Verdrag van Sint-Petersburg (1875)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het Verdrag van Sint Petersburg (Japans: 樺太・千島交換条約; Karafuto-Chishima Kokan Joyaku, Russisch: Санкт-Петербургский договор; Sankt-Petersburgski dogovor) was een verdrag tussen het Japanse Keizerrijk en het Russische Rijk, dat werd gesloten op 7 mei 1875. Het verdrag regelde de Japanse erkenning van Sachalin als Russisch gebied in ruil voor de Russische erkenning van de Japanse soevereiniteit over alle eilanden van de Koerilen tot aan de kust van Kamtsjatka. Het verdrag wordt in Japan het "Karafuto-Chishima uitwisselingsverdrag" genoemd, naar de Japanse namen voor Sachalin (Karafuto) en de Koerilen (Chishima).

Bij het eerste verdrag tussen de beide rijken, het Verdrag van Shimoda in 1855, was de grens van de Koerilen gelegd tussen de eilanden Itoeroep (Japans: Etorofu) en Oeroep (Uruppu). Van Sachalin (Karafuto) was de status echter opengelaten. Doordat de grenzen hier niet vastgesteld waren, ontstonden daardoor conflicten tussen Russische en Japanse kolonisten. Om hier een einde aan te maken, stuurde Japan zijn ambassadeur Enomoto Takeaki naar Sint-Petersburg om de grens duidelijk te definiëren. Na een jaar van onderhandelen met de Russische ambassadeur Aleksandr Gortsjakov kwam hij overeen dat Japan zijn claims op Sachalin op zou geven in ruil voor compensatie voor de Japanse kolonisten die het eiland moesten verlaten, vrije toegang voor de Japanse vissersvloot tot de Zee van Ochotsk, 10 jaar lang vrije toegang voor Japanse schepen tot Russische havens in dit gebied en de soevereiniteit over alle eilanden van de Koerilen.

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]