blauw-zwart het mocht opnemen tegen de Spaanse topclub FC Barcelona. Diep in de blessuretijd van de terugwedstrijd tegen het Zwitserse Sankt Gallen kopte hij de bal door naar Andrés Mendoza, op vrije trap van Gaëtan Englebert. Mendoza trapte de bal voorbij doelman Jörg Stiel. 1–1 volstond voor kwalificatie. Anders stootten de Zwitsers door met hun uitdoelpunt (2–1) in Brugge. De Europese campagne was fraai, maar dat gold niet voor de Beker (uitschakeling tegen La Louvière in de 1/16e finales) en de Belgische competitie. Simons won eind mei 2001 de 12de Mantrofee, die werd uitgereikt door de Vlaamse krant Het Nieuwsblad en Vlaams voormalig weekblad Sport / Voetbalmagazine.

Aanvankelijk leverde het spel geen titel of Belgische beker op. Het eerste seizoen won hij geen zilverwerk. Simons en zijn ploegmaats kwamen in de terugronde van het seizoen 2000–2001 acht keer na elkaar (negen keer in totaal) niet verder dan soms billijk gelijkspel. Het begon nochtans allemaal veelbelovend. Club Brugge voerde lange tijd de klassering aan. In de terugronde kende men echter een enorme terugval. Hét dieptepunt in Simons' eerste seizoen was een thuiswedstrijd tegen Eendracht Aalst. Club Brugge, met Simons 90 minuten tussen de lijnen, kwam niet verder dan 1–1 na op achterstand te zijn gekomen en miste vele kansen (met name de Peruviaanse spits Andrés Mendoza, die wel nog de gelijkmaker lukte). Het Brugse publiek keerde zich toen bij de rust tegen Trond Sollied en de spelers. Sollied miste die terugronde met de geblesseerde Gert Verheyen evenwel een dragende speler. Sollied bleef aan als trainer. Anderlecht werd kampioen en Club Brugge vice-kampioen.

Een seizoen later dong Club Brugge tot aan de voorlaatste speeldag mee om de titel, maar STVV zette Club Brugge dan een pad in de korf door met 5–3 van ze te winnen op Staaien. KRC Genk had genoeg aan een 0–0 gelijkspel in en tegen KVC Westerlo en behaalde de titel met twee schamele punten verschil. Aan het eind van dat seizoen won Club nog wel de beker, tegen Moeskroen. Simons begon de bekerfinale tegen Moeskroen op zijn vaste positie als verdedigende middenvelder, maar moest na minder dan een halfuur spelen centraal in de verdediging plaatsnemen omdat Philippe Clement uitviel met een blessure aan de hamstring. Clement was net als Simons geselecteerd voor het wereldkampioenschap in Japan en Zuid-Korea die zomer, maar dat ging voor Clement niet door. Europees ging Brugge er twee seizoenen na elkaar uit in de 1/8ste finales van de UEFA Cup, tegen respectievelijk FC Barcelona en Olympique Lyon. Tegen Lyon gaven Simons en co in 2001 een haast niet uit handen te geven uitgangspositie weg. Thuis won Brugge met 4–1, maar in het Stade de Gerland liep het in toegevoegde tijd helemaal fout. 3–0, met de signatuur van boeman Sonny Anderson die ook de twee andere doelpunten had gescoord. Lyon stootte door op grond van hun uitdoelpunt.

Op 22 oktober 2003 won Club Brugge, tot verbazing van voetbalsupporters over de hele wereld, op verplaatsing bij AC Milan in San Siro. Dat Brugse mirakel voltrok zich op de derde speeldag van de groepsfase in de UEFA Champions League met Simons die als ouderwetse libero speelde tegenover Kaká en de spitsen Andrij Sjevtsjenko en Filippo Inzaghi. Hij deed dat op dusdanige wijze dat de Milanese voorhoede niet tot scoren kwam alhoewel ze vele kansen daartoe kreeg. Sollied wijzigde zijn tactiek niet om zich aan te passen aan Milan doch wel omdat hij zelf een belangrijke speler moest missen. Middenvelder Gaëtan Englebert was niet fit. Het duo Birger MaertensDavid Rozehnal fungeerde als mandekkers met Simons daar nog eens achter. Sollied bouwde zekerheid in. Philippe Clement schoof door naar het middenveld. In de eerste helft kwam Club Brugge met een counterdoelpunt op voorsprong. Club Brugge had het in de tweede helft moeilijk, maar weerstond de druk.

Naar het einde toe probeerde een achteloze Sollied zelf nog wat stevige druk te zetten op de Italianen door 5–3–2 toe te passen. Hij nam zo zijn dubbele gordel weg, met Čeh die in het slot als nummer tien speelde en met invallers Gert Verheyen en Bengt Sæternes die de spits bevolkten. Die laatste liet nog dé kans op 0–2 liggen. Simons bleef gewoon achter de verdediging en zette alle zeilen bij om een tegengoal te voorkomen. Een uitmuntende doelman Dany Verlinden, een wereldgoal [4] van Andrés Mendoza en sterke verdedigende werken van Timmy Simons later, behaalde Club Brugge een van zijn meest historische zeges ooit. De uitzege is vooral belangrijk omdat Milan titelverdediger was.[5]

Club overwinterde ook. Net dat was Simons en zijn ploegmaats in het kampioenenjaar 2002–2003 niet gelukt ondanks het behalen van de derde plaats in de groepsfase van de UEFA Champions League (in poule met FC Barcelona, Galatasaray SK en Lokomotiv Moskou). Dat jaar vloog Club Brugge prematuur uit Europa, vanwege twee nederlagen in de 1/16e finales van de UEFA Cup tegen het Duitse VfB Stuttgart. Toentertijd werd die speelronde namelijk nog vóór de winterstop afgewerkt (namelijk in december), waar dat in recente tijden de eerste speelronde ná Nieuwjaar is. De achtereenvolgende Europese uitschakeling tegen met name Olympique Lyon najaar 2001 en Stuttgart najaar 2002 werden als ontgoochelingen beschouwd. In 2003 lukte het Simons en co om Europees te overwinteren, met zeges tegen AC Milan uit en Ajax thuis.[6]

Simons was bij alle Europese wedstrijden (augustus 2000–maart 2004) van de partij en miste ook geen seconde. In het seizoen 2004–2005 was hij in het najaar enkele weken out met een spierscheur en miste hij de UEFA Cup-terugwedstrijd tegen LB Châteauroux (eerste ronde). Simons liep die spierscheur overigens op in de heenwedstrijd tegen deze Franse club, die Brugge met 4–0 won. Uiteindelijk werd blauw-zwart in 2003–2004 uitgeschakeld door het Franse Bordeaux, in de 1/8ste finale van de UEFA Cup. In de competitie draaide het vierkant, met een zevende plaats in het klassement rond de maand december als absoluut laagterecord. Na de winterstop 2004 herstelde Club Brugge de orde en werd nog tweede achter Anderlecht. Club eindigde in zijn Champions League-groep met Milan, Celta de Vigo en Ajax op de derde plaats. Ajax lag er terstond uit. In de UEFA Cup schakelde Club Brugge in februari 2004 het Hongaarse DVSC uit. Al die tijd behield het bestuur vertrouwen in Sollied.[7]

Met Club Brugge werd Simons twee keer landskampioen (2003 en 2005) en won hij twee keer de Belgische beker (2002 en 2004). In vijf seizoenen Club Brugge kwam hij 161 keer in actie in de competitie. In januari 2003, tijdens zijn derde seizoen in Brugge, werd Simons beloond met de Gouden Schoen 2002. Hij eindigde in het referendum voor de vorige laureaat Wesley Sonck en Sint-Truiden-routinier Danny Boffin, twee creatieve spelers. De Hagelander was de eerste Bruggeling die de Gouden Schoen won sinds icoon Franky Van der Elst in 1996.[8] Simons werd dat seizoen tevens Profvoetballer van het Jaar 2003.[9]

Timmy Simons speelde alles samen 236 wedstrijden voor blauw-zwart (inclusief Bekervoetbal en Europees) uit de 246 wedstrijden die Club Brugge onder trainer Trond Sollied speelde. Sollied is de enige trainer met wie Simons gewerkt heeft. Zijn laatste was de verloren bekerfinale tegen Germinal Beerschot op de Brusselse Heizel. Club Brugge verloor met 2–1 terwijl Simons en zijn ploegmaats een seizoen eerder nog wel de Beker van België wisten te winnen tegen KSK Beveren. Het werd 2–4 voor Club Brugge na een veelbewogen wedstrijd (twee bizarre eigen doelpunten van Brugge). In de Play Sports-podcast MIDMID verklaarde Simons dat veel spelers van de selectie van Club Brugge al heel lang bij elkaar speelden en toe waren aan nieuwe uitdagingen. Enkele sleutelspelers, onder wie Simons, verlieten Brugge effectief na het seizoen 2004–2005.

De driehoek Simons–Čeh–Englebert

[bewerken | brontekst bewerken]

Simons heeft meestal als nummer zes op het middenveld gespeeld, een offensieve driehoek met punt naar achteren. Op dat middenveld speelde Simons routinematig in steun achter Gaëtan Englebert en Nastja Čeh. Ook speelde hij in de rug van Sandy Martens, Tim Smolders, Alin Stoica, Jonathan Blondel of Serhij Serebrennikov en in zijn eerste seizoen ook nog toenmalig vice-aanvoerder Sven Vermant. Vermant vertrok in de zomer van 2001 naar het Duitse Schalke 04. Čeh werd binnengehaald als Vermants vervanger. Globaal betrof het meestal Čeh en Englebert omdat ze eerste keus waren en het langst met Simons bij de club waren of zijn geweest.

Simons speelde in zijn eerste twee seizoenen bij Club Brugge hoofdzakelijk als verdedigende middenvelder dan wel als libero. Sollied gebruikte hem pas vanaf 2001 tot 2005 af en toe (doorgaans uit noodzaak) als centrale verdediger (verdediger in zone, doorgaans linker centrale verdediger). Ofwel startte Sollied met Simons als centrale verdediger ofwel trok hij hem tijdens de wedstrijd een rij achteruit. Simons spelend als centrale verdediger was wel eerder zeldzaam in vergelijking met het aantal wedstrijden spelend als nummer zes in steun van twee offensieve middenvelders (zie ook hier).

Historisch relevant voor Simons' eerste Brugse periode is de driehoek "Simons-Čeh-Englebert" door Sollied het vaakst gebruikt. Dit was een energiek en veelzijdig middenveld met spelverdeler Simons, de Sloveense vrijschopspecialist Čeh en de Luikse loper Englebert. Bijzondere chemie die later door Čeh werd aangehaald in het weekblad Sport/Voetbalmagazine. Aldus Čeh: "Ik speelde graag samen met Simons en Englebert. Vertrekken bij Club Brugge [om voor FK Austria Wien te gaan spelen] was de grootste blunder uit mijn carrière."[10]

Het duurde weliswaar lang vooraleer de befaamde driehoek op het middenveld het levenslicht zag, althans in de bezetting "Simons–Čeh–Englebert". Sollied geloofde eerst niet in de kwaliteiten van Nastja Čeh. Englebert was er al die tijd al wel, maar Čeh was in eerste instantie niet in Sollieds vaste elf te bekennen. Čeh had een lange aanpassingsperiode nodig. Philippe Clement (meestal), Sandy Martens en Ebrima 'Ebou' Sillah werden in 2001–2002 nog over Čeh geprefereerd. Čeh kwam pas boven water drijven in het seizoen 2002–2003, toen Club Brugge kampioen werd.

Naar het middenveld met Simons, Čeh en Englebert werd door datzelfde Sport/Voetbalmagazine ooit verwezen als de 'heilige driehoek' of 'heilige drievuldigheid'.[11]

Simons ←→ Clement–wisselwerking

[bewerken | brontekst bewerken]

Trond Sollied koos in 3–4–2–1 en 5–4–1 [5–2–3] niet voor zijn driemansmiddenveld in 4–3–3, met Simons als vaste spelverdeler en de als Italiaanse mezzale spelende Nastja Čeh en Gaëtan Englebert. Het element duikt voor het eerst op tijdens het seizoen 2001–2002. Sollied koos er dan voor om de wedstrijd aan te vatten met twee controlerende middenvelders en twee schaduwspitsen (de buitenspelers uit zijn aanvallende 4–3–3) hetgeen op het middenveld een vierkant opleverde en de vleugelverdedigers offensieve vrijheid verschafte. Simons speelde dan als libero, alhoewel Sollied van defensieve middenvelder Philippe Clement een centrale verdediger maakte. Geschuif met Simons en Clement was courant (voorbeeldsituatie, Simons (3°) als libero en Clement (6°) als centrale middenvelder tegen Anderlecht).

Kenschetsend hierbij was dat Gaëtan Englebert ofwel Nastja Čeh niet meespeelde en Philippe Clement hoger op het veld stond en Timmy Simons een rij lager. Englebert was effectief maanden out met een knieblessure voor een groot deel van het seizoen 2003–2004. Het kon toen voorvallen dat Sollied toch koos voor een driemansmiddenveld met Simons, Tim Smolders en Jonathan Blondel en dus toch voor zijn 4–3–3 opteerde, maar koos soms voor stabiliteit met een 3 / 5-mansverdediging en Simons als laatste man (libero).

De bewuste periode liep verder simultaan met de doorbraak van het Brugse jeugdproduct Birger Maertens en het verdwijnen van Lembi, Lešnjak en De Brul als vaste waarden centraal in de defensie ten voordele van eerstgenoemde en Clement. Clement zou vanaf dat ogenblik het vaakst centraal achterin spelen. Clement speelde in Sollieds opstelling met drie verdedigers nog geregeld op het middenveld met Simons in het hart van of achter de verdediging, waarvan het bekendste voorbeeld zich voordeed uit tegen AC Milan op 22 oktober 2003. Deze tactische zet had verschillende redenen. Het moet vooreerst vermeld worden dat het gebeurde indien Englebert of Čeh niet meespeelde wegens blessureleed of schorsing en soms geen van beide. Het was namelijk zo dat Sollied besefte dat Clement — naast zijn kopkracht — gebruik kon maken van zijn tactisch inzicht en loopvermogen. Clement kon zijn vermogen om naar voren te infiltreren in de schaal leggen. De Antwerpenaar fungeerde zodoende meer als een koevoet zoals later Marouane Fellaini dat bij zijn clubs en bij de Rode Duivels deed.

Timmy Simons nam de positie van verdedigende middenvelder schijnbaar definitief over van Clement, omdat Sollied in Clement meer een centrale verdediger zag wegens diens lengte. In Simons' eerste seizoen bij Club was Clement echter nog gewoon centrale middenvelder en leek Clement geen toekomst meer te hebben bij Club Brugge, vanwege de doorbraak van Simons. Clement arriveerde een seizoen eerder dan Simons in Brugge na een mislukt Engels avontuur bij Coventry in de Premier League. De Antwerpenaar was in zijn eerste seizoen basisspeler onder trainer René Verheyen (1999–2000), in een viermansmiddenveld met Sven Vermant en hijzelf centraal op het Brugse middenveld. Clement verloor zijn basisplaats vanwege blessureleed echter meteen aan Simons onder Sollied. Het werd vervolgens de verdienste van Simons dat hij Clement onmiddellijk deed vergeten. De diep opererende spelverdeler Simons en box-to-box middenvelder Englebert, die wekelijks heel wat kilometers afmaalde, bleken voor Sollied al snel onmisbaar op het middenveld. Onder Sollied waren Simons en Clement pionnen waarmee tactisch veel werd geschoven. In zeldzame gevallen speelden Simons en Clement samen centraal in de verdediging in een defensieve 4–3–3 opstelling, met twee nummers zes voor zich uit (voorbeeldsituatie, Kevin Roelandts (31°) en Ivan Gvozdenović (17°) 'dubbele 6' tegen Debrecen).

In een van zijn bekendste wedstrijden voor Club Brugge speelde Timmy Simons niet als verdedigende middenvelder achter Nastja Čeh en Gaëtan Englebert, maar als laatste man (libero) in 5–4–1 opstelling. Dat was tegen het AC Milan van trainer Carlo Ancelotti, waar de Nederlander Clarence Seedorf op het middenveld speelde. Englebert geraakte maar niet af van een knieblessure (een ontsteking) dus koos Sollied noodgedwongen voor Clement en Ivan Gvozdenović centraal op het middenveld en koos hij voor Simons achter de defensie. De Brugse defensie bestond uit Simons, Olivier De Cock, Birger Maertens, David Rozehnal en Peter Van der Heyden. Čeh was er wél, maar dan als rechtsbuiten. Ook dát was niet tactisch, maar noodgedwongen. Rechtsbuiten Gert Verheyen was namelijk niet topfit en begon op de bank met knieproblemen.

Spelers als Lembi, Lešnjak of De Brul werden in Simons' eerste seizoen, 2000–2001, door Sollied gekozen om in het hart van de defensie te spelen. Clement werd in de eerste seizoenshelft geplaagd door een vervelende peesblessure aan de kuit [12] en speelde hierdoor weinig wedstrijden in het begin van de Sollied-periode (2000–2001). Timmy Simons heeft later dikwijls als verdediger gediend met Clement als middenvelder. Het viel geregeld voor dat Clement naar achter werd getrokken en libero Simons terug voor de defensie werd geposteerd wanneer Sollied een van zijn twee centrale verdedigers wisselde voor een offensief ingestelde middenvelder. Sollied schoof vaker met Clement dan met Simons. Zoals in een uitwedstrijd tegen Standard Luik in december 2003, toen het na minder dan een kwartier volledig fout liep: 2–0 was algauw de achterstand. Uiteindelijk won Standard met 3–1. Simons wist nog te scoren vanop de penaltystip, na hands van Ivica Dragutinović. Simons leidde als libero de defensie, maar Émile Mpenza dartelde er enigszins simpel langsheen. Ook was er de vista van Luikse draaischijf Almami Moreira, die met splijtende doorsteekpasses de Brugse verdediging totaal compromitteerde (voorbeeldsituatie)

Weer een andere alternatieve aanpak van Sollied bestond erin om twee defensieve middenvelders te zetten in defensieve 4–3–3. Dat systeem werd een aantal keer door Sollied doorgevoerd met Simons als centrale verdediger tijdens het seizoen 2003–2004 omdat Englebert maanden sukkelde met een knieblessure. Clement speelde op het middenveld en Simons als centrale verdediger, maar dan in 4–3–3 en niet 3–4–2–1 (waar Sollied hun positioneel ook omwisselde). Englebert speelde wel mee tegen Standard in eerstvolgende voorbeeld dat is bijgevoegd (mei 2004). Dan was het Čeh die ontbrak omdat hij op de bank startte. (voorbeeldsituatie, andere voorbeeldsituatie). Een rol voor Simons als centrale verdediger was minder gebruikelijk, maar gebeurde dan weer veel vaker in zijn tweede Brugse periode onder trainer Michel Preud'homme. In januari 2003 gebeurde het ook tweemaal, toen Maertens dubbele schorsing uitzat en Clement een lichte blessure had.

De leidersfiguur

[bewerken | brontekst bewerken]

Simons werd, zowel qua speelstijl als qua carrièreverloop én als tactische duizendpoot, vergeleken met Club Brugge-icoon Franky Van der Elst wiens natuurlijke opvolger de Hagelander is geworden bij Club Brugge. Van der Elst stopte in mei 1999 met voetballen, een jaar voor Simons' komst. Beide kwamen op hun 23ste van een ploeg die degradeerde naar Club Brugge. Simons verliet Lommel, in het geval van Van der Elst tuimelde RWDM uit de hoogste voetbalklasse. Simons en Van der Elst hadden hetzelfde profiel, zowel fysiek als qua polyvalentie.

"Timmy maakt andere spelers beter en zo'n spelers vind je niet vaak. Hij cijfert zichzelf volledig weg voor zijn ploegmaats en tegelijkertijd maakt hij zo ook zichzelf beter. Hij wil altijd winnen, zelfs op training. Dat op zich toont al hoe superprofessioneel hij ineen zit."

Trond Sollied, toenmalig trainer van Club Brugge over Simons in januari 2017 [2]

Simons was titularis (basisspeler) en maakte zichzelf onvervangbaar. Hij werd omzeggens nooit vervangen. Club Brugge-trainer Trond Sollied dacht over Simons als de belangrijkste schakel in zijn tactisch systeem.[2][13] In zijn eerste drie seizoenen miste Simons bijvoorbeeld geen seconde van de toenmalige Jupiler Liga. Wanneer men deze seizoenen samentelt komt Simons in totaal aan 9.150 minuten. Kanttekening bij het seizoen 2002–2003 is dat zijn vorige ploeg Lommel failliet is gegaan. Eén wedstrijd tegen Lommel (uitwedstrijd die gepland stond in mei 2003) werd niet meer gespeeld. De andere, een thuiswedstrijd gespeeld in december 2002 met een scorende Simons, telt officieel niet mee in de boeken. Dat seizoen telt dan ook in totaal 32 wedstrijden voor alle andere deelnemende clubs. Simons was dus bij 101 wedstrijden (102 geplande - 1 geannulleerde) negentig minuten betrokken. In de eerste speelrondes van de Belgische beker werd Simons wel rust gegund. Zijn hoogste aantal wedstrijden in één seizoen werkte hij af in het seizoen 2003–2004, toen hij in 53 wedstrijden aan de aftrap stond en tevens de volle negentig minuten volmaakte.

Simons was onder Sollied de speler die in tactisch opzicht de lijnen uittekende op het veld. Dat gold zowel voor zijn taken in de defensie als voor zijn taken op het middenveld. Indien hij in de verdediging opgesteld stond, leidde hij die. Indien hij op het middenveld opgesteld werd, verdeelde hij het spel. Simons was niet meteen de vaste aanvoerder. Logisch gezien zijn leeftijd en jaren die Simons bij zijn aankomst in het Jan Breydelstadion op de teller had. De rol van aanvoerder was onder Sollied aanvankelijk wel nog weggelegd voor Gert Verheyen, Sven Vermant, Philippe Clement of Dany Verlinden. Op het veld bleek hij weliswaar al snel een leidersfiguur die zijn ploegmaats goed aanstuurde wanneer nodig. Simons stond bekend om de verregaande discipline die hij aan de dag legde. Aldus toenmalig ploegmaat Philippe Clement, in 2015: "In zijn jonge tijd ging hij soms op restaurant een frietje eten met zijn vrouw [Kathy]. Op de terugweg vroeg hij haar om hem op zes kilometer van hun huis af te zetten. Dan kon hij [de rest van de afstand] naar huis lopen [en calorieën al meteen verbranden]."[14] Zijn karakter was behalve zijn tactisch doorzicht ook een motief voor Sollied om hem regelmatig als laatste man (libero) in te zetten, naast zijn vaste rol als verdedigende middenvelder.

In juli 2004 erfde Timmy Simons uiteindelijk de kapiteinsband van ouderdomsdeken en clubicoon Verlinden, die er een punt achter zette op 40-jarige leeftijd. Simons' evenbeeld Franky Van der Elst was in diens tijd ook aanvoerder van het team. Simons was het voorgaande seizoen reeds vice-aanvoerder. Derhalve had Simons de aanvoerdersband al een paar keer gedragen wanneer doelman Tomislav Butina in Verlindens plaats speelde. Zoals bij de kwalificatie voor de groepsfase van de UEFA Champions League in augustus 2003, na strafschoppen tegen Borussia Dortmund in het Signal Iduna Park. Het weekblad Knack omschreef Timmy Simons ooit als "opvallend onopvallend [op het veld]".[15]

"Eén van zijn grootste kwaliteiten is dat hij heel goed kan uitvoeren wat er gevraagd wordt en kan spelen in functie van al de rest. Hij is nooit de spelmaker geweest. In onze periode onder Trond Sollied waren onze vleugelverdedigers meer aanvallers dan verdedigers en was hij altijd de corrigerende factor. Dat is ook de reden waarom we hem [in 2013] hebben teruggehaald. Omdat we iemand zochten die dat kon. [Toenmalig trainer] Michel [ Preud'homme ] zei: Timmy is een tactisch genie. Hij snapt heel snel wat een coach vraagt. Hij herkent heel snel een situatie. Hij weet perfect wanneer hij moet doordekken of wanneer hij tussen de verdedigers moet komen. En dan zijn coaching, hoe hij andere spelers goed zet."

Philippe Clement over Simons, toenmalig ploegmaat en later assistent-trainer boven Simons onder trainer Michel Preud'homme [16]

— "Hij kon het absoluut niet verdragen dat er bij het uitlopen de dag na een wedstrijd iemand anders voorop liep. Híj moest dan ook vooraan lopen. Keer op keer. Zijn gebetenheid en zijn wil waren ongelooflijk. Soms werd ik wel ambetant als ik steendood was en hij weer op kop liep. Dan vroeg ik hem wel eens: 'Heb je nu eens nooit géén goesting?" Maar dan kroop hij als een gek op die crosstrainer of ging extra lopen. Ik moet wel toegeven: met zo'n attitude, sleur je altijd een paar anderen mee. Dan gingen wij ook maar ons best doen. [...] Pas op, hij dronk af en toe iets mee. Maar de dag nadien was het alsof er niets aan de hand was. En ging hij er opnieuw vollebak tegenaan. Vooraan lopen."

Peter Van der Heyden, toenmalig ploegmaat over Simons [16]

"Je moet [als voetballer] in de eerste plaats ijzersterk zijn in je hoofd. Anders kun je dat al niet volhouden. Goesting blijven hebben. [...] Ik heb hem nooit extreem zat gezien. Nooit. Ik kan me geen avond voorstellen dat we uitgingen of iets te vieren hadden en dat we hem moesten intomen. [...] Zelfs niet eens onnozel doen in de kleedkamer."

Gert Verheyen, toenmalig ploegmaat over Simons [16]

De strafschopspecialist

[bewerken | brontekst bewerken]

Simons was vanaf 2001–2002 geregeld strafschopnemer bij Club Brugge. Zijn penalty's gingen er haast altijd in. Simons miste toch twee penalty's. De eerste tegen het Cypriotische Olympiakos Nicosia op 27 september 2001 in de UEFA Cup en na handspel van een Cypriotische verdediger.[17] De tweede tegen rivaal Anderlecht op 7 maart 2004 en na een fout van Olivier Deschacht op Gert Verheyen. Tristan Peersman kon de bal tegen de staak verwerken (wedstrijd van de "matennaaier"-rel tussen Verheyen en Deschacht). De eerste wedstrijd leidde Club Brugge al comfortabel. Club Brugge won uiteindelijk met 7–1. Simons maakte tegen Olympiakos Nicosia een 'veldgoal' (de 5–0), een slecht verwerkte bal die pardoes voor zijn voeten belandde. Tegen Anderlecht stond het 1–0 en moest nog één helft gespeeld worden.

Timmy Simons nam de taak van strafschopnemer destijds over van twee naar Duitse Bundesliga vertrokken spelers: verdediger Hervé Nzelo-Lembi en middenvelder Sven Vermant. Verdediger Birger Maertens en aanvaller Andrés Mendoza namen ook enkele strafschoppen, maar Simons zou uiteindelijk worden aangeduid als vaste opvolger. Simons besliste voor eigen volk de topwedstrijd tegen RSC Anderlecht in het seizoen 2001–2002 met een late strafschop (1–0).

Simons kreeg definitief de rol van strafschopnemer toegewezen in het seizoen 2002–2003. Simons trof dat seizoen zes keer raak vanop de stip. Eén keer maakte Simons dat seizoen een 'veldgoal' (met een boogbal na een pass vanaf rechts) en dat gebeurde dan nog wel tegen zijn ex-club Lommel medio december 2002. Dat was lang niet de enige maal doch is wel een zeldzaam gegeven.

Midden augustus 2001, op de openingsspeeldag voor de eigen aanhang tegen KVC Westerlo (4–2 winst), scoorde Simons op hoekschop van Nastja Čeh vanaf links. In één tel nam hij de bal op z'n linker slof en verschalkte Bart Deelkens. In april 2005 scoorde hij tegen Germinal Beerschot (6–0 winst) met een solo. Na drukzetten en een balrecuperatie hoog op het middenveld wurmde Simons zich door de GBA-defensie en legde het leer buiten bereik van Luciano. Trainer Ruud Gullit kwam hem tegen Germinal Beerschot overigens scouten namens Feyenoord, maar dat zou achter het net vissen (zie onder). Club Brugge-supporters verklaarden Simons nog eens uitgebreid de liefde met gezangen Simons is van ons, olé olé.[18]

PSV (2005–2010)

[bewerken | brontekst bewerken]
Simons tijdens zijn periode bij PSV, na een wedstrijd tegen Ajax

Simons werd op 29 juni 2005, na vijf jaar Club Brugge voor ruim €5.000.000,- overgenomen door PSV. Hij moest er de opvolger worden van Mark van Bommel die naar FC Barcelona vertrok. Voordat Simons naar PSV ging, onderhandelde hij tevens met Feyenoord, op aanraden van Bart Goor. Feyenoord kon echter moeilijk voldoen aan de vraagprijs en schoof de transfer op de lange baan na het ontslag van hoofdtrainer Ruud Gullit.[19] Hierdoor stopte Club Brugge de onderhandelingen.[20]

Bij PSV veroverde Simons direct een basisplaats. Met PSV werd hij in het seizoen 2005/2006 kampioen van Nederland. Simons werd al snel de penaltynemer van PSV. In de eredivisiewedstrijd tegen NAC Breda (op 3 december 2005) miste hij zijn eerste penalty in loondienst van PSV. Als reactie gaf Timmy Simons: "'t Was maar goed dat het een onterechte penalty was, heb ik er nog enigszins vrede mee".

Ook in zijn tweede jaar bij PSV verliep het prima met Simons. Van de totaal 49 wedstrijden die PSV speelde, in competitie, Champions League, Super Cup en Beker, speelde Simons 48 wedstrijden mee. Al deze wedstrijden speelde hij 90 minuten. De wedstrijd die hij miste werd hem rust gegund.

Simons was dus een belangrijke waarde in het kampioenschap dat behaald wordt in het seizoen 2006/07. Na het vertrek van Phillip Cocu werd hij in het seizoen seizoen 2007/08 benoemd tot aanvoerder van PSV. Na Club Brugge en het Belgisch nationale elftal werd Simons dus ook bij PSV én aanvoerder én vaste penaltynemer. Voor de wedstrijd van PSV tegen Willem II, op 6 oktober 2007 toonden de PSV-fans hun genegenheid met Simons. De gehele West-tribune was gehuld in de Belgische vlag en een spandoek werd ontrold met de tekst: "Kapitein Simons: Onze Leeuw van Vlaanderen".

Ook in het seizoen 2007/08 wordt Simons met PSV kampioen van Nederland. Zijn vierde titel op rij. Hij scoorde dat seizoen vier keer, drie keer verzilverde hij een strafschop en eenmaal scoorde middels een afstandsschot. Samen met doelman Gomes maakte Simons de meeste competitieminuten. Zij misten beiden slechts één competitiewedstrijd en speelden de andere 33 van het begin tot het einde mee. De verdedigende middenvelder kreeg het seizoen één enkele gele kaart en geen rode kaart, in de UEFA-Cup-wedstrijd PSV-Tottenham Hotspur. Zijn totaal kwam daarmee op 6 gele kaarten in 140 officiële wedstrijden voor PSV in zijn eerste drie seizoenen.

In zijn laatste seizoen bij PSV verloor Simons zijn basisplaats aan de jonge Ibrahim Afellay. Ook de komst van Orlando Engelaar verminderde zijn speelminuten.[21][22] Aangezien PSV in financieel zwaar weer zat en hij een van de grootverdieners van de selectie was, besloot PSV Simons een transfervrije overgang naar 1. FC Nürnberg, een club die uitkomt in de Bundesliga te geven.[23] Hij tekende in eerste instantie voor twee seizoen, met de afspraak dat Simons na die twee jaar, en het beëindigen van zijn carrière, zou terugkeren naar PSV in een technische functie.[24]

1. FC Nürnberg (2010–2013)

[bewerken | brontekst bewerken]
Timmy Simons bij 1. FC Nürnberg

Ook bij zijn nieuwe Duitse ploeg 1. FC Nürnberg leek Simons van groot belang, zowel met zijn leiderskwaliteiten en zijn groot loopvermogen. In twee seizoenen was Simons de speler die het meest speelde in de Bundesliga. Hij speelde er 102 officiële competitiewedstrijden na elkaar, zonder onderbreking door blessures of schorsingen. Dat is in de Bundesliga nog altijd een record. In het seizoen 2010/11 miste hij zelfs geen minuut.

Ook bij Nürnberg werd hij aanvoerder. Door zijn uitstekende resultaten kwam hij in 2012 in de belangstelling van zijn oude ploeg Club Brugge maar ook van Anderlecht. Hij drukte die speculaties de kop in door zijn contract dat in de zomer van 2013 afliep te verlengen tot 2014.[25][26] Simons behaalde met zijn ploeg respectievelijk de 6e en 2 keer de 10de plaats in de Bundesliga.

Club Brugge (2013–2018)

[bewerken | brontekst bewerken]
Simons tijdens de voorbereiding met Club Brugge in de zomer van 2013

Op 12 juni 2013 tekende Timmy Simons, na drie jaar gespeeld te hebben bij Nürnberg, een contract voor twee jaar met de optie om nadien in een technische functie bij Club te blijven. Simons is dan 37 jaar oud. Met hem erbij werden ook 2 landstitels binnen gehaald: 2015–2016 en 2017–2018.[27][28]

Tijdens de eerste competitiewedstrijd van het seizoen 2013–2014 maakte Simons na acht jaar zijn comeback voor blauw-zwart. Simons kreeg al na 21 minuten een rode kaart na een overtreding op Charleroispeler Ederson. Op 15 mei 2016 stak hij als kapitein, net als precies dag op dag 11 jaar daarvoor, de veertiende landstitel voor Club Brugge in de lucht na een 4-0 overwinning tegen RSC Anderlecht.[29]

Zijn eerste coach bij zijn terugkeer was de Spanjaard Juan Carlos Garrido, maar die werd in september 2013 op de keien gezet en opgevolgd door Michel Preud'homme. Preud'homme bracht de glorietijden van weleer weer naar Jan Breydel en Club Brugge won in twee seizoenen eerst de beker en dan de titel. Simons was als vanouds aanvoerder van het elftal, zoals in zijn laatste seizoen onder Trond Sollied.[29] In 2015 bereikte Club Brugge de kwartfinales van de UEFA Europa League. Het misrekende zich op het kantje af tegen Dnipro (0–0 en 0–1). Een schot van Jevhen Sjachov week af op de voet van Brandon Mechele en viel in het doel van Mathew Ryan.

Simons speelde doorgaans als verdedigende middenvelder in een 4–5–1 / 4–2–3–1 / 4–3–3 punt naar voren. In het kampioenenjaar 2015–2016 kreeg Simons hierbij Ruud Vormer of de Braziliaan Claudemir naast zich op het middenveld.[29] Af en toe speelde hij onder Preud'homme als centrale verdediger.

"Iedereen volgde Timmy, voor de jonge spelers een voorbeeld omdat hij altijd hard werkte en gedisciplineerd was. Daarom is het niet verrassend dat hij op zijn leeftijd, 39 jaar, nog altijd speelt."

David Rozehnal, gewezen ploegmaat van Simons bij Club Brugge [30]

Simons speelde op 29 januari 2017 tegen KAA Gent zijn 1.000ste wedstrijd als profvoetballer. Club verloor die wedstrijd wel met 2-0. Simons was de eerste Belgische speler die de mijlpaal van 1.000 wedstrijden wist te bereiken.[16]

Op 25 februari 2018 verbrak Simons het dan 93-jarige record van de oudste veldspeler ooit in de Belgische eerste klasse. Bij zijn invalbeurt tegen Standard Luik was hij 41 jaar, 2 maanden en 14 dagen oud. Hij verbrak het record van Charles Cambier (41 jaar en 7 dagen). Simons besefte dat pas achteraf. Simons, deels ludiek bedoeld: “We waren volledig gefocust op de wedstrijd. Het was niet moeilijk om plots te spelen. [Trainer Ivan] Leko riep me naar de bank. Brandon Mechele had een pijntje, maar die kon verder. Uiteindelijk viel ik toch nog in [voor Jordy Clasie ]. Denken jullie [journalisten] dat ik stilzit op training misschien? Ik blijf elke dag werken en probeer het record nog scherper te stellen. Ik ben er trots op.[31]

Opmerkelijk is dat Simons ondanks zijn hoge leeftijd in méér competitiewedstrijden aantrad dan in zijn eerste periode terwijl de wedstrijden zich in dat tweede tijdperk bij Club Brugge veel sneller opvolgden. Alhoewel men zijn laatste seizoen met een korrel zout moet nemen. In die zin dat Simons vrij veel inviel om met de ploeg tijd te rekken, en dus laat in de wedstrijd speelminuten kreeg van Ivan Leko ten bate van het over de streep trekken van een mogelijke overwinning. Simons mocht dat seizoen nog acht keer opdraven in de competitie en speelde ook de laatste Europese wedstrijd in zijn carrière, thuis tegen het Griekse AEK Athene in de play-offronde van de UEFA Europa League (90', resultaat 0–0). In de terugwedstrijd verloor Club Brugge in Athene met 3–0 en was Europees uitgeschakeld.

Op 13 mei 2018, na het behalen van zijn zevende titel als speler, verkondigde Simons dat hij een einde maakte aan zijn spelerscarrière. Er werd meegedeeld dat hij in de toekomst een functie kon opnemen in het kader van de club.[32] Simons, die in zijn laatste maanden meer een mentorsrol tot zich had genomen in de Brugse kleedkamer, zou uiteindelijk één van de assistenten van trainer Ivan Leko worden en startte zijn UEFA Pro License-trainersopleiding.

"Ik zie hem nu niet stoppen en de hele dag ergens in de zon koffie drinken. Timmy is gewoon een werker, dat zit in zijn natuur. Altijd meer en beter willen."

Philippe Clement, gewezen ploegmaat van Simons bij Club Brugge [16]

Clubstatistieken

[bewerken | brontekst bewerken]
Seizoen Club Land Competitie Competitie Beker Supercup Internationaal Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
1994/95 KFC Diest Vlag van België Tweede Klasse 3 0 0 0 3 0
1995/96 20 0 1 0 21 0
1996/97 Derde Klasse B 29 2 1 1 30 3
1997/98 30 0 4 0 34 0
1998/99 Lommel SK Eerste klasse 32 1 2 0 4 0 38 1
1999/00 32 4 2 0 34 4
2000/01 Club Brugge 34 2 1 1 8 1 43 4
2001/02 34 3 6 0 8 1 48 4
2002/03 33 7 3 0 12 2 48 9
2003/04 33 4 7 0 1 0 12 0 53 4
2004/05 29 7 5 1 1 0 9 1 44 9
2005/06 PSV Vlag van Nederland Eredivisie 32 2 4 1 1 0 8 0 45 3
2006/07 34 5 3 3 1 0 10 1 48 9
2007/08 33 4 1 0 1 0 11 1 46 5
2008/09 34 3 1 0 1 0 6 1 42 4
2009/10 25 0 3 0 9 1 37 1
2010/11 FC Nürnberg Vlag van Duitsland Bundesliga 34 2 4 3 38 5
2011/12 34 4 3 0 37 4
2012/13 34 5 1 0 35 5
2013/14 Club Brugge Vlag van België Eerste klasse 38 7 2 0 2 0 42 7
2014/15 40 7 6 0 16 0 62 7
2015/16 34 2 6 0 1 0 8 0 49 2
2016/17 35 0 1 0 1 0 4 0 41 0
2017/18 8 0 0 0 1 0 9 0
Carrière totaal 724 71 65 9 8 0 128 8 922 88

Interlandcarrière

[bewerken | brontekst bewerken]
Timmy Simons bij de Rode Duivels

Op 28 februari 2001 wordt Simons een eerste keer Rode Duivel. België wint met 10-1 van San Marino, Simons komt wel niet van de bank. Dat doet hij evenmin voor de 2-2 in Schotland, een maand later. Maar als de Belgen eind april vriendschappelijk gaan spelen in Praag, bij Tsjechië, mag hij in de basis debuteren. Simons debuteerde net als Peter Van der Heyden. Het wordt 1-1 en Simons is op het middenveld de vervanger van Yves Vanderhaeghe. Bij de nationale ploeg was hij al gauw een vaste waarde en onder bondscoach René Vandereycken en werd hij aanvoerder. Hij maakte deel uit van de selectie voor het WK 2002 in Japan en Zuid-Korea, waar hij alle vijf de wedstrijden speelde. Onder bondscoach Aimé Anthuenis speelt Simons meestal als verdediger, terwijl hij bij Club Brugge vaker op het middenveld acteert.

Onder bondscoach Dick Advocaat werd hij opzijgeschoven. Als die aan het roer van de Duivels komt, laat hij Simons vallen. Van september 2009 tot september 2010 is hij niet één keer international. Advocaat belt hem wel om het te zeggen, maar dat telefoontje is zo kort en krachtig dat Simons te verbouwereerd is om uitleg te vragen. Vanaf 2001 t.e.m. 2011 verzamelde Simons 88 caps. Die leveren hem dan ook een plaats in de top 5 van de meeste interlands. In september 2010, hij is dan speler van Nürnberg, wordt hij onder kersvers bondscoach Georges Leekens terug opgeroepen. Ook onder het bewind van diens opvolger Marc Wilmots vinden we Simons terug in de selectie, al is dit wegens extra-sportieve redenen. Hij veroverde op 16 oktober 2012, als eerste Rode Duivel ooit, een 100e selectie.

Na zijn niet-selectie voor het wereldkampioenschap voetbal 2014, leek de interlandcarrière van Simons voorbij. Voorafgaand aan de eerste interland na dit WK (een vriendschappelijke wedstrijd tegen Australië) werd hij samen met Daniel Van Buyten in de bloemetjes gezet voor zijn verdiensten bij de nationale ploeg.[33]. Op 13 november 2016 werd Simons, na het uitvallen van Kabasele, in extremis toegevoegd aan de selectie voor de interland tegen Estland. In die wedstrijd mocht hij zelfs nog zeven minuten invallen. Hierdoor werd hij met 39 jaar, 11 maanden en 2 dagen de oudste Rode Duivel ooit die aantrad in een officiële wedstrijd. Hiermee brak hij het record uit 1930 van doelman Jan De Bie.[34] Simons verzamelde 94 caps in 114 selecties. Hierin trof hij zes maal raak. Simons was 36 keer aanvoerder van de nationale ploeg.

Interlands van Timmy Simons
Datum Wedstrijd Uitslag Soort wedstrijd Doelpunten
Als speler van Vlag van België Club Brugge
1. 25 april 2001 Vlag van Tsjechië Tsjechië - België Vlag van België 0 – 0 Vriendschappelijk -
2. 2 juni 2001 Vlag van België België - Letland Vlag van Letland 3 – 1 Kwalificatie WK 2002 -
3. 15 augustus 2001 Vlag van Finland Finland - België Vlag van België 4 – 1 Vriendschappelijk -
4. 05 september 2001 Vlag van België BelgiëSchotland Vlag van Schotland 2 – 0 Kwalificatie WK 2002 -
5. 10 november 2001 Vlag van België BelgiëTsjechië Vlag van Tsjechië 1 – 0 Play-Offs WK Kwalificatie 2002 -
6. 14 november 2001 Vlag van Tsjechië TsjechiëBelgië Vlag van België 0 – 1 Play-Offs WK Kwalificatie 2002 -
7. 13 februari 2002 Vlag van België België - Noorwegen Vlag van Noorwegen 1 – 0 Vriendschappelijk -
8. 27 maart 2002 Vlag van Griekenland Griekenland - België Vlag van België 3 – 2 Vriendschappelijk -
9. 17 april 2002 Vlag van België België - Slowakije Vlag van Slowakije 1 – 1 Vriendschappelijk -
10. 14 mei 2002 Vlag van België België - Algerije Vlag van Algerije 0 – 0 Vriendschappelijk -
11. 18 mei 2002 Vlag van Frankrijk Frankrijk - België Vlag van België 1 – 2 Vriendschappelijk -
12. 26 mei 2002 Vlag van België België - Costa Rica Vlag van Costa Rica 1 – 0 Vriendschappelijk -
13. 4 juni 2002 Vlag van Japan Japan - België Vlag van België 2 – 2 WK 2002 -
14. 10 juni 2002 Vlag van Tunesië Tunesië - België Vlag van België 1 – 1 WK 2002 -
15. 14 juni 2002 Vlag van België België - Rusland Vlag van Rusland 3 – 2 WK 2002 -
16. 17 juni 2002 Vlag van Brazilië Brazilië - België Vlag van België 2 – 0 WK 2002 -
17. 21 augustus 2002 Vlag van Polen Polen - België Vlag van België 1 – 0 Vriendschappelijk -
18. 7 september 2002 Vlag van België België - Bulgarije Vlag van Bulgarije 0 – 2 Kwalificatie EK 2004 -
19. 12 oktober 2002 Vlag van Andorra Andorra - België Vlag van België 0 – 1 Kwalificatie EK 2004 -
20. 16 oktober 2002 Vlag van Estland Estland - België Vlag van België 0 – 1 Kwalificatie EK 2004 -
21. 12 februari 2003 Vlag van Algerije Algerije - België Vlag van België 1 – 3 Vriendschappelijk -
22. 29 maart 2003 Vlag van Kroatië Kroatië - België Vlag van België 4 – 0 Kwalificatie EK 2004 -
23. 30 april 2003 Vlag van België België - Polen Vlag van Polen 3 – 1 Vriendschappelijk -
24. 7 juni 2003 Vlag van Bulgarije Bulgarije - België Vlag van België 2 – 2 Kwalificatie EK 2004 -
25. 11 juni 2003 Vlag van België België - Andorra Vlag van Andorra 3 – 0 Kwalificatie EK 2004 -
26. 20 augustus 2003 Vlag van België België - Nederland Vlag van Nederland 1 – 1 Vriendschappelijk -
27. 10 september 2003 Vlag van België België - Kroatië Vlag van Kroatië 2 – 2 Kwalificatie EK 2004 -
28. 11 oktober 2003 Vlag van België België - Estland Vlag van Estland 2 – 2 Kwalificatie EK 2004 -
29. 18 februari 2004 Vlag van België België - Frankrijk Vlag van Frankrijk 0 - 2 Vriendschappelijk -
30. 28 april 2004 Vlag van België België - Turkije Vlag van Turkije 2 - 3 Vriendschappelijk -
31. 29 mei 2004 Vlag van Nederland Nederland - België Vlag van België 0 - 1 Vriendschappelijk -
32. 18 augustus 2004 Vlag van Noorwegen Noorwegen - België Vlag van België 2 - 2 Vriendschappelijk -
33. 04 september 2004 Vlag van België België - Litouwen Vlag van Litouwen 1 – 1 Kwalificatie WK 2006 -
34. Aanvoerder 17 november 2004 Vlag van België België - Servië en Montenegro Vlag van Servië en Montenegro 0 – 2 Kwalificatie WK 2006 -
35. Aanvoerder 5 februari 2005 Vlag van Egypte Egypte - België Vlag van België 4 – 0 Vriendschappelijk -
36. Aanvoerder 4 juni 2005 Vlag van België België - Bosnië en Herzegovina Vlag van Bosnië en Herzegovina 4 – 1 Kwalificatie WK 2006 -
37. Aanvoerder 30 maart 2005 Vlag van San Marino San Marino - België Vlag van België 1 – 2 WK Kwalificatie 2006 Goal 18' (pen.)
Als speler van Vlag van Nederland PSV
38. Aanvoerder 17 augustus 2005 Vlag van België België - Griekenland Vlag van Griekenland 2 – 0 Vriendschappelijk -
39. Aanvoerder 03 september 2005 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina - België Vlag van België 1 – 0 Kwalificatie EK 2008 -
40. 7 september 2005 Vlag van België België - San Marino Vlag van San Marino 8 – 0 Kwalificatie EK 2008 Goal 34' (pen.)
41. 8 oktober 2005 Vlag van België België - Spanje Vlag van Spanje 0 – 2 Kwalificatie EK 2008 -
42. 12 oktober 2005 Vlag van Litouwen Litouwen - België Vlag van België 1 – 1 Kwalificatie EK 2008 -
43. Aanvoerder 1 maart 2006 Vlag van Luxemburg LuxemburgBelgië Vlag van België 0 – 2 Vriendschappelijk -
44. Aanvoerder 11 mei 2006 Vlag van België BelgiëSaoedi-Arabië Vlag van Saoedi-Arabië 2 – 1 Vriendschappelijk -
45. Aanvoerder 20 mei 2006 Vlag van Slowakije SlowakijeBelgië Vlag van België 1 – 1 Vriendschappelijk -
46. Aanvoerder 24 mei 2006 Vlag van België België - Turkije Vlag van Turkije 3 – 3 Vriendschappelijk -
47. Aanvoerder 16 augustus 2006 Vlag van België België - Kazachstan Vlag van Kazachstan 0 – 0 Kwalificatie EK 2008 -
48. Aanvoerder 6 september 2006 Vlag van Armenië Armenië - België Vlag van België 0 – 1 Kwalificatie EK 2008 -
49. Aanvoerder 7 oktober 2006 Vlag van Servië Servië - België Vlag van België 1 – 0 Kwalificatie EK 2008 -
50. Aanvoerder 11 oktober 2006 Vlag van België België - Azerbeidzjan Vlag van Azerbeidzjan 3 – 0 Kwalificatie EK 2008 Goal 24'
51. Aanvoerder 15 november 2006 Vlag van België België - Polen Vlag van Polen 0 – 1 Kwalificatie EK 2008 -
52. 7 februari 2007 Vlag van België België - Tsjechië Vlag van Tsjechië 0 – 2 Vriendschappelijk -
53. Aanvoerder 2 juni 2007 Vlag van België BelgiëPortugal Vlag van Portugal 1 – 2 Kwalificatie EK 2008 -
54. Aanvoerder 6 juni 2007 Vlag van Finland FinlandBelgië Vlag van België 2 – 0 Kwalificatie EK 2008 -
55. Aanvoerder 22 augustus 2007 Vlag van België BelgiëServië Vlag van Servië 3 – 2 Kwalificatie EK 2008 -
56. Aanvoerder 12 september 2007 Vlag van Kazachstan KazachstanBelgië Vlag van België 2 – 2 Kwalificatie EK 2008 -
57. Aanvoerder 13 oktober 2007 Vlag van België België - Finland Vlag van Finland 0 – 0 Kwalificatie EK 2008 -
58. Aanvoerder 17 oktober 2007 Vlag van België België - Armenië Vlag van Armenië 3 – 0 Kwalificatie EK 2008 -
59. Aanvoerder 26 maart 2008 Vlag van België België - Marokko Vlag van Marokko 1 – 4 Vriendschappelijk -
60. Aanvoerder 30 mei 2008 Vlag van Italië Italië - België Vlag van België 3 – 1 Vriendschappelijk -
61. Aanvoerder 20 augustus 2008 Vlag van Duitsland Duitsland - België Vlag van België 2 – 0 Vriendschappelijk -
62. Aanvoerder 6 september 2008 Vlag van België België - Estland Vlag van Estland 3 – 2 Kwalificatie WK 2010 -
63. Aanvoerder 10 september 2008 Vlag van Turkije TurkijeBelgië Vlag van België 1 – 1 Kwalificatie WK 2010 -
64. Aanvoerder 11 oktober 2008 Vlag van België BelgiëArmenië Vlag van Armenië 2 – 0 Kwalificatie WK 2010 -
65. Aanvoerder 15 oktober 2008 Vlag van België België - Spanje Vlag van Spanje 1 – 2 Kwalificatie WK 2010 -
66. Aanvoerder 19 november 2008 Vlag van Luxemburg Luxemburg - België Vlag van België 1 – 2 Kwalificatie WK 2010 -
67. Aanvoerder 11 februari 2009 Vlag van België België - Slovenië Vlag van Slovenië 1 – 1 Kwalificatie WK 2010 -
68. Aanvoerder 28 maart 2009 Vlag van België BelgiëBosnië en Herzegovina Vlag van Bosnië en Herzegovina 2 – 4 WK Kwalificatie 2010 -
69. Aanvoerder 1 april 2009 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en HerzegovinaBelgië Vlag van België 2 – 1 WK Kwalificatie 2010 -
70. Aanvoerder 29 mei 2009 Vlag van Chili ChiliBelgië Vlag van België 1 – 1 Kirin Cup 2009 -
71. Aanvoerder 31 mei 2009 Vlag van Japan JapanBelgië Vlag van België 4 – 0 Kirin Cup 2009 -
72. 12 augustus 2009 Vlag van Tsjechië Tsjechië - België Vlag van België 3 – 1 Vriendschappelijk -
73. Aanvoerder 5 september 2009 Vlag van Spanje Spanje - België Vlag van België 5 – 0 Kwalificatie WK 2010 -
74. Aanvoerder 9 september 2009 Vlag van Armenië Armenië - België Vlag van België 2 – 1 Kwalificatie WK 2010 -
Als speler van Vlag van Duitsland 1. FC Nürnberg
75. 3 september 2010 Vlag van België België - Duitsland Vlag van Duitsland 0 – 1 Kwalificatie EK 2012 -
76. 7 september 2010 Vlag van Turkije Turkije - België Vlag van België 3 – 2 Kwalificatie EK 2012 -
77. 8 oktober 2010 Vlag van Kazachstan Kazachstan - België Vlag van België 0 – 2 Kwalificatie EK 2012 -
78. 12 oktober 2010 Vlag van België BelgiëOostenrijk Vlag van Oostenrijk 4 – 4 kwalificatie EK 2012 -
79. 17 november 2010 Vlag van Rusland Rusland - België Vlag van België 0 – 2 Vriendschappelijk -
80. 9 februari 2011 Vlag van België België - Finland Vlag van Finland 1 – 1 Vriendschappelijk -
81. 25 maart 2011 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk - België Vlag van België 0 – 2 Kwalificatie EK 2012 -
82. 29 maart 2011 Vlag van België België - Azerbeidzjan Vlag van Azerbeidzjan 4 – 1 Kwalificatie EK 2012 Goal 32'
83. 3 juni 2011 Vlag van België BelgiëTurkije Vlag van Turkije 1 – 1 kwalificatie EK 2012 -
84. 10 augustus 2011 Vlag van Slowakije Slowakije - België Vlag van België 0 – 0 Vriendschappelijk -
85. 2 september 2011 Vlag van Azerbeidzjan AzerbeidzjanBelgië Vlag van België 1 – 1 kwalificatie EK 2012 Goal 55'
86. 6 september 2011 Vlag van België BelgiëVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 1 – 0 Vriendschappelijk -
87. 7 oktober 2011 Vlag van België België - Kazachstan Vlag van Kazachstan 4 – 1 Kwalificatie EK 2012 Goal 40'
88. 11 oktober 2011 Vlag van Duitsland Duitsland - België Vlag van België 2 – 1 Kwalificatie EK 2012 -
89. 15 november 2011 Vlag van Frankrijk Frankrijk - België Vlag van België 0 – 0 Vriendschappelijk -
90. 25 mei 2012 Vlag van België BelgiëMontenegro Vlag van Montenegro 2 – 2 Vriendschappelijk -
91. 2 juni 2012 Vlag van Engeland EngelandBelgië Vlag van België 1 – 0 Vriendschappelijk -
92. 6 februari 2013 Vlag van België België - Slowakije Vlag van Slowakije 2 – 1 Vriendschappelijk -
93. 29 mei 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenBelgië Vlag van België 2 – 4 Vriendschappelijk -
Als speler van Vlag van België Club Brugge
94. 13 november 2016 Vlag van België BelgiëEstland Vlag van Estland 8 – 1 Kwalificatie WK 2018 -
Totaal 6

Bijgewerkt t/m 7 december 2020[35]

Trainerscarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

Op 31 mei 2018 werd Simons aangesteld door Club Brugge als assistent van hoofdtrainer Ivan Leko voor het seizoen 2018-19.[36] In juni 2019, na de terugkeer van Philippe Clement naar de club als hoofdcoach, ging Simons de U16 van Club Brugge trainen.[37]

Zulte Waregem

[bewerken | brontekst bewerken]

In juni 2020 vertrok Simons naar Zulte Waregem om er assistent te worden van hoofdtrainer Francky Dury.[38] Dury werd half december 2021 ontslagen waarop Simons en Davy De fauw als duo hoofdtrainers werden voor de rest van het seizoen 2021-22.[39] Op 17 mei 2022, werd Mbaye Leye aangesteld als nieuwe hoofdcoach. De West-Vlaamse ploeg probeerde te onderhandelen met Simons om hem een nieuwe functie aan te bieden binnen de ploeg, maar deze liepen af zonder overeenkomst.[40]

FCV Dender EH

[bewerken | brontekst bewerken]

Op maandag 13 februari 2023 startte hij als trainer bij FCV Dender EH, dat na afloop van de reguliere competitie in Eerste klasse B een einde had gemaakt aan de samenwerking met trainer Regi Van Acker.[41] Hij moet de ploeg door de play-downs van de competitie loodsen en ervoor zorgen dat ze niet degraderen. Dender was onder Van Acker tiende geëindigd in de reguliere competitie, met vijf punten meer dan hekkensluiter Excelsior Virton.[41] Op de eerste speeldag van de play-downs won Dender onder leiding van Simons met 2-1 van Virton, waardoor de kloof tussen beide clubs aandikte tot acht punten.[42][43] Uiteindelijk degradeerde de club niet. Een jaar later in april 2024 dwong Dender onder leiding van Simons promotie af naar Eerste Klasse A.[44]

In maart 2023 haalde hij zijn UEFA Pro License-trainersdiploma.[45]

In mei 2024 tekende Simons een tweejarig contract als hoofdtrainer bij KVC Westerlo in de Belgische hoogste voetbalklasse.[46]

  • Tussen 2002 en 2008 werd Simons vijfmaal kampioen in zes seizoenen, tweemaal met Brugge (in 2003 en 2005) en driemaal met PSV (in 2006, 2007 en 2008). Aangezien Simons met Club Brugge in 2002 en 2004 de Beker van België won, won Simons tussen 2002 en 2008 elk jaar een prijs.
  • Simons miste ook tegen Sjachtar Donetsk (augustus 2002) een strafschop, zij het officieus en niet officieel. Simons miste toen, aanvankelijk, een strafschop in de slotfase van deze heenwedstrijd van Brugge in de laatste Champions League-voorronde. Het overkwam Simons bij een 1–0 achterstand en dus op een cruciaal ogenblik voor Club Brugge. Echter omdat Sjachtar-doelman Wojciech Kowalewski te vroeg van zijn doellijn af kwam stond scheidsrechter Herbert Fandel Simons toe om de strafschop opnieuw te nemen. Bij zijn tweede poging zette Simons de strafschop om.
  • Simons was, met het oog op het nakende einde van zijn voetballersloopbaan, mede-eigenaar geworden van het wielerteam Vastgoedservice-Golden Palace Cycling Team en investeerde in een woonpark voor senioren in Neurenberg.[47]
  • Simons werd op 25 februari 2018 de oudste veldspeler ooit in de Belgische eerste klasse. Bij zijn invalbeurt tegen Standard Luik was hij 41 jaar, 2 maanden en 14 dagen oud, waardoor hij het 93 jaar oude record van Charles Cambier (41 jaar en 7 dagen) verbrak.[48]
  • Een personage uit de Britse Channel 4-soap Hollyoaks kreeg de naam Timmy Simons. Het personage was te zien in 2021.[49]
  • In 2023 werd Simons onthuld als “Groot Licht” in het VTM-programma The Masked Singer.[50]
Competitie
Aantal Jaren
Vlag van België Club Brugge
Landskampioen België 4x 2002/03, 2004/05, 2015/16, 2017/18
Beker van België 3x 2001/02, 2003/04, 2014/15
Belgische Supercup 4x 2002, 2003, 2004, 2016
Vlag van Nederland PSV
Landskampioen Nederland 3x 2005/06, 2006/07, 2007/08
Johan Cruijff Schaal 1x 2008
Individueel
Man van het Seizoen 1x 2001
Gouden Schoen 1x 2002
Profvoetballer van het Jaar 1x 2003
[bewerken | brontekst bewerken]
Commons heeft media­bestanden in de categorie Timmy Simons.
Voorganger:
Wesley Sonck
Gouden Schoen
2002
Opvolger:
Aruna Dindane
Voorganger:
Wesley Sonck
Profvoetballer van het Jaar
2003
Opvolger:
Aruna Dindane
Voorganger:
Yves Vanderhaeghe
Man van het Seizoen
2001
Opvolger:
Danny Boffin
Voorganger:
Dany Verlinden
Aanvoerder van Club Brugge
2004-2005
Opvolger:
Gert Verheyen
Voorganger:
Carl Hoefkens
Ryan Donk
Aanvoerder van Club Brugge
2013-2017
Opvolger:
Ruud Vormer