UBO-register

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het UBO-register is een register waar alle ‘Ultimate Beneficial Owners’ of ‘uiteindelijk begunstigden’ van een vennootschap of andere juridische entiteit in geregistreerd staan. Lidstaten van de Europese Unie zijn verplicht een dergelijk register bij te houden krachtens artikelen 30 en 31 van Europese richtlijn 2015/849.[1] Het doel van het register is verdere bestrijding van witwaspraktijken en andere economische criminaliteit in Europa.

De Ultimate Beneficial Owner is de ‘uiteindelijk belanghebbende’ of ‘uiteindelijk begunstigde’[2] binnen een organisatie. Dit kan de eigenaar zijn of iemand anders die de zeggenschap heeft binnen een juridische entiteit. Dit kan een bedrijf zijn maar de regelgeving geldt ook voor verenigingen en stichtingen.

België[bewerken | brontekst bewerken]

In België werd het UBO-register samen met de richtlijn geïmplementeerd door de wet van 18 september 2017,[3] met de praktische toepassing in het Koninklijk Besluit van 30 juli 2018.[4]

Nederland[bewerken | brontekst bewerken]

In Nederland is het register ingevoerd met de Implementatiewet registratie uiteindelijk belanghebbenden van vennootschappen en andere juridische entiteiten. Het UBO-register is bij de Kamer van Koophandel onderdeel van het Handelsregister. Het register is grotendeels openbaar.

UBO-registratieplicht[bewerken | brontekst bewerken]

De volgende organisaties zijn verplicht hun uiteindelijke begunstigden te registreren in het UBO-register:

Organisaties die worden opgericht vanaf 2020 zijn direct verplicht zich te registreren. Voor bestaande organisaties geldt een overgangsregeling, zij krijgen 18 maanden tijd om hun UBO's in het register vast te leggen. De UBO is verplicht mee te werken aan deze registratie door alle benodigde informatie door te geven.

De registratieplicht geldt dus niet voor eenmanszaken, beursgenoteerde vennootschappen, publiekrechtelijke rechtspersonen, verenigingen van eigenaren, sommige historische rechtspersonen en kerkgenootschappen.

Openbaarheid van het register[bewerken | brontekst bewerken]

Een deel van de geregistreerde gegevens is openbaar. Dit geldt voor voor- en achternaam, geboortemaand en -jaar, woonstaat, nationaliteit en de aard en omvang van het economische belang van de betreffende persoon.

Ook geeft de UBO aan of een persoon een PEP is. Een PEP is een persoon die een (prominente) politieke functie bekleedt, heeft bekleed of directe familie of naaste geassocieerde is van een dergelijk persoon.

Deze openbare gegevens zijn overigens alleen te vinden door te zoeken op de naam van de organisatie of de rechtspersoon. Het is dus niet mogelijk om personen op naam te zoeken. Het opvragen van deze gegevens is niet gratis.

De overige gegevens, o.a. geboorteplaats en -land, Burger Service Nummer en documenten waaruit het UBO-schap blijkt, zijn niet openbaar. Deze zijn alleen in te zien door daartoe aangewezen (opsporings-)diensten.

In bepaalde gevallen kan er aan de Kamer van Koophandel worden gevraagd om informatie over UBO’s af te schermen. Dit geldt bijvoorbeeld als er een risico bestaat op chantage of ontvoering.

Boetes[bewerken | brontekst bewerken]

Het niet voldoen aan de registratieplicht is strafbaar. Per overtreding kan een boete worden opgelegd tot maximaal € 20.750. Tevens kan een taakstraf worden opgelegd en dreigt er zelfs hechtenis.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]