Upperstructure

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Upperstructure is een soort voicing waarbij drieklanken gespeeld worden (meestal op een piano) over een tritonus (interval). De noten van de tritonus vormen de septiem en de terts van het dominant septiemakkoord. In de drieklank zijn de diverse toevoegingen te vinden (bijvoorbeeld b9, 13 etc.) en vaak een verdubbeling van de terts of septiem. Upperstructures geven een volle klank en zijn hierdoor heel geschikt om bijvoorbeeld een solist te begeleiden (compen) tijdens het improviseren. Zowel de tritonus als de drieklank kunnen in verschillende inversies worden gespeeld.

Er bestaan negen verschillende upperstructure akkoorden. Deze worden genoteerd met behulp van Romeinse cijfers, waarbij het cijfer de interval weergeeft tussen de grondtoon van het akkoord en de grondtoon van de drieklank die erboven wordt gespeeld. Voorbeeld: Als men een A drieklank over een B en een F (de terts en de septiem van G7) speelt dan noemt men dit upperstructure II. Als de drieklank een mineur drieklank is, wordt dit weergegeven met de toevoeging minor, bijvoorbeeld upperstructure #IV minor.

De meest gebruikte upperstructure akkoorden zijn :

  • upperstructure II - bijvoorbeeld op C79 #11 13
  • upperstructure bVI - bijvoorbeeld op C7b10 b13 / C7alt
  • upperstructure VI - bijvoorbeeld op C7b9 13


Bronnen, noten en/of referenties
  • The Jazz Piano Book - Mark Levine