Timmy Simons

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Timmy Simons
Timmy Simons
Persoonlijke informatie
Geboortedatum 11 december 1976
Geboorteplaats Diest, België
Lengte 186 cm
Been Rechts
Positie Verdedigende middenvelder/centrale verdediger
Clubinformatie
Voetbalcarrière geëindigd in 2018
Jeugd
1982–1988
1988–1995
Vlag van België Klein Kempen Bekkevoort
Vlag van België KTH Diest
Senioren
Seizoen Club W (G)
1995–1998
1998–2000
2000–2005
2005–2010
2010–2013
2013–2018
Vlag van België KTH Diest
Vlag van België Lommel SK
Vlag van België Club Brugge
Vlag van Nederland PSV
Vlag van Duitsland 1. FC Nürnberg
Vlag van België Club Brugge
88(3)
74(5)
165(23)
168(21)
110(14)
167(16)
Interlands
2001–2016 Vlag van België België 94(6)
Getrainde clubs
2018–2019
2019–2020
2020–
Vlag van België Club Brugge (assistent)
Vlag van België Club Brugge (U16)
Vlag van België Zulte Waregem (T2)
Erelijst
2001
2002
2002
2003
2003
2004
2006
2007
2007
2008
2015
2016
2016
2018
Man van het Seizoen
Beker van België Gouden Schoen
Landskampioen België Prof v/h Jaar
Beker van België
Landskampioen België
Landskampioen Nederland
Landskampioen Nederland
Johan Cruijff Schaal Landskampioen Nederland
Beker van België
Landskampioen België
Belgische Supercup
Landskampioen België
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Timmy Simons (Diest, 11 december 1976) is een Belgisch voormalig profvoetballer die bij voorkeur als verdedigende middenvelder speelde. Simons behaalde zijn grootste successen als speler van Club Brugge en PSV. In 2001 debuteerde hij in het Belgisch voetbalelftal, waarvoor hij daarna meer dan negentig interlands speelde.

Carrière[bewerken | brontekst bewerken]

Jeugd[bewerken | brontekst bewerken]

In 1982 begon Simons te voetballen bij jeugd van Kortenberg. Simons' carrière begon bij derdeklasser KTH Diest, de ploeg waar hij zijn opleiding kreeg. Het debuteerde er in 1995 en werkte tegelijk ook nog als schrijnwerker. Voor Diest speelde hij in vier seizoenen 81 wedstrijden.

Lommel SK[bewerken | brontekst bewerken]

In 1998 belandde hij op 21-jarige leeftijd bij eersteklasser Lommel SK, waar hij zich al snel in de eerste ploeg speelde. Hij kwam samen met Wim Van Diest over van de toenmalige derdeklasser. Van Diest speelde als libero en Simons als voorstopper. Na minder dan een half jaar werd zijn naam een eerste keer aan PSV gekoppeld. Tot een transfer kwam het toen echter nog niet. Een rustig seizoen beleefde hij niet, Lommel heeft kwaliteit te kort. Trainer Clijsters gaat er halfweg uit, Jos Daerden moet na de winterstop de meubelen redden. Dat lukt, op de laatste speeldag. Even is Simons bang dat de nieuwe trainer na Nieuwjaar voor namen zal kiezen, maar hij overleeft. Zijn tweede seizoen in Limburg brengt bevestiging. Simons valt niet meer weg te denken uit de basis, ook al staat er opnieuw een andere sportieve baas: Harm van Veldhoven. Die haalt hem na zes maanden weg uit de verdediging en maakt van Simons zijn nummer zes.[1] Na twee jaar degradatievoetbal met Lommel SK gespeeld te hebben kwamen verschillende clubs aan de deur kloppen. Lokeren, RC Genk, KV Mechelen en nog enkele hoog aangeschreven Duitse clubs kwamen allen aan de deur kloppen. Uiteindelijk verhuisde Timmy Simons in de zomer van 2000 naar Club Brugge.[2] Hij kwam 61 keer in actie voor de Limburgers.

Club Brugge[bewerken | brontekst bewerken]

Simons dwong in het seizoen 2000/01 meteen een plek in het eerste elftal af. Hij groeide in geen tijd uit tot sterkhouder bij Club Brugge en kreeg na enkele seizoenen de aanvoerdersband ten nadele van ouderdomsdeken Gert Verheyen. Simons werd geprezen om zijn eenvoud, positiespel, balrecuperaties en loopvermogen. In de omschakeling gaf Simons vrijwel altijd een pass vooruit, waarmee hij vaak vier tegenstanders uitschakelde. Hij zette meestal hoog druk en dichtte de gaten op de flanken. Vandaar dat de Noorse trainer Trond Sollied hem soms als centrale verdediger gebruikte en daar met hem man op man durfde te spelen.

Simons werd qua speelstijl en carrièreverloop vaak vergeleken met Franky Van der Elst. Beide spelers kwamen op hun 23ste van een ploeg die degradeerde naar Club. Ze hebben hetzelfde profiel, zowel fysiek als qua polyvalentie (middenveld of verdediging).

In 2002, tijdens zijn derde jaar in Brugge, werd Simons beloond met de Gouden Schoen. Hij eindigde voor Wesley Sonck en Sint-Truiden-routinier Danny Boffin, twee creatieve spelers. Simons was de eerste Bruggeling die de Gouden Schoen won sinds de Australische verdediger Paul Okon in 1996.[3] Simons werd dat seizoen tevens Profvoetballer van het Jaar 2003.[4] Met Club Brugge werd Simons twee keer landskampioen en won hij twee keer de Belgische beker.

Iconisch in zijn eerste periode bij Club Brugge werd het energieke en veelzijdige middenveld onder de Noorse succescoach Trond Sollied; bestaande uit de verdedigend ingestelde aanvoerder Simons, de Sloveense technisch vaardige vrijeschoppenspecialist Nastja Čeh en de Luikse 'nummer acht' en kilometervreter Gaëtan Englebert. Simons was onvervangbaar en werd omzeggens nooit gewisseld, Englebert werd dat zelden. Hun chemie werd nog eens door Nastja Čeh aangehaald in het weekblad Sport/Voetbalmagazine in 2020. Čeh: "Ik speelde graag samen met Simons en Englebert. Vertrekken bij Club Brugge was de grootste blunder uit mijn carrière."[5] Simons was bij Club Brugge de vaste strafschopnemer: zijn penalty's gingen er haast altijd in. In vijf seizoenen Club Brugge kwam hij 161 keer in actie in de competitie. Alles samen (inclusief Bekervoetbal en Europees) speelde hij 229 wedstrijden voor blauw-zwart.

PSV[bewerken | brontekst bewerken]

Simons werd op 29 juni 2005, na vijf jaar Club Brugge voor ruim €5.000.000,- overgenomen door PSV. Hij moest er de opvolger worden van Mark van Bommel die naar FC Barcelona vertrok. Voordat Simons naar PSV ging, onderhandelde hij tevens met Feyenoord, op aanraden van Bart Goor. Feyenoord kon echter moeilijk voldoen aan de vraagprijs en schoof de transfer op de lange baan na het ontslag van hoofdtrainer Ruud Gullit.[6] Hierdoor stopte Club Brugge de onderhandelingen.[7] Bij PSV veroverde Simons direct een basisplaats. Met PSV werd hij in het seizoen 2005/2006 kampioen van Nederland. Simons werd al snel de penaltynemer van PSV. In de eredivisiewedstrijd tegen NAC Breda (op 3 december 2005) miste hij zijn eerste penalty’s in zijn loopbaan. Als reactie gaf Timmy Simons: "'t Was maar goed dat het een onterechte penalty was, heb ik er nog enigszins vrede mee".

Ook in zijn tweede jaar bij PSV verliep het prima met Simons. Van de totaal 49 wedstrijden die PSV speelde, in competitie, Champions League, Super Cup en Beker, speelde Simons 48 wedstrijden mee. Al deze wedstrijden speelde hij de volledige 90 minuten. De wedstrijd die Simons miste werd hem rust gegund. Hij was dus een belangrijke waarde in het kampioenschap dat behaald wordt in het seizoen 2006/07.

Na het vertrek van Phillip Cocu werd hij in het seizoen seizoen 2007/08 benoemd tot aanvoerder van PSV. Na Club Brugge en het Belgisch nationale elftal werd Simons dus ook bij PSV én aanvoerder én vaste penaltynemer.

Voor de wedstrijd van PSV tegen Willem II, op 6 oktober 2007 toonden de PSV-fans hun genegenheid met Simons. De gehele West-tribune was gehuld in de Belgische vlag en een spandoek werd ontrold met de tekst: "Kapitein Simons: Onze Leeuw van Vlaanderen". Ook in het seizoen 2007/08 wordt Simons met PSV kampioen van Nederland. Zijn vierde titel op rij. Hij scoorde dat seizoen vier keer, drie keer verzilverde hij een strafschop en eenmaal scoorde middels een afstandsschot. Samen met doelman Gomes maakte Simons de meeste competitieminuten. Zij misten beiden slechts één competitiewedstrijd en speelden de andere 33 van het begin tot het einde mee. De verdedigende middenvelder kreeg het seizoen één enkele gele kaart en geen rode kaart, in de UEFA-Cup-wedstrijd PSV-Tottenham Hotspur. Zijn totaal kwam daarmee op 6 gele kaarten in 140 officiële wedstrijden voor PSV in zijn eerste drie seizoenen.

In zijn laatste seizoen bij PSV verloor Simons zijn basisplaats aan de jonge Ibrahim Afellay. Ook de komst van Orlando Engelaar verminderde zijn speelminuten.[8][9] Aangezien PSV in financieel zwaar weer zat en hij een van de grootverdieners van de selectie was, besloot PSV Simons een transfervrije overgang naar 1. FC Nürnberg, een club die uitkomt in de Bundesliga te geven.[10] Hij tekende in eerste instantie voor twee seizoen, met de afspraak dat Simons na die twee jaar, en het beëindigen van zijn carrière, zou terugkeren naar PSV in een technische functie.[11]

1. FC Nürnberg[bewerken | brontekst bewerken]

Ook bij zijn nieuwe Duitse ploeg 1. FC Nürnberg leek Simons van groot belang, zowel met zijn leiderskwaliteiten en zijn groot loopvermogen. In twee seizoenen was Simons de speler die het meest speelde in de Bundesliga. Hij speelde er 102 officiële competitiewedstrijden na elkaar, zonder onderbreking door blessures of schorsingen. Dat is in de Bundesliga nog altijd een record. In het seizoen 2010/11 miste hij zelfs geen minuut. Ook bij Nürnberg werd hij aanvoerder. Door zijn uitstekende resultaten kwam hij in 2012 in de belangstelling van zijn oude ploeg Club Brugge maar ook van Anderlecht. Simons drukte die speculaties de kop in door zijn contract dat in de zomer van 2013 afliep te verlengen tot 2014.[12][13] Hij behaalde met zijn ploeg respectievelijk de 6e en 2 keer de 10de plaats in het algemeen klassement.

Timmy Simons bij 1. FC Nürnberg

Club Brugge[bewerken | brontekst bewerken]

Op 12 juni 2013 tekende Simons, na drie jaar gespeeld te hebben bij Nürnberg, een contract voor twee jaar met de optie om nadien in een technische functie bij Club te blijven. Hij is dan 37 jaar. Brugge betaalde ruim €500.000,- om hem over te nemen. Met hem erbij werd ook de laatste titel binnen gehaald.[14][15]

Tijdens de eerste competitiewedstrijd van het seizoen 2013/14 maakte Simons zijn comeback voor blauw-zwart. Hij kreeg op speeldag 1 al na 21 minuten een discutabele rode kaart na een overtreding op Charleroispeler Ederson. Op 15 mei 2016 stak hij als kapitein, net als precies 11 jaar daarvoor, de veertiende landstitel voor Club Brugge in de lucht na een 4-0 overwinning tegen RSC Anderlecht. Hij speelde op 29 januari 2017 tegen AA Gent zijn 1.000ste wedstrijd als profvoetballer. Club verloor die wedstrijd wel met 2-0.

Op 25 februari 2018 brak hij het 93-jarige record van de oudste veldspeler ooit in de Belgische eerste klasse. Bij zijn invalbeurt tegen Standard Luik was hij toen 41 jaar, 2 maanden en 14 dagen oud en verbrak hij zo het record dat tot dan op naam stond van Charles Cambier (41 jaar en 7 dagen).

Op 13 mei 2018, na het behalen van zijn zevende titel als speler, verkondigde Simons dat hij een einde maakte aan zijn actieve spelerscarrière. Er werd meegedeeld dat hij in de toekomst een functie kon opnemen in het kader van de club. Op 31 mei 2018 kondigde de club aan dat Simons was aangesteld als assistent van hoofdtrainer Ivan Leko voor het seizoen 2018-19.[16] In juni 2019, na de terugkeer van Philippe Clement naar de club als hoofdcoach, werd bekend dat Simons de U16 van Club Brugge zou gaan trainen.[17]

Clubstatistieken[bewerken | brontekst bewerken]

Seizoen Club Land Competitie Competitie Beker Supercup Internationaal Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
1994/95 KFC Diest Vlag van België Tweede Klasse 3 0 0 0 3 0
1995/96 20 0 1 0 21 0
1996/97 Derde Klasse B 29 2 1 1 30 3
1997/98 30 0 4 0 34 0
1998/99 Lommel SK Eerste klasse 32 1 2 0 4 0 38 1
1999/00 32 4 2 0 34 4
2000/01 Club Brugge 34 2 1 1 8 1 43 4
2001/02 34 3 6 0 8 1 48 4
2002/03 33 7 3 0 12 2 48 9
2003/04 33 4 7 0 1 0 12 0 53 4
2004/05 29 7 5 1 1 0 9 1 44 9
2005/06 PSV Vlag van Nederland Eredivisie 32 2 4 1 1 0 8 0 45 3
2006/07 34 5 3 3 1 0 10 1 48 9
2007/08 33 4 1 0 1 0 11 1 46 5
2008/09 34 3 1 0 1 0 6 1 42 4
2009/10 25 0 3 0 9 1 37 1
2010/11 FC Nürnberg Vlag van Duitsland Bundesliga 34 2 4 3 38 5
2011/12 34 4 3 0 37 4
2012/13 34 5 1 0 35 5
2013/14 Club Brugge Vlag van België Eerste klasse 38 7 2 0 2 0 42 7
2014/15 40 7 6 0 16 0 62 7
2015/16 34 2 6 0 1 0 8 0 49 2
2016/17 35 0 1 0 1 0 4 0 41 0
2017/18 8 0 0 0 0 0 8 0
Carrière totaal 724 71 65 9 8 0 127 8 921 88

Interlandcarrière[bewerken | brontekst bewerken]

Timmy Simons bij de Rode Duivels

Op 28 februari 2001 wordt Simons een eerste keer Rode Duivel. België wint met 10-1 van San Marino, Simons komt wel niet van de bank. Dat doet hij evenmin voor de 2-2 in Schotland, een maand later. Maar als de Belgen eind april vriendschappelijk gaan spelen in Praag, bij Tsjechië, mag hij in de basis debuteren. Simons debuteerde net als Peter Van der Heyden. Het wordt 1-1 en Simons is op het middenveld de vervanger van Yves Vanderhaeghe. Bij de nationale ploeg was hij al gauw een vaste waarde en onder bondscoach René Vandereycken en werd hij aanvoerder. Hij maakte deel uit van de selectie voor het WK 2002 in Japan en Zuid-Korea, waar hij alle vijf de wedstrijden speelde. Onder bondscoach Aimé Anthuenis speelt Simons meestal als verdediger, terwijl hij bij Club Brugge vaker op het middenveld acteert.

Onder bondscoach Dick Advocaat werd hij opzijgeschoven. Als die aan het roer van de Duivels komt, laat hij Simons vallen. Van september 2009 tot september 2010 is hij niet één keer international. Advocaat belt hem wel om het te zeggen, maar dat telefoontje is zo kort en krachtig dat Simons te verbouwereerd is om uitleg te vragen. Vanaf 2001 t.e.m. 2011 verzamelde Simons 88 caps. Die leveren hem dan ook een plaats in de top 5 van de meeste interlands. In september 2010, hij is dan speler van Nürnberg, wordt hij onder kersvers bondscoach Georges Leekens terug opgeroepen. Ook onder het bewind van diens opvolger Marc Wilmots vinden we Simons terug in de selectie, al is dit wegens extra-sportieve redenen. Hij veroverde op 16 oktober 2012, als eerste Rode Duivel ooit, een 100e selectie.

Na zijn niet-selectie voor het wereldkampioenschap voetbal 2014, leek de interlandcarrière van Simons voorbij. Voorafgaand aan de eerste interland na dit WK (een vriendschappelijke wedstrijd tegen Australië) werd hij samen met Daniel Van Buyten in de bloemetjes gezet voor zijn verdiensten bij de nationale ploeg.[18]. Op 13 november 2016 werd Simons, na het uitvallen van Kabasele, in extremis toegevoegd aan de selectie voor de interland tegen Estland. In die wedstrijd mocht hij zelfs nog zeven minuten invallen. Hierdoor werd hij met 39 jaar, 11 maanden en 2 dagen de oudste Rode Duivel ooit die aantrad in een officiële wedstrijd. Hiermee brak hij het record uit 1930 van doelman Jan De Bie.[19] Simons verzamelde 94 caps in 114 selecties. Hierin trof hij zes maal raak. Simons was 36 keer aanvoerder van de nationale ploeg.

Interlands[bewerken | brontekst bewerken]

Bijgewerkt t/m 7 december 2020[20]

Trivia[bewerken | brontekst bewerken]

  • Tussen 2002 en 2008 werd Simons vijfmaal kampioen in zes seizoenen, tweemaal met Brugge (in 2003 en 2005) en driemaal met PSV (in 2006, 2007 en 2008). Aangezien Simons met Club Brugge in 2002 en 2004 de Beker van België won, won Simons tussen 2002 en 2008 elk jaar een prijs.
  • Simons was, met het oog op het nakende einde van zijn voetballersloopbaan, mede-eigenaar geworden van het wielerteam Vastgoedservice-Golden Palace Cycling Team en investeerde in een woonpark voor senioren in Neurenberg.[21]
  • Simons werd op 25 februari 2018 de oudste veldspeler ooit in de Belgische eerste klasse. Bij zijn invalbeurt tegen Standard Luik was hij 41 jaar, 2 maanden en 14 dagen oud, waardoor hij het 93 jaar oude record van Charles Cambier (41 jaar en 7 dagen) verbrak.[22]

Erelijst[bewerken | brontekst bewerken]

Competitie
Aantal Jaren
Vlag van België Club Brugge
Landskampioen België 4x 2002/03, 2004/05, 2015/16, 2017/18
Beker van België 3x 2001/02, 2003/04, 2014/15
Belgische Supercup 4x 2002, 2003, 2004, 2016
Vlag van Nederland PSV
Landskampioen Nederland 3x 2005/06, 2006/07, 2007/08
Johan Cruijff Schaal 1x 2008
Individueel
Man van het Seizoen 1x 2001
Gouden Schoen 1x 2002
Profvoetballer van het Jaar 1x 2003

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Voorganger:
Wesley Sonck
Gouden Schoen
2002
Opvolger:
Aruna Dindane
Voorganger:
Wesley Sonck
Profvoetballer van het Jaar
2003
Opvolger:
Aruna Dindane
Voorganger:
Yves Vanderhaeghe
Man van het Seizoen
2001
Opvolger:
Danny Boffin
Voorganger:
Dany Verlinden
Aanvoerder van Club Brugge
2004-2005
Opvolger:
Gert Verheyen
Voorganger:
Carl Hoefkens
Ryan Donk
Aanvoerder van Club Brugge
2013-2017
Opvolger:
Ruud Vormer
Zie de categorie Timmy Simons van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.