Viaduct van Vilvoorde

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Viaduct van Vilvoorde
Het viaduct gezien vanuit het zuiden op de Brusselsesteenweg (westelijke vaartdijk)
Het viaduct gezien vanuit het zuiden op de Brusselsesteenweg (westelijke vaartdijk)
Algemene gegevens
Locatie Vilvoorde, Machelen
Overspant Zeekanaal Brussel-Schelde, de Zenne, de spoorlijnen 25 en 27 en verschillende wegen
Lengte totaal 1700 m
Breedte 40 m
Hoogte 35 m
Doorvaarthoogte 35 m
Langste overspanning 163 m
Bouw
Bouwjaar 1974
Opening 1977 (buitenring), 1978 (binnenring)
Ingebruikname 1978
Gebruik
Weg R0 (Ring van Brussel)
Verkeersintensiteit 140.000 per dag
Architectuur
Type liggerbrug
Portaal  Portaalicoon   Verkeer & Vervoer

Het viaduct van Vilvoorde, officiële naam: "Viaduct Zeekanaal Brussel-Schelde", maakt deel uit van de Brusselse Ring R0. Komend van Grimbergen overspant de brug achtereenvolgens de Brusselsesteenweg, het Zeekanaal Brussel-Schelde, de Harensesteenweg, de Zenne, de Schaarbeeklei, de voormalige fabriek van Renault Vilvoorde, de spoorlijnen 25 en 27 (Brussel-Antwerpen), de Ritwegerlaan en de Woluwelaan.

Anno 2004 reden er ongeveer 140.000 voertuigen per dag over het viaduct. Het saturatiepunt ligt bij 180.000 voertuigen.

Geschiedenis[bewerken]

Bouw[bewerken]

De brug bestaat uit twee aparte bruggen voor binnen- en buitenring en werd gebouwd van 1974 tot 1978. Ze telt 23 overspanningen, waarvan de grootste 163 meter lang is.[1][2] De buitenring werd ingehuldigd op 29 december 1977. Het verkeer kon op dat moment gebruik maken van twee maal twee rijstroken die gescheiden werden door een doorlopende lijn. De binnenring werd op 1 juli 1978 geopend waardoor de huidige twee maal drie rijstroken en pechstrook ter beschikking kwamen. Het viaduct was het laatste stukje autoweg van de noordelijke helft van de Brusselse Ring dat nog moest afgewerkt worden.

De Franse autoconstructeur Renault had reeds in de jaren 1950 kunnen bedingen dat haar fabriek niet moest wijken voor de Ring en toen reeds werden de nodige pijlers in de fabriek ingebouwd. Deze bleken bij de aanleg van het viaduct niet bruikbaar te zijn.

Onderhoud[bewerken]

Vanaf 17 juli 2011 tot 31 augustus 2011 werden er werken aan het viaduct uitgevoerd.[3] Tijdens deze werken werden de uitzetvoegen en de vangrails vervangen en werden verbeteringen uitgevoerd aan de verlichting en de bluswatervoorziening.

Toekomst[bewerken]

In het kader van de verbreding van de Brusselse ring plant de Vlaamse regering een vierde rijstrook voor beide richtingen op het viaduct. De binnenring van het viaduct wordt hierbij een 'keuzezone', waar de automobilist dient te kiezen voor de hoofdweg of voor de parallelbanen die tussen knooppunt Machelen en knooppunt Sint-Stevens-Woluwe aangelegd zullen worden.[4]

Gegevens[2][bewerken]

  • lengte : 1687 m (buitenring) 1692 m (binnenring)
  • hoogte : 35 m (gemiddeld)
  • breedte : 20 m per rijrichting
  • pijlers : 2 landhoofden
  • 22 rijen pijlers (23 overspanningen)
  • overspanning : 163 m (langste)
  • tracé : cirkelboog met 700 m straal
  • bovenbouw : aanloopstukken in beton - middenstuk (879 m) in staal

Galerij[bewerken]