Uunartoq-schijf

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search

De Uunartoq-schijf is een halve houten schijf die teruggevonden werd in 1948 nabij de ruïnes van een Benedictijnenklooster in een fjord van Uunartoq (Groenland). Volgens sommige onderzoekers werd de schijf gebruikt tijdens de vroege en late middeleeuwen door de Vikingen of Noormannen om te kunnen navigeren op open zee. Zo is het opmerkelijk dat dit volk plaatsen kon bereiken die andere Westerse culturen nog niet bereikt hadden. Zo zijn er bewijzen dat de Vikings met hun langschepen de kusten van Groenland, Newfoundland en de kusten van Baffineiland en voorstanders van de theorie zeggen dat dit voorwerp de sleutel was om over open zee te navigeren.

Gebruik[bewerken]

Het object is een stuk van een schijf van ongeveer 7 cm in diameter met een gat in het midden en verschillende navigatielijnen ingekeept. Vermoedelijk werd er gebruik gemaakt van een centrale pin of boog om de schaduw op de schijf te laten vallen. De navigatielijnen dienden om de breedtegraad en de noord-zuid positie op de aardbol te bepalen.Ook bij slecht weer kon men in theorie hiermee navigeren door gebruik te maken van calcietkristallen. Dit is een mineraal die een uniek patroon creëert wanneer het blootgesteld wordt aan uv-stralen, zodat men de positie van de zon kon bepalen op bewolkte dagen en zelfs wanneer de zon onderging kon men nog deze uv-stralen gedurende één uur waarnemen. Onderzoekers hebben ook bepaald dat je het Noorden met een marge van 4 graden kon bepalen met deze techniek.

Externe link[bewerken]