Naar inhoud springen

Ulster Grand Prix 1968

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix 1968
Dundrod Circuit
Land Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland
Datum 17 augustus 1968
Organisator FIM / ACU
500 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle
350 cc
Snelste ronde Vlag van Italië Giacomo Agostini
Eerste Vlag van Italië Giacomo Agostini
Tweede Vlag van Australië Kel Carruthers
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson
250 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Tweede Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner
Derde Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould
125 cc
Snelste ronde Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Eerste Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy
Tweede Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read
Derde Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner

De Ulster Grand Prix 1968 was de tiende Grand Prix van wereldkampioenschap wegrace in het seizoen 1968. De races werden verreden op zaterdag 17 augustus 1968 op het Dundrod Circuit, een stratencircuit in County Antrim. De 50cc-klasse en de zijspanklasse kwamen niet aan de start. De wereldtitels in de 125cc-klasse, de 350cc-klasse en de 500cc-klasse waren al beslist.

Giacomo Agostini won met overtuiging de Ulster Grand Prix, die in de regen begon. Achter hem ontstond een interessante strijd. John Hartle lag aanvankelijk op de tweede plaats, maar hij werd ingehaald door de 40-jarige Rob Fitton. Achter hen vocht Percy Tait met een Triumph om de vierde plaats met Jack Findlay. Fitton hield zijn tweede plaats vast en Hartle werd derde.

Uitslag 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 1:10"10'0 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob Fitton Norton +3"21'4 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Cowles-Métisse-Matchless +3"31'0 4
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Percy Tait Triumph +3"34'4 3
5 Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless +3"34'8 2
6 Vlag van Australië Kel Carruthers Norton +4"36'4 1
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Blanchard Métisse
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve Jolly Matchless
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Lee Matchless
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billy McCosh Matchless
11 Vlag van Australië Ron Wilson Norton
12 Vlag van Nederland Theo Louwes Norton
13 Vlag van Zweden Jack Lindh Seeley
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Scully Norton
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Humber Crescent
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Lawton Norton
17 Vlag van Ierland Bob McCurry Matchless
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Ball Seeley-Matchless
19 Vlag van Duitsland Paul Eickelberg Norton
20 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Williams Arter-Matchless
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harris Healey Norton

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Zwitserland Ernst WeissSeeley
Vlag van Zwitserland Gyula MarsovszkyMatchless
Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill SmithMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie NelsonHannah-Paton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian KempTriumph
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan ShoreyNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Denis GallagherMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek WoodmanSeeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry TurnerNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jim CurryMétisse
Vlag van Verenigd Koninkrijk John CooperSeeley-Matchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm UphillManning-Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex ButcherMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney GouldNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stephen MurrayMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Vincent DuckettMatchless
Vlag van Zweden Bosse GranathSeeley
Vlag van Verenigde Staten Marty LundeNorton

Niet deelgenomen

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië John DoddsNorton
Vlag van Tsjechië Bohumil StašaČZ
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry RandlePetty-Norton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bernie LundMatchless
Vlag van Verenigd Koninkrijk Godfrey NashNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron ChandlerSeeley
Vlag van Italië Alberto PaganiLinTo
Vlag van Italië Angelo BergamontiHannah-Paton
Vlag van Italië Renzo PasoliniBenelli
Vlag van Italië Silvano BertarelliPaton
Vlag van Sovjet-Unie Nikolaj Sevast'ânovVostok

Top tien tussenstand 500cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Italië Giacomo AgostiniMV Agusta48 (72)wereldkampioen
2Vlag van Australië Jack FindlayMcIntyre-Matchless34 (36)
3Vlag van Zwitserland Gyula MarsovszkyMatchless10
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter WilliamsArter-Matchless9
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rob FittonNorton
6Vlag van Verenigd Koninkrijk John CooperSeeley-Matchless8
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek WoodmanSeeley-Matchless
8Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan ShoreyNorton7
9Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian BallSeeley6
Vlag van Italië Alberto PaganiLinTo
Vlag van Australië John DoddsNorton
Vlag van Australië Kel CarruthersNorton

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Tijdens de Ulster Grand Prix kwamen niet minder dan 51 rijders aan de start. Die start verliep problematisch doordat Ginger Molloy meteen na de start viel, net nu hij een plaats op de eerste startrij veroverd had. Daar moest de rest van het veld dus omheen manoeuvreren. Giacomo Agostini speelde zijn gebruikelijke spel door de leiding enkele ronden over te laten aan Heinz Rosner (MZ) en Kel Carruthers (Métisse-Aermacchi), maar in de derde ronde nam hij de leiding en begon hij die verder uit te bouwen. Rosner viel uit met een defecte ontstekingsmagneet en František Šťastný moest met de viercilinder Jawa naar de pit om zijn bougies te vervangen. Carruthers werd daardoor weer tweede. Jack Findlay moest zijn strijd tegen de jonge student Brian Steenson (Aermacchi) staken toen zijn achteras brak en Steenson eindigde daardoor zijn thuisrace als derde.

Uitslag 350cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Italië Giacomo Agostini MV Agusta 1"4"48'8 8
2 Vlag van Australië Kel Carruthers Métisse-Aermacchi 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Steenson Aermacchi 4
4 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Woodman Métisse-Aermacchi 2
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Billie Nelson Norton 1

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Australië Jack FindlayAermacchiAchteras
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZOntsteking
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger MolloyBultacoVal
Coureur Merk
Vlag van Tsjechië Bohumil StašaČZ
Vlag van Duitsland Karl HoppeAJS
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill SmithHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan ShoreyNorton
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave SimmondsKawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk John CooperSeeley
Vlag van Italië Bruno SpaggiariDucati
Vlag van Italië Gilberto MilaniAermacchi
Vlag van Italië Renzo PasoliniBenelli
Vlag van Italië Silvio GrassettiBenelli

Top tien tussenstand 350cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Italië Giacomo AgostiniMV Agusta32 (48)wereldkampioen
2Vlag van Australië Kel CarruthersDrixton-Aermacchi / Métisse-Aermacchi17
3Vlag van Italië Renzo PasoliniBenelli12
Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger MolloyBultaco
Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZ
6Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek WoodmanMétisse-Aermacchi9
7Vlag van Tsjechië František ŠťastnýJawa7
8Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill SmithHonda4
Vlag van Tsjechië Bohumil StašaČZ
Vlag van Italië Gilberto MilaniAermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian SteensonAermacchi

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

De raceleiding van Yamaha was bijzonder kwaad op Phil Read, die in Tsjecho-Slowakije en Finland de teamorders genegeerd had. Men wilde er alles aan doen om Bill Ivy aan de 250cc-titel te helpen en daarom werden er speciale expansiekamers voor zijn viercilinder naar Ulster gestuurd. Beide Yamaha's hadden extra grote tanks om zonder tankstop de race te voltooien. Read nam de leiding, maar werd gevolgd door Ivy die na vijf ronden voorop ging. Read viel daarna al snel uit met een vastgelopen motor, die te heet was geworden doordat de achterband van Ivy een steen had opgeworpen die de radiateur van Read's machine beschadigd had. Ivy kon zijn race rustig voltooien, Heinz Rosner werd tweede en Rodney Gould werd derde. Ivy had nu 46 punten, Read 44. Read verklaarde dat de winnaar in Monza ook de wereldkampioen zou zijn. Hij was er kennelijk al van overtuigd dat de Japanse Grand Prix niet zou doorgaan, hoewel dat officieel nog niet zeker was.

Uitslag 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 1:08"18'8 8
2 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ + 2"21'2 6
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney Gould Bultaco-Yamaha + 2"49'2 4
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco 3
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm Uphill Suzuki 2
6 Vlag van Zweden Kent Andersson Yamaha 1

Niet gefinisht

[bewerken | brontekst bewerken]
Coureur Merk Oorzaak
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadYamahaVastloper
Coureur Merk
Vlag van Australië Jack FindlayAermacchi
Vlag van Australië Kel CarruthersAermacchi
Vlag van Canada Frank PerrisSuzuki
Vlag van Zwitserland Gyula MarsovszkyBultaco
Vlag van Duitsland Paul EickelbergAermacchi
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Carlos GiróOssa
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Carlos RocamoraBultaco
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Santiago HerreroOssa
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill SmithYamaha
Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian SteensonAermacchi
Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex ButcherSuzuki
Vlag van Hongarije László SzabóMZ
Vlag van Italië Gilberto MilaniAermacchi
Vlag van Italië Renzo PasoliniBenelli
Vlag van Rhodesië Gordon KeithYamaha

Top tien tussenstand 250cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill IvyYamaha46
2Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadYamaha44
3Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZ32 (39)
4Vlag van Verenigd Koninkrijk Rodney GouldBultaco-Yamaha21 (25)
5Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger MolloyBultaco19
6Vlag van Italië Renzo PasoliniBenelli10
7Vlag van Zweden Kent AnderssonYamaha6
8Vlag van Hongarije László SzabóMZ5
Vlag van Verenigd Koninkrijk Malcolm UphillSuzuki
10Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Santiago HerreroOssa4

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Op het Dundrod Circuit werd nog slechts om de eer gestreden in de 125cc-klasse. Bill Ivy nam in de eerste ronde de kop, maar werd al snel gepasseerd door Phil Read. In de vijfde ronde nam Ivy de leiding opnieuw en toen Read een remfout maakte had hij voldoende voorsprong om de race te winnen. De hele race had Heinz Rosner met de MZ de derde plaats behouden en daar eindigde hij ook.

Uitslag 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
Pos Coureur Merk Tijd Punten
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Ivy Yamaha 49"0'6 8
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 6
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz Rosner MZ 4
4 Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger Molloy Bultaco 3
5 Vlag van Duitsland Dieter Braun Neckermann-MZ 2
6 Vlag van Australië Kel Carruthers Honda 1
Coureur Merk
Vlag van Duitse Democratische Republiek Friedhelm KohlarMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter BartuschMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Hartmut BischoffMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Jürgen LenkMZ
Vlag van Duitse Democratische Republiek Thomas HeuschkelMZ
Vlag van Duitsland Hans Georg AnscheidtSuzuki
Vlag van Duitsland Lothar JohnNeckermann-MZ
Vlag van Duitsland Siegfried MöhringerNeckermann-MZ
Vlag van Duitsland Walter ScheimannHonda
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Pedro ÁlvarezBultaco
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Salvador CañellasBultaco
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dave SimmondsKawasaki
Vlag van Verenigd Koninkrijk Steve MurrayHonda
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy RobbBultaco
Vlag van Hongarije János ReiszMZ
Vlag van Hongarije László SzabóMZ
Vlag van Italië Giuseppe VisenziMontesa
Vlag van Nederland Jan HubertsMZ
Vlag van Rhodesië Gordon KeithMontesa
Vlag van Zweden Kent AnderssonMZ

Top tien tussenstand 125cc-klasse

[bewerken | brontekst bewerken]
PosCoureurMerkPtn
1Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil ReadYamaha40 (54)wereldkampioen
2Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill IvyYamaha26
3Vlag van Nieuw-Zeeland Ginger MolloyBultaco15
4Vlag van Duitse Democratische Republiek Heinz RosnerMZ12
5Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) Salvador CañellasBultaco11
6Vlag van Duitsland Dieter BraunNeckermann-MZ10
7Vlag van Hongarije László SzabóMZ9
8Vlag van Duitse Democratische Republiek Günter BartuschMZ8
9Vlag van Duitsland Hans Georg AnscheidtSuzuki6
Vlag van Australië Kel CarruthersHonda

(Punten (tussen haakjes) zijn inclusief streepresultaten)

Vorige race:
Grand Prix-wegrace van Finland 1968
FIM wereldkampioenschap wegrace
20e seizoen (1968)
Volgende race:
Grand Prix-wegrace der Naties 1968

Vorige race:
Ulster Grand Prix 1967
Ulster Grand Prix Volgende race:
Ulster Grand Prix 1969