Vic Anciaux

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Victor Anciaux
Victor anciaux-1486816672.jpg
Volledige naam Victor J.Fr. Anciaux
Geboren 24 december 1931
Kieskring Flag of the Brussels-Capital Region.svg Brussel-Halle-Vilvoorde
Regio Vlag Brussels Hoofdstedelijk Gewest Brussel
Vlag Vlaamse Gemeenschap Vlaamse Gemeenschap
Land Vlag van België België
Partij Volksunie
Functies
1965 - 1995 Volksvertegenwoordiger
1971 - 1980 Lid Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap
1974 - 1977 Fractievoorzitter Kamer van Volksvertegenwoordigers
1977 - 1979 Belgisch staatssecretaris voor Vlaamse Cultuur en Brusselse zaken
1979 Fractievoorzitter Kamer van Volksvertegenwoordigers
1979 - 1986 Partijvoorzitter Volksunie
1980 - 1995 Lid Vlaamse Raad[1]
1989 Lid Raad van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest
1989 Lid Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie
1989 - 1995 Brussels staatssecretaris voor
Buitenlandse Zaken[2]
1995 - 1997 Brussels staatssecretaris voor
Wetenschappelijk onderzoek en
Energie[3]
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Victor J.Fr. Anciaux Geluidsfragment uitspraak (info / uitleg) (Boechout, 24 december 1931) is een voormalig Belgisch arts en politicus voor de Volksunie.

Levensloop[bewerken]

Anciaux maakte zijn intrede in de nationale politiek als lid van Kamer van Volksvertegenwoordigers voor het arrondissement Brussel. Hij werd voor de eerste maal verkozen tijdens de verkiezingen van 1965 en zou het mandaat behouden tot 1995.

In de periode december 1971-oktober 1980 zetelde hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd. Vanaf 21 oktober 1980 tot mei 1995 was hij lid van de Vlaamse Raad, de opvolger van de Cultuurraad en de voorloper van het huidige Vlaams Parlement. Ook was hij van 1965 tot 1967 gemeenteraadslid van Machelen en van 1971 tot 1988 gemeenteraadslid van Brussel.

In 1974 werd hij aangesteld als fractievoorzitter in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Dit mandaat oefende hij uit tot aan zijn aanstelling in 1977 als Staatssecretaris van Brusselse zaken en Vlaamse Cultuur in achtereenvolgens de regering-Tindemans II (waar hij onder andere betrokken was bij het Egmontpact) en de regering-Vanden Boeynants II. Doordat de Volksunie geen deel meer uitmaakte van de regering-Martens I, keerde hij terug naar zijn oude functie - die van fractievoorzitter - in 1979.

Deze oefende hij uit tot aan zijn verkiezing tot partijvoorzitter van de Volksunie datzelfde jaar. Hij volgde Hugo Schiltz op na de verkiezingsnederlaag van 1978. Hij kon het tij keren en bij de verkiezingen van 1981 maakte de partij het verlies weer goed met een winst van 6 zetels in de Kamer en 3 in de Senaat. Onder zijn voorzitterschap nam de Volksunie deel aan de allereerste Vlaamse Regering van Gaston Geens en oogstte hij verbazing door in naam van de partij in 1980 een manifest te ondertekenen dat aandrong om de Belgische militaire hulp aan Zaïre te verbreken en het regime van Mobutu niet langer te steunen.[4] In 1985 verloor zijn partij opnieuw fors tijdens de verkiezingen (-4 in de Kamer en -2 in de Senaat) en een jaar later (1986) werd hij opgevolgd door Jaak Gabriëls.[5]

In 1989 deed hij zijn intrede in de Brusselse Hoofdstedelijke Raad en werd hij onmiddellijk Brussels staatssecretaris voor Buitenlandse Zaken in de regering-Picqué I. Hij deelde dit mandaat met achtereenvolgens Didier Gosuin (tot 1991) en vervolgens Didier van Eyll (beiden FDF). Vanuit deze functie was hij één van de eerste politici die het immigrantenprobleem in Brussel ter sprake bracht en werkte voor een democratisch en tolerant integratiebeleid. Toen de Volksunie ook toetrad tot de regering-Picqué II, werd hij aangesteld tot Brussels staatssecretaris voor Wetenschappelijk onderzoek en Energie. Als lid van deze regering onderhandelde hij mee over het Brussels taalhoffelijkheidsakkoord. Dit akkoord - dat in zijn ogen met de voeten werd getreden - leidde mee tot zijn ontslag uit de Brusselse regering en uit de Brusselse Hoofdstedelijke Raad op 21 november 1997.[6] Hij werd in de Brusselse Hoofdstedelijke Raad opgevolgd door toenmalig partijgenoot Sven Gatz.

Hij koos bij het uiteenvallen van de Volksunie, voor spirit, waar zijn zoon Bert Anciaux boegbeeld was. In 2004 trad hij in het huwelijk met Brussels parlementslid Marie-Paule Quix. Nadat zijn zoon Bert op 4 december 2008 de VlaamsProgressieven verliet, stapte ook vader Vic uit die partij. In de zomer van 2010 werd hij getroffen door een hartaanval[7] waarvan hij recupereerde. Kort daarvoor haalde hij de pers door te verklaren dat de oprichting van een Brussels Gewest dat evenwaardig was aan Vlaanderen en Wallonië een historische vergissing was.[8][9][10] Hij is nog actief als Brussels voorzitter van het Lokaal Overlegplatform secundair onderwijs (LOP).

Tot 1 januari 2006 was Vic Anciaux negen jaar lang voorzitter van de Vlaamse Liga tegen Kanker (VLK), dit is sinds het ontstaan van de VLK, een fusie tussen de vzw Kom op tegen Kanker en de vzw Vlaamse Kankerliga.

Naast Bert Anciaux, nu bij sp.a, zijn drie andere zonen van Vic ook politiek actief. Roel Anciaux is in Meise actief binnen de sp.a en zetelt als provincieraadslid voor de provincie Vlaams-Brabant. Koen Anciaux is lid van de Open Vld en schepen in Mechelen sinds 2000 en Jan Anciaux was onafhankelijk gemeenteraadslid in Vilvoorde maar stelde zijn mandaat in 2011 ter beschikking van de partij, toen hij de overstap naar de Nieuw-Vlaamse Alliantie maakte.[11]

Voorganger:
/
Staatssecretaris van Brusselse zaken (Vlaams)
1977 - 1979
Opvolger:
Lydia De Pauw
Voorganger:
Rika De Backer
Staatssecretaris Vlaamse Cultuur
1977 - 1979
Opvolger:
/
Voorganger:
Hugo Schiltz
Partijvoorzitter van de Volksunie
1979 - 1986
Opvolger:
Jaak Gabriëls
Voorganger:
/
Brussels staatssecretaris voor Buitenlandse Zaken
1989 - 1995
Opvolger:
/
Voorganger:
Éric Tomas
Brussels staatssecretaris voor Energie
1995 - 1997
Opvolger:
Sven Gatz
Voorganger:
Jacques Simonet
Brussels staatssecretaris voor Wetenschappelijk onderzoek
1995 - 1997
Opvolger:
Sven Gatz