Trouwjurk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een trouwjurk met veel opsmuk
Een bruidspaar in bruidskleding, de bruid draagt een witte trouwjurk met sluier
Japanse bruid in witte bruids-kimono

Een trouwjurk of trouwjapon, ook wel bruidsjurk genoemd, is doorgaans een lange witte jurk die door de bruid speciaal wordt aangekocht of op maat gemaakt voor op de huwelijksdag. De meeste bruiden geven de voorkeur aan een lange jurk, vaak in combinatie met een witte kousenband. Ter completering van het geheel wordt op het hoofd vaak een sluier gedragen of een kunstig in het haar verwerkte versiering in de vorm van bloemen of linten.

Kleur[bewerken]

Wit was in de hogere klassen altijd al een veelvoorkomende kleur voor een bruidsjurk maar ook zilver en blauw waren populair. Eind 18e eeuw werd wit van lieverlee steeds meer dé kleur voor de bruidsjurk. Rijke vrouwen droegen bruidsjurken van witte zijde; later werd ook mousseline gebruikt. Minder welgestelde vrouwen bleven gekleurde bruidsjurken dragen, van minder kostbare en kwetsbare stoffen als wol en katoen.

De bruiloft van koningin Victoria in 1840 had veel invloed op de ontwikkeling van de bruidsmode. Zij koos bewust voor een eenvoudige witte bruidsjurk met een sluier. Dit werd al snel de standaard in Engeland en ver daarbuiten.[1]

Vanaf de jaren 60 werden echter ook andere kleuren jurken populair. Het witte van de jurk symboliseert de zuiverheid van de bruid. Doorgaans wordt "zuiverheid" vertaald met maagdelijkheid. Deze symboliek heeft anno 2005 bij de overgrote meerderheid van de getrouwde stellen in de westerse wereld echter haar betekenis verloren; ondanks de vrije opvatting over seks trouwen de meeste bruidsparen nog steeds in het wit.

Het andere uiterste bestaat ook: Binnen sommige bevindelijk gereformeerde kerken wordt met "zuiverheid" niet alleen de maagdelijkheid verstaan, maar ook het geheel vrij zijn van zonden. Binnen deze kringen wordt er dan ook nooit in het wit getrouwd.

In China is wit de kleur van de rouw. Daarom dragen Chinese vrouwen bij hun huwelijk meestal geen witte trouwjurk.

Materialen[bewerken]

De gebruikte materialen zijn voornamelijk kant, tule, zijde, satijn en (imitatie) bont. De stoffen kunnen zijn bezaaid met pailletten of pareltjes. Parels golden door hun gelijkenis met tranen lange tijd als teken van ongeluk en verwerkte men dus niet in een trouwjurk.

Na de bruiloft[bewerken]

Na de bruiloft heeft de trouwjurk zijn functie verloren. Vroeger werd de bruidsjurk vaak gebruikt als wiegbekleding voor het eerste kindje, met de sluier als hemeltje. Ook werd er soms een jurkje voor de baby voor bij het doopsel van gemaakt. Naar het schijnt werden er in West-Europa ten tijde van de Tweede Wereldoorlog - door de extreme schaarste aan materialen - hier en daar ook wel jurken van parachutestof gefabriceerd, zoals Jan Wolkers beschrijft in Serpentina's Petticoat.

Soms wordt de trouwjurk verkocht, maar dit gebeurt niet vaak. Na afloop van de trouwerij willen veel vrouwen hun jurk bewaren als herinnering, terwijl vrouwen die nog in het huwelijk moeten treden, over het algemeen een nieuwe jurk verkiezen boven een tweedehands exemplaar.

Afbeeldingen[bewerken]

Zie ook[bewerken]

  1. (en) Edwina Ehrman., The wedding dress: 300 years of bridal fashion, V&A publishing, 2011. ISBN 9781851777839.