Vincent Kompany

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vincent Kompany
Kompany bij de Rode Duivels
Persoonlijke informatie
Volledige naam Vincent Jean Mpoy Kompany
Bijnaam King Kompany
Vince the Prince
General Kompany
Vinnie
• “Captain Fantastic”
Geboortedatum 10 april 1986
Geboorteplaats Ukkel, Vlag van België België
Lengte ± 193 cm
Been Rechts
Positie Centrale verdediger
Jeugd
1992–2003 Vlag van België RSC Anderlecht
Senioren *
Seizoen Club W (G)
2003–2006
2006–2008
2008–2019
2019–2020
Vlag van België RSC Anderlecht
Vlag van Duitsland Hamburger SV
Vlag van Engeland Manchester City
Vlag van België RSC Anderlecht
103(6)
52(4)
360(20)
18(1)
Interlands **
2002
2002
2004–2019
Vlag van België België –16
Vlag van België België –17
Vlag van België België
3(0)
2(0)
89(4)
Getrainde clubs
2019–2020
2020–2022
2022–
Vlag van België RSC Anderlecht (speler/trainer)
Vlag van België RSC Anderlecht
Vlag van Engeland Burnley FC

* Bijgewerkt op 19 april 2021
** Bijgewerkt op 28 november 2020
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Vincent Jean Mpoy Kompany (Ukkel, 10 april 1986) is een Belgische voetbaltrainer en voormalig profvoetballer van Congolese afkomst die bij voorkeur speelde als centraal verdediger. Hij begon zijn spelerscarrière in 2003 bij RSC Anderlecht, dat hij in 2006 verruilde voor Hamburger SV. Na twee jaar in Duitsland maakte hij de overstap naar het Engelse Manchester City, waar hij aanvoerder werd en het grootste deel van zijn succesvolle maar door blessures geplaagde carrière zou doorbrengen.

In 2019 keerde Kompany terug naar Anderlecht als speler-trainer, alvorens het trainerschap volledig over te nemen van Frank Vercauteren in augustus 2020.[1][2] Eind mei 2022 vertrok hij bij RSC Anderlecht. Op 14 juni 2022 maakte Burnley FC de komst van Kompany als nieuwe trainer bekend.[3]

Als speler won Kompany onder andere twee Belgische landstitels, vier Engelse landstitels, twee FA Cups, vier EFL Cups, twee FA Community Shields en de UEFA Intertoto Cup. Daarnaast won hij eenmaal de Gouden Schoen, tweemaal de Ebbenhouten Schoen, werd hij tweemaal verkozen tot Jonge Profvoetballer van het Jaar en eenmaal tot Premier League Speler van het Seizoen. Ook speelde hij 89 interlands voor het Belgisch voetbalelftal, waarvoor hij vier doelpunten maakte en waarmee hij de bronzen medaille behaalde op het WK in 2018.

Clubcarrière[bewerken | brontekst bewerken]

Jeugd[bewerken | brontekst bewerken]

Kompany is een zoon van een Congolese vader en een Belgische moeder. Hij groeide samen met zijn broer François en zus Christel op in de Noordwijk, een arme Brusselse buurt. Tijdens zijn jeugd gingen zijn ouders uit elkaar. Zijn moeder Joseline keerde terug naar de Ardennen, terwijl zijn vader Pierre met de kinderen in Brussel bleef.[4]

De jonge Vincent leerde voetballen op de pleintjes van Noordwijk, waar hij op 8-jarige leeftijd ontdekt werd door een scout van RSC Anderlecht.[5] Twee jaar later wilde hij echter net als zijn zus aan atletiek gaan doen.[5] Desondanks bleef de jonge verdediger bij Anderlecht en groeide hij uit tot een van de grootste talenten van de club. Reeds bij de miniemen (leeftijd 11 tot 12 jaar) werd hij door zijn toenmalige jeugdcoach geprezen in het weekblad Voetbalmagazine.[6] Als tiener maakte hij deel uit van een sterke generatie bestaande uit onder meer Dries Mertens en Ilombe Mboyo.[7]

RSC Anderlecht[bewerken | brontekst bewerken]

Op 1 juli 2003 tekende de 17-jarige Kompany zijn eerste profcontract bij Anderlecht en maakte hij de overstap naar de A-kern, die toen onder leiding stond van coach Hugo Broos. Zes maanden later maakte ook de 16-jarige Anthony Vanden Borre de overstap naar het eerste elftal. De twee jeugdspelers van Anderlecht werden de revelaties van het seizoen 2003/04.

Kompany groeide ondanks zijn jonge leeftijd vrijwel meteen uit tot een titularis. In de eerste wedstrijd van het seizoen, op 30 juli 2003, maakte hij zijn officieel debuut. Hij mocht toen in de Champions League-voorronde in de basis starten tegen Rapid Boekarest.[8] Op 9 augustus maakte hij tegen Antwerp FC zijn competitiedebuut. Zijn eerste doelpunt voor Anderlecht maakte hij op 2 februari 2004 in een competitieduel tegen Sint-Truidense VV.[9] Anderlecht sloot het seizoen uiteindelijk af als kampioen, waarna Kompany voor het eerst verkozen werd tot Jonge Profvoetballer van het Jaar.[10] Daarnaast mocht hij als beste Afrikaanse speler in de Belgische competitie ook de Ebbenhouten Schoen in ontvangst nemen.[11]

In het daaropvolgende seizoen kende Anderlecht minder succes. De Brusselaars verzamelden in de groepsfase van de Champions League geen enkel punt en grepen in de competitie net naast de titel. Club Brugge werd op de voorlaatste speeldag voor eigen volk kampioen na een 2-2 gelijkspel tegen Anderlecht. Kompany zelf viel wel nog enkele keren in de prijzen. Op 27 januari 2005 mocht Kompany, die door de Belgische pers meermaals vergeleken werd met illustere verdedigers als Franz Beckenbauer en Marcel Desailly, de Gouden Schoen in ontvangst nemen.[12] Hij verzamelde in het referendum een recordvoorsprong van 403 punten op Luigi Pieroni. Kompany kreeg de trofee uit handen van oud-voetballer Rik Coppens, de eerste laureaat van de Gouden Schoen. Hij droeg zijn overwinning op aan heel België, en meer bepaald aan de jongeren uit de Noordwijk.[13] Na het winnen van de prestigieuze trofee stelde zijn club Yvon Verhoeven aan als zijn sociaal begeleider.[14] De man moest de nonchalante en vaak te laat komende verdediger naast het voetbal discipline en stiptheid bijbrengen.[15] Na het seizoen won Kompany opnieuw de trofee voor Jonge Profvoetballer van het Jaar[16] en de Ebbenhouten Schoen[17]. Hij werd in mei 2005 ook voor de eerste keer uitgeroepen tot Profvoetballer van het Jaar.[16]

In het seizoen 2005/06 leden Kompany's prestaties onder de toegenomen druk en persaandacht. Tijdens een interland voor België in september 2005 doken er voor het eerst problemen aan de rug op. Enkele weken later moest hij ook in de competitie naar de kant wegens een rugblessure. Later dat seizoen liep de verdediger ook een blessure op aan de schouder en hamstrings.[18] In de Belgische competitie kwam hij in totaal 12 keer in actie. Op 27 januari 2006 speelde hij tegen Germinal Beerschot zijn laatste duel voor paars-wit. Anderlecht werd ondanks zijn lange afwezigheid in de terugronde opnieuw kampioen. In de Champions League kwam Kompany enkel in de twee laatste groepswedstrijden aan spelen toe. Hij maakte daarin het enige doelpunt tegen Real Betis, waardoor Anderlecht de Europese campagne alsnog met drie punten kon afsluiten. Na afloop van het seizoen werd Kompany aan tal van buitenlandse clubs gelinkt. Onder meer Olympique Lyon en Hamburger SV toonden interesse.[19]

HSV[bewerken | brontekst bewerken]

Kompany als speler van HSV (2006).

Een overstap naar Lyon kwam er niet door de te hoge transfersom die Anderlecht voor Kompany vroeg. Daarop tekende de verdediger in juni 2006 bij het Duitse Hamburger SV, waar hij de opvolger werd van zijn landgenoot Daniel Van Buyten.[20] De club legde zo'n 10,5 miljoen euro neer voor de 20-jarige verdediger.[21] In het team van coach Thomas Doll werd Kompany, die het rugnummer 10 kreeg, een ploegmaat van topspelers als Nigel de Jong, Rafael van der Vaart, David Jarolím, Juan Pablo Sorín, Piotr Trochowski en Paolo Guerrero.

Kompany kroonde zich in zijn eerste officiële match voor HSV meteen tot matchwinnaar. Hij bezorgde zijn club een plaats in de halve finale van de Duitse Ligabeker, nadat hij in de rebound het beslissende en enige doelpunt maakte.[22] Desondanks kende hij geen goede start in Duitsland. De verdediger, die bij HSV ook vaak als middenvelder werd uitgespeeld, raakte al snel geblesseerd en miste net als een seizoen eerder het leeuwendeel van de competitie.[23] Het leverde hem in Duitsland de bijnaam "Glazen Man" op.[24] Tijdens de winterstop moest hij samen met ploegmaat Guy Demel doortrainen omdat HSV inmiddels naar de degradatiezone was afgezakt.[25] In januari 2007 toonde het Italiaanse Fiorentina even interesse in de verdediger.[24] Een maand later werd Thomas Doll ontslagen en Huub Stevens aangetrokken als nieuwe coach. Onder zijn leiding steeg HSV naar de zevende plaats in de Bundesliga.

Kompany kende in 2007 een moeilijke periode. In september 2007 zorgde trainer Stevens voor een conflict met de Belgische voetbalbond doordat hij de verdediger niet wilde afstaan aan de nationale ploeg voor de Olympische Spelen in Peking.[26] Begin november 2007 overleed zijn moeder Joseline aan kanker. Ook zijn zus Christel kreeg later met dezelfde ziekte te maken. De verdediger sukkelde bovendien nog steeds van de ene blessure in de andere. In december 2007 kwam het tot een hevige ruzie met Stevens. De Nederlandse trainer stuurde de verdediger nadien naar de B-kern.[27]

Blessures en privézorgen stapelden zich op. Toch moet ik zeggen dat hij altijd wilde presteren, respect daarvoor. Helaas, trok Kompany niet enkel zichzelf maar het hele team mee naar beneden. Hij wilde perfect zijn, maar dat lukte niet.Huub Stevens[28]

Hoewel Kompany er na de winterstop met de eveneens van Anderlecht overgekomen Vadis Odjidja een landgenoot bijkreeg, beterde zijn situatie in Hamburg niet. Op 22 maart 2008 mocht hij tegen VfL Wolfsburg na 81 minuten invallen. Binnen de zeven minuten pakte de verdediger twee gele kaarten en werd hij uitgesloten. In die wedstrijd vielen er in totaal vier rode kaarten.[29] In april 2008 moest Kompany verplicht op vakantie van de club.[30] Een maand later werd hij gelinkt aan een transfer naar Arsenal FC.[31]

Eerste weigerde HSV de verdediger naar de Olympische Spelen te laten gaan[32], in juli 2008 gaf de Duitse club hem dan toch toestemming om deel te nemen aan het toernooi.[33] Maar coach Martin Jol, die even voordien zijn landgenoot Huub Stevens had opgevolgd, riep de verdediger nog tijdens de groepsfase terug naar Duitsland. Kompany ging niet in op de lokroep van Jol en koos ervoor om in Peking te blijven.[34] Toen bondsvoorzitter François De Keersmaecker de kant van HSV koos, keerde Kompany uiteindelijk toch terug naar Hamburg.[35]

Manchester City[bewerken | brontekst bewerken]

De verzuurde relatie tussen Kompany en het bestuur van HSV zorgde ervoor dat hij in augustus 2008, ondanks een lopend contract tot 2012, mocht uitkijken naar een nieuwe werkgever. Op 22 augustus 2008 tekende hij een contract voor vier seizoenen bij Manchester City.[36] HSV ontving zo'n 7 à 8 miljoen euro voor de centrale verdediger. Kompany kreeg in het team van trainer Mark Hughes het rugnummer 33. Kompany was een van de vele toptransfers in de zomer van 2008. Ook Robinho, Shaun Wright-Phillips, Pablo Zabaleta, en Tal Ben Haim verhuisden naar Manchester. Na de winterstop maakte ook zijn oud-ploegmaat Nigel de Jong de overstap naar The Citizens.

Op 24 augustus 2008 maakte Kompany tegen West Ham United zijn debuut voor City. Iets meer dan een maand later, op 28 september, scoorde hij tegen Wigan Athletic zijn eerste doelpunt. Kompany kwam in zijn eerste seizoen voor The Citizens regelmatig in actie, zij het wel als verdedigende middenvelder. De club eindigde op de tiende plaats in de Premier League, waarna er met Patrick Vieira, Carlos Tévez, Roque Santa Cruz, Kolo Touré en Emmanuel Adebayor nog tal van versterkingen werden aangetrokken. Ondanks de vele grote namen bleef Kompany een vaste waarde bij Manchester City, dat op 19 oktober 2009 zijn contract met twee jaar verlengde.[37] Een maand later werd trainer Hughes aan de deur gezet en de Italiaan Roberto Mancini in dienst genomen. Kompany, die in februari 2010 door de supporters van City verkozen werd als speler van de maand[38], eindigde dat seizoen met The Citizens op de vijfde plaats.

Kompany met de Premier League-trofee (2012).

Voor aanvang van het seizoen 2010/11 kreeg Kompany het rugnummer 4. Vanaf dan vormde hij samen met Joleon Lescott of Jérôme Boateng het centrale duo in de defensie. In afwezigheid van de Argentijnse spits Carlos Tévez kreeg hij ook de aanvoerdersband. Kompany speelde een uitstekend seizoen in de Premier League en veroverde op 14 mei 2011 de FA Cup. In de bekerfinale werd Stoke City met het kleinste verschil verslagen. Na afloop van het seizoen werd Kompany opgenomen in het PFA Team of the Year en werd hij door City zelf uitgeroepen tot speler van het jaar.

In september 2011 nam Kompany de aanvoerdersband definitief over van Tévez.[39] Op 23 oktober 2011 boekte City een historische zege op het veld van stadsrivaal Manchester United. The Citizens wonnen de derby met 1-6. Alex Ferguson noemde het achteraf de slechtste dag uit zijn loopbaan.[40] Doch was het Manchester United dat lange tijd op weg leek naar de landstitel. Pas in het slot van de competitie sloeg City terug. Op de op twee na laatste speeldag sprong City in het klassement over United door met 1-0 te winnen van de stadsrivaal. Kompany maakte in de belangrijke derby het enige doelpunt.[41] Twee weken later veroverden The Citizens hun eerste landstitel sinds 1968. City won de titel op doelpuntenverschil door op de laatste speeldag met 3-2 te winnen van Queens Park Rangers.[42] Sergio Agüero maakte in dat duel in de 94e minuut de beslissende treffer. Kompany mocht nadien als aanvoerder de Premier League-trofee in ontvangst nemen. Na het seizoen werd de verdediger opnieuw in het PFA Team of the Year opgenomen en volgde hij Nemanja Vidić op als Premier League Player of the Season.[43]

In het seizoen 2012/13 kende Kompany opnieuw last van enkele blessures. Voor de winterstop miste hij enkele wedstrijden door een liesblessure[44], na de winterstop was hij twee maanden out met een kuitblessure.[45] Manchester City sloot het seizoen af als vicekampioen en nam nog voor het einde van de competitie afscheid van coach Mancini, die na het seizoen werd opgevolgd door Manuel Pellegrini. In 2013 werd Kompany zelf meermaals gelinkt aan een overstap naar FC Barcelona.[46][47]

Ook het seizoen 2013/14 begon met blessureleed voor Kompany. Eind augustus 2013 raakte hij opnieuw geblesseerd aan de lies.[48] Kompany leek aanvankelijk snel te revalideren, maar herviel een maand later in dezelfde blessure.[49] Op de laatste speeldag van het seizoen scoorde Kompany het tweede en laatste doelpunt tegen West Ham. Dankzij de 2-0 zege wist City voor de tweede maal de titel veilig te stellen, met twee punten meer dan Liverpool. In augustus 2014 verlengde Kompany zijn contract tot medio 2019.[50]

In de Community Shield van 2014 trof Manchester City FA Cup-winnaar Arsenal. De ploeg uit Londen won eenvoudig met 3-0 van City, dat o.a. zonder Kompany, Zabaleta en Agüero aantrad. In de competitie werd Manchester City tweede, met acht punten minder dan het Chelsea van José Mourinho.[51] Zo sloot City het seizoen af zonder prijzen.

In het seizoen 2015/16 versterkte City zich met Kevin De Bruyne. De landgenoot van Kompany kwam over van Wolfsburg voor een bedrag van 74 miljoen euro, een clubrecord.[52] Beetje bij beetje zou De Bruyne uitgroeien tot een van de meest bepalende spelers van de club. The Citizens wonnen op 28 februari 2016 de Capital One Cup door Liverpool in de finale te verslaan op strafschoppen. Willy Caballero stopte liefst drie strafschoppen, maar toch verkoos de BBC Kompany tot man van de match.[53] Kompany oogstte nadien lof door de Liverpool-spelers te troosten.[54] Toch was het zeker geen perfect seizoen voor Kompany. Door terugkerende blessureproblemen, vooral aan zijn kuiten, miste hij in totaal meer dan dertig wedstrijden.[55] City bereikte voor de eerste keer ooit de halve finale van de Champions League, waarin het Real Madrid trof. In de terugwedstrijd moest Kompany al na zeven minuten de strijd staken.[56] Zonder Kompany zou City uitgeschakeld worden na een eigen doelpunt van Fernando, het enige doelpunt dat in de twee wedstrijden werd gescoord. Door de ernst van de blessure zou Kompany de rest van het seizoen missen, en dus ook het EK in Frankrijk, dat in de zomer zou plaatsvinden.[57]

Speler-coach bij Anderlecht[bewerken | brontekst bewerken]

Op 19 mei 2019 liet Kompany in een open brief via sociale media weten te stoppen bij Manchester City.[58] Anderhalf uur later kondigde hij aan dat hij speler-coach zou worden van RSC Anderlecht, zijn voormalige club. Kompany werd daarmee de derde speler-coach in de clubgeschiedenis, na Sylva Brébart en Ferdinand Adams. Na een slechte seizoenstart, na slechts twee punten uit vier wedstrijden, werd besloten dat hij zich meer zou moeten richten op het voetballen. Zodoende nam Simon Davies vanaf dat moment alle honneurs waar als hoofdtrainer.[59] Na negen speeldagen werd ook Simon Davies opzijgeschoven en werd Frank Vercauteren aangesteld als nieuwe coach van Anderlecht.[60]

Op 23 februari 2020 scoorde Kompany in een ruime overwinning tegen Eupen.[61] Het was zijn eerste doelpunt sinds zijn comeback bij Paars-wit. Zijn laatste doelpunt voor de club dateerde van bijna vijftien jaar eerder.[61]

In de zomer van 2020 geraakte Kompany opnieuw langdurig geblesseerd tijdens een oefenwedstrijd.[62] Het zou de blessure te veel blijken: op 17 augustus kondigde hij aan dat hij zou stoppen met voetballen, en per direct T1 van Anderlecht zou worden.[63]

Trainerscarrière[bewerken | brontekst bewerken]

RSC Anderlecht[bewerken | brontekst bewerken]

Nadat hij in augustus 2020 stopte met voetballen, nam Kompany de fakkel over van Franky Vercauteren. In zijn eerste seizoen als enkel hoofdcoach eindigde Kompany met Anderlecht op de derde plaats in de reguliere competitie en uiteindelijk op de vierde plaats in de Champions' play-offs. Dit resultaat was goed voor een plaats in de gloednieuwe Europese competitie, de Conference League.

In het Europese seizoen 2021/22 won Anderlecht onder zijn leiding in de voorronde van de Conference League tweemaal van het Albanese KF Laçi. Omdat nadien echter tweemaal verloren werd van het Nederlandse Vitesse werd de groepsfase van de League niet bereikt.

Op de zevende speeldag van seizoen 2021/22 in de Jupiler Pro League won Anderlecht onder zijn hoede van 7-2 tegen KV Mechelen. In datzelfde seizoen won Anderlecht later ook met 0-7 van Beerschot. De bekerfinale tegen AA Gent op 18 april 2022 werd verloren in de strafschoppen met 4-3 nadat de wedstrijd op 0-0 eindigde. De club eindigde vierde in de reguliere competitie en derde in de Champions' Play-offs die recht gaf tot de derde voorronde van de Europa Conference League het seizoen daarop.

Eind mei 2022 zetten Vincent Kompany en de club in onderling overleg een punt achter hun samenwerking.

Burnley FC[bewerken | brontekst bewerken]

Op 14 juni 2022 maakte Burnley FC de komst van Kompany als nieuwe trainer bekend.[3]

Statistieken[bewerken | brontekst bewerken]

Bijgewerkt tot en met 5 augustus 2019

Seizoen Club Competitie Competitie Beker ¹ Supercup ² Competitie Cup ³ Europees Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2003/04 RSC Anderlecht Vlag van België Jupiler League 29 2 5 0 0 0 9 0 43 2
2004/05 32 2 1 0 1 0 7 0 41 2
2005/06 12 1 1 0 6 1 19 2
Club Totaal 73 5 7 0 1 0 0 0 22 1 103 6
2006/07 Hamburger SV Vlag van Duitsland Bundesliga 6 0 0 0 2 1 5 0 13 1
2007/08 22 1 4 0 11 2 38 3
2008/09 1 0 0 0 0 0 1 0
Club Totaal 29 1 4 0 0 0 2 1 16 2 52 4
2008/09 Manchester City Vlag van Engeland Premier League 34 1 1 0 1 0 9 0 45 1
2009/10 25 2 3 0 4 0 32 2
2010/11 37 0 5 0 0 0 8 0 50 0
2011/12 31 3 1 0 1 0 0 0 9 0 42 3
2012/13 26 1 4 0 1 0 0 0 6 0 37 1
2013/14 28 4 2 0 3 0 4 1 37 5
2014/15 25 0 1 0 0 0 0 0 7 0 33 0
2015/16 14 2 0 0 1 0 7 0 22 2
2016/17 11 3 2 0 2 0 0 0 15 3
2017/18 17 1 1 0 1 1 2 0 21 2
2018/19 17 1 1 0 1 0 3 0 4 0 26 1
Club Totaal 265 18 21 0 3 0 15 1 56 1 360 20
2019/20 RSC Anderlecht Vlag van België Jupiler Pro League 15 1 3 0 18 1
Club Totaal 88 6 10 0 1 0 0 0 22 1 121 7
TOTAAL 382 25 35 0 4 0 17 2 94 4 533 31

Internationale carrière[bewerken | brontekst bewerken]

Kompany in de oefenmatch tegen de USA
Vincent Kompany bij de Rode Duivels.
Kompany als aanvoerder in een interland tegen de Verenigde Staten.

Op 18 februari 2004 maakte de 17-jarige Kompany onder bonscoach Aimé Anthuenis zijn officieel debuut voor de Rode Duivels. Hij mocht toen in de basis starten in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Frankrijk. Kompany vormde in dat duel samen met Timmy Simons het centrale duo in de defensie. Ook tijdens de kwalificatiecampagne voor het WK 2006 kwam de jonge verdediger regelmatig in actie en speelde hij meestal aan de zijde van Simons of Daniel Van Buyten. In het kwalificatieduel tegen Spanje op 9 oktober 2004 ging Kompany twee keer in de fout, waardoor de Spanjaarden met 2-0 wonnen.[64] België zou zich uiteindelijk niet plaatsen voor het WK in Duitsland.

Na de teleurstellende kwalificatiecampagne werd René Vandereycken benoemd als nieuwe bondscoach. Onder de Limburger maakten Kompany's generatiegenoten Thomas Vermaelen, Steven Defour, Nicolas Lombaerts, Mousa Dembélé, Maarten Martens, Kevin Mirallas en Marouane Fellaini hun debuut bij de nationale ploeg. De jonge, maar getalenteerde groep wist zich niet te plaatsen voor het EK 2008. De meeste onder hen zouden nadien wel deelnemen aan de Olympische Spelen in Peking. Kompany zelf kreeg in eerste instantie geen toestemming van zijn werkgever Hamburger SV om aan het toernooi deel te nemen. Maar omdat clubs door de FIFA verplicht werden om spelers jonger dan 23 jaar af te staan, mocht Kompany toch naar Peking. Daar werd hij net als Fellaini al in de eerste groepswedstrijd uitgesloten. Nog voor het toernooi was afgelopen, werd Kompany door HSV verplicht om terug te keren naar Duitsland.[35]

België bereikte de vierde plaats op de Olympische Spelen, maar de jonge Belgen konden dat succes niet evenaren bij de Rode Duivels. Toen ook de kwalificatiecampagne voor het WK 2010 dreigde te mislukken, werd Vandereycken ontslagen en trok de club Dick Advocaat aan als zijn vervanger. In afwachting van Advocaat werd de nationale ploeg geleid door interim-bondscoach Franky Vercauteren, die er al na vijf interlands de brui aan gaf. De sfeer bij de Rode Duivels bereikte een dieptepunt en steeds vaker kwamen er conflicten uit de kleedkamer naar buiten. Kompany werd in november 2009 door Advocaat tijdelijk uit de selectie gezet wegens herhaaldelijk te laat komen.[65]

In 2010 volgde Georges Leekens de naar Rusland vertrokken Advocaat op als bondscoach. In afwezigheid van Vermaelen gaf Leekens de aanvoerdersband door aan Kompany. Toen Vermaelen uit blessure terugkeerde, bleef Kompany de vaste aanvoerder van de Rode Duivels.[66] Onder Leekens steeg de populariteit van de nationale ploeg, maar toch slaagden de Duivels er niet in om zich te plaatsen voor het EK 2012.

WK 2014[bewerken | brontekst bewerken]

Pas onder Leekens' opvolger Marc Wilmots werden de resultaten beter. In oktober 2013 plaatste België zich voor het WK 2014 in Brazilië. Kompany maakte in de kwalificatiecampagne twee doelpunten voor de Rode Duivels. In de kwalificatiematch thuis tegen Servië kwam hij bij een duel in botsing met doelman Stojkovic. Hierbij brak hij zijn neus, oogkas en liep hij een hersenschudding op, desondanks speelde hij heel de wedstrijd nog uit.[67]

Op het WK zelf speelde Kompany als aanvoerder vier van de vijf wedstrijden mee. België werd in de kwartfinales uitgeschakeld door Argentinië.

Op 10 oktober 2015 plaatste de Belgische nationale ploeg zich voor het EK 2016 in Frankrijk. Kompany speelde mee in 7 van de 10 kwalificatiewedstrijden, maar moest afhaken voor het toernooi omwille van een spierblessure. Na dit EK heeft Eden Hazard ook de rol van vaste aanvoerder overgenomen van Kompany.

WK 2018[bewerken | brontekst bewerken]

In 2018 trok Kompany weer mee met de Rode Duivels richting het WK in Rusland. De eerste twee wedstrijden was hij nog niet fit genoeg vanwege een lichte blessure, maar in de derde groepswedstrijd tegen Engeland kon hij als invaller zijn eerste minuten maken. Mede dankzij Kompany's sterke prestaties tegen Japan en Brazilië plaatsten de Belgen zich voor de halve finale Frankrijk. Hij speelde in totaal vijf wedstrijden mee op het toernooi.

Interlands[bewerken | brontekst bewerken]

Interlands van Vincent Kompany
Nr. Datum Wedstrijd Uitslag Soort Wedstrijd Goals
Als speler van Vlag van België RSC Anderlecht
1. 18 februari 2004 Vlag van België België - Frankrijk Vlag van Frankrijk 0-2 Vriendschappelijk -
2. 31 maart 2004 Vlag van Duitsland Duitsland - België Vlag van België 3-0 Vriendschappelijk -
3. 28 april 2004 Vlag van België België - Turkije Vlag van Turkije 2-3 Vriendschappelijk -
4. 29 mei 2004 Vlag van Nederland Nederland - België Vlag van België 0-1 Vriendschappelijk -
5. 18 augustus 2004 Vlag van Noorwegen Noorwegen - België Vlag van België 2-2 Vriendschappelijk -
6. 04 september 2004 Vlag van België België - Litouwen Vlag van Litouwen 1-1 WK Kwalificatie 2006 -
7. 09 oktober 2004 Vlag van Spanje Spanje - België Vlag van België 2-0 WK Kwalificatie 2006 -
8. 17 november 2004 Vlag van België België - Servië en Montenegro Vlag van Servië en Montenegro 0-2 WK Kwalificatie 2006 -
9. 09 februari 2005 Vlag van Egypte Egypte - België Vlag van België 4-0 Vriendschappelijk -
10. 26 maart 2005 Vlag van België België - Bosnië en Herzegovina Vlag van Bosnië en Herzegovina 4-1 WK Kwalificatie 2006 -
11. 30 maart 2005 Vlag van San Marino San Marino - België Vlag van België 1-2 WK Kwalificatie 2006 -
12. 17 augustus 2005 Vlag van België België - Griekenland Vlag van Griekenland 2-0 Vriendschappelijk -
13. 03 september 2005 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina - België Vlag van België 1-0 WK-kwalificatie 2006 -
14. 07 september 2005 Vlag van België België - San Marino Vlag van San Marino 8-0 WK Kwalificatie 2006 -
Als speler van Vlag van Duitsland Hamburger SV
15. 16 augustus 2006 Vlag van België België - Kazachstan Vlag van Kazachstan 0-0 EK Kwalificatie 2008 -
16. 07 oktober 2006 Vlag van Servië Servië - België Vlag van België 1-0 EK Kwalificatie 2008 -
17. 22 augustus 2007 Vlag van België België - Servië Vlag van Servië 3-2 EK Kwalificatie 2008 -
18. 12 september 2007 Vlag van Kazachstan Kazachstan - België Vlag van België 2-2 EK Kwalificatie 2008 -
19. 13 oktober 2007 Vlag van België België - Finland Vlag van Finland 0-0 EK Kwalificatie 2008 -
20. 17 oktober 2007 Vlag van België België - Armenië Vlag van Armenië 3-0 EK Kwalificatie 2008 -
21. 17 november 2007 Vlag van Polen Polen - België Vlag van België 2-0 EK Kwalificatie 2008 -
22. 26 maart 2008 Vlag van België België - Marokko Vlag van Marokko 1-4 Vriendschappelijk -
23. 30 mei 2008 Vlag van Italië Italië - België Vlag van België 3-1 Vriendschappelijk -
Als speler van Vlag van Engeland Manchester City FC
24. 06 september 2008 Vlag van België België - Estland Vlag van Estland 3-2 WK Kwalificatie 2010 -
25. 10 september 2008 Vlag van Turkije Turkije - België Vlag van België 1-1 WK Kwalificatie 2010 -
26. 11 oktober 2008 Vlag van België België - Armenië Vlag van Armenië 2-0 WK Kwalificatie 2010 -
27. 15 oktober 2008 Vlag van België België - Spanje Vlag van Spanje 1-2 WK Kwalificatie 2010 -
28. 01 april 2009 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina - België Vlag van België 2-1 WK Kwalificatie 2010 -
29. 14 november 2009 Vlag van België België - Hongarije Vlag van Hongarije 3-0 Vriendschappelijk -
30. 03 maart 2010 Vlag van België België - Kroatië Vlag van Kroatië 0-1 Vriendschappelijk -
31. Aanvoerder 19 mei 2010 Vlag van België België - Bulgarije Vlag van Bulgarije 2-1 Vriendschappelijk Goal 90'
32. 11 augustus 2010 Vlag van Finland Finland - België Vlag van België 1-0 Vriendschappelijk -
33. 03 september 2010 Vlag van België België - Duitsland Vlag van Duitsland 0-1 EK Kwalificatie 2012 -
34. 07 september 2010 Vlag van Turkije Turkije - België Vlag van België 3-2 EK Kwalificatie 2012 -
35. Aanvoerder 12 oktober 2010 Vlag van België België - Oostenrijk Vlag van Oostenrijk 4-4 EK Kwalificatie 2012 -
36. 17 november 2010 Vlag van Rusland Rusland - België Vlag van België 0-2 Vriendschappelijk -
37. 09 februari 2011 Vlag van België België - Finland Vlag van Finland 1-1 Vriendschappelijk -
38. 25 maart 2011 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk - België Vlag van België 0-2 EK Kwalificatie 2012 -
39. Aanvoerder 03 juni 2011 Vlag van België België - Turkije Vlag van Turkije 1-1 EK Kwalificatie 2012 -
40. Aanvoerder 10 augustus 2011 Vlag van Slovenië Slovenië - België Vlag van België 0-0 Vriendschappelijk -
41. Aanvoerder 02 september 2011 Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan - België Vlag van België 1-1 EK Kwalificatie 2012 -
42. Aanvoerder 06 september 2011 Vlag van België België - Verenigde Staten Vlag van de Verenigde Staten 1-0 Vriendschappelijk -
43. Aanvoerder 07 oktober 2011 Vlag van België België - Kazachstan Vlag van Kazachstan 4-1 EK Kwalificatie 2012 Goal 49'
44. Aanvoerder 11 oktober 2011 Vlag van Duitsland Duitsland - België Vlag van België 3-1 EK Kwalificatie 2012 -
45. Aanvoerder 11 november 2011 Vlag van België België - Roemenië Vlag van Roemenië 2-1 Vriendschappelijk -
46. Aanvoerder 15 november 2011 Vlag van Frankrijk Frankrijk - België Vlag van België 0-0 Vriendschappelijk -
47. Aanvoerder 29 februari 2012 Vlag van Griekenland Griekenland - België Vlag van België 1-1 Vriendschappelijk -
48. Aanvoerder 07 september 2012 Vlag van Wales Wales - België Vlag van België 0-2 WK Kwalificatie 2014 Goal 42'
49. Aanvoerder 11 september 2012 Vlag van België België - Kroatië Vlag van Kroatië 1-1 WK Kwalificatie 2014 -
50. Aanvoerder 12 oktober 2012 Vlag van Servië Servië - België Vlag van België 0-3 WK Kwalificatie 2014 -
51. Aanvoerder 16 oktober 2012 Vlag van België België - Schotland Vlag van Schotland 2-0 WK Kwalificatie 2014 Goal 71'
52. Aanvoerder 14 november 2012 Vlag van Roemenië Roemenië - België Vlag van België 2-1 Vriendschappelijk -
53. Aanvoerder 26 maart 2013 Vlag van België België - Macedonië Vlag van Macedonië 1-0 WK Kwalificatie 2014 -
54. Aanvoerder 29 mei 2013 Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten - België Vlag van België 2-4 Vriendschappelijk -
55. Aanvoerder 07 juni 2013 Vlag van België België - Servië Vlag van Servië 2-1 WK Kwalificatie 2014 -
56. Aanvoerder 14 augustus 2013 Vlag van België België - Frankrijk Vlag van Frankrijk 0-0 Vriendschappelijk -
57. Aanvoerder 05 maart 2014 Vlag van België België - Ivoorkust Vlag van Ivoorkust 2-2 Vriendschappelijk -
58. Aanvoerder 26 mei 2014 Vlag van België België - Luxemburg Vlag van Luxemburg 5-1 Vriendschappelijk -
59. Aanvoerder 01 juni 2014 Vlag van Zweden Zweden - België Vlag van België 0-2 Vriendschappelijk -
60. Aanvoerder 07 juni 2014 Vlag van België België - Tunesië Vlag van Tunesië 1-0 Vriendschappelijk -
61. Aanvoerder 17 juni 2014 Vlag van België België - Algerije Vlag van Algerije 2-1 WK 2014 -
62. Aanvoerder 22 juni 2014 Vlag van België België - Rusland Vlag van Rusland 1-0 WK 2014 -
63. Aanvoerder 01 juli 2014 Vlag van België België - Verenigde Staten Vlag van de Verenigde Staten 1-2 WK 2014 -
64. Aanvoerder 05 juli 2014 Vlag van Argentinië Argentinië - België Vlag van België 1-0 WK 2014 -
65. Aanvoerder 04 september 2014 Vlag van België België - Australië Vlag van Australië 2-0 Vriendschappelijk -
66. Aanvoerder 10 oktober 2014 Vlag van België België - Andorra Vlag van Andorra 6-0 EK Kwalificatie 2016 -
67. Aanvoerder 13 oktober 2014 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina - België Vlag van België 1-1 EK Kwalificatie 2016 -
68. Aanvoerder 28 maart 2015 Vlag van België BelgiëCyprus Vlag van Cyprus 5–0 EK Kwalificatie 2016 -
69. Aanvoerder 31 maart 2015 Vlag van Israël IsraëlBelgië Vlag van België 0–1 EK Kwalificatie 2016 -
70. Aanvoerder 03 september 2015 Vlag van België BelgiëBosnië en Herzegovina Vlag van Bosnië en Herzegovina 3–1 EK Kwalificatie 2016 -
71. Aanvoerder 06 september 2015 Vlag van Cyprus CyprusBelgië Vlag van België 0–1 EK Kwalificatie 2016 -
72. Aanvoerder 13 oktober 2015 Vlag van België BelgiëIsraël Vlag van Israël 3–1 EK Kwalificatie 2016 -
73. Aanvoerder 05 juni 2017 Vlag van België BelgiëTsjechië Vlag van Tsjechië 2–1 Vriendschappelijk -
74. Aanvoerder 09 juni 2017 Vlag van Estland EstlandBelgië Vlag van België 0–2 WK Kwalificatie 2018 -
75. 31 augustus 2017 Vlag van België BelgiëGibraltar Vlag van Gibraltar 9–0 WK Kwalificatie 2018 -
76. 27 maart 2018 Vlag van België BelgiëSaoedi-Arabië Vlag van Saoedi-Arabië 4–0 Vriendschappelijk -
77. 02 juni 2018 Vlag van België BelgiëPortugal Vlag van Portugal 0–0 Vriendschappelijk -
78. 28 juni 2018 Vlag van Engeland EngelandBelgië Vlag van België 0–1 WK 2018 -
79. 02 juli 2018 Vlag van België BelgiëJapan Vlag van Japan 3–2 WK 2018 -
80. 06 juli 2018 Vlag van Brazilië BraziliëBelgië Vlag van België 1–2 WK 2018 -
81. 10 juli 2018 Vlag van Frankrijk FrankrijkBelgië Vlag van België 1–0 WK 2018 -
82. 14 juli 2018 Vlag van België BelgiëEngeland Vlag van Engeland 2–0 WK 2018 -
83. 7 september 2018 Vlag van Schotland SchotlandBelgië Vlag van België 0-4 Vriendschappelijk -
84. 19 september 2018 Vlag van IJsland IJslandBelgië Vlag van België 0-3 UEFA Nations League -
85. 12 oktober 2018 Vlag van België BelgiëZwitserland Vlag van Zwitserland 2-0 UEFA Nations League 2018/19 -
86. 15 november 2018 Vlag van België BelgiëIJsland Vlag van IJsland 2-0 UEFA Nations League 2018/19 -
87. 18 november 2018 Vlag van Zwitserland ZwitserlandBelgië Vlag van België 5-2 UEFA Nations League 2018/19 -
88. 8 juni 2019 Vlag van België België - Kazachstan Vlag van Kazachstan 3 - 0 Kwalificatie EK 2020 -
89. 11 juni 2019 Vlag van België België - Schotland Vlag van Schotland 3 - 0 Kwalificatie EK 2020 -
Totaal 4

Bijgewerkt t/m 11 juni 2019[68]

Familie[bewerken | brontekst bewerken]

De overgrootvader van Kompany werkte in Congo in een kopermijn. Hij was een stamhoofd die van zijn onderdanen de naam "Kompany" kreeg.[4]

Zijn broer François Kompany is eveneens een voetballer, zijn zus Christel beoefende in haar jeugd atletiek. In 2011 kocht Vincent Kompany voetbalclub FC Bleid-Gaume op. Hij doopte de club om tot BX Brussels en stelde zijn zus aan als voorzitster. Vader Pierre Kompany is burgemeester van de Brusselse gemeente Ganshoren. Zijn moeder Joseline overleed in 2007 aan kanker.

Op 11 juni 2011 trouwde Kompany in Castle Ashby met de Engelse Carla Higgs. Een jaar eerder werd hun dochter Sienna geboren. In oktober 2013 mochten ze een zoon Kai verwelkomen en in 2015 kregen ze een tweede zoon Caleb.

Filantroop[bewerken | brontekst bewerken]

Kompany staat naast het voetbal bekend als een filantroop.[5] Zo is hij sinds 2006 ambassadeur van SOS Kinderdorpen.[69] Samen met zijn echtgenote Carla richtte hij ook de vzw "Vica" (samengesteld uit de eerste letters van hun voornaam) op. Het sociaal project steunt jongeren die het moeilijk hebben om zich te ontwikkelen in hun stad.[70] In 2012 richtte hij een platenlabel op om jonge muziektalenten te steunen.[71] Sinds 2013 sponsort hij voetbalclub BX Brussels als een sociaal-sportief project.

Daarnaast doet Kompany ook regelmatig zakelijke investeringen. Zo stond hij in 2010 aan de wieg van Bonka Circus, het productiehuis en managementbureau dat onder andere het programma Iedereen Duivel maakte. Een jaar later kocht hij een derde van de aandelen van Elite Limousines VIP Protection Services Ltd, een bedrijf gespecialiseerd in luxetransport dat naast Manchester City ook Manchester United tot haar klanten mocht rekenen.[72] In 2014 opende hij in Brussel en Antwerpen de sportbars Good Kompany, maar na nog geen jaar werden deze afgevoerd wegens een te kleine omzet.[73] In 2017 investeerde hij dan weer in een luxeappartementencomplex in Manchester.[74]

Erelijst[bewerken | brontekst bewerken]

Competitie
Aantal Jaren
Vlag van België RSC Anderlecht
Eerste klasse 2 2003/04, 2005/06
Vlag van Duitsland Hamburger SV
UEFA Intertoto Cup 1 2007
Vlag van Engeland Manchester City
Premier League 4 2011/12, 2013/14, 2017/18, 2018/19
FA Cup 2 2010/11, 2018/19
EFL Cup 4 2013/14, 2015/16, 2017/18, 2018/19
FA Community Shield 2 2012, 2018
Competitie Winnaar Runner-up Derde
Aantal Jaren Aantal Jaren Aantal Jaren
Vlag van België België
Wereldkampioenschap voetbal 1 Brons 2018
Individueel
Belgische Gouden Schoen 1x 2005
Ebbenhouten Schoen 2x 2004, 2005
Belgische Profvoetballer van het Jaar 1x 2005
Belgische Jonge Profvoetballer van het Jaar 2x 2004, 2005
Beste Belgische voetballer in het Buitenland 1x 2010
PFA Team of the Year 3x 2011, 2012, 2014
Manchester City Official Supporter's Player of the Year 1x 2011
Manchester City Player's Player of the Year 1x 2011
Premier League Speler van het Seizoen 1x 2012
Genomineerd voor Wereldvoetbalelftal 2x 2011, 2012

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]

RSC Anderlecht (mannen) – Belgisch landskampioen voetbal 2003–2004
Doelmannen: 1 Zitka · 24 Peersman · 25 Van Steenberghe
Verdedigers: 3 Deschacht · 5 De Boeck Aanvoerder · 6 Żewłakow · 12 Doll · 27 Kompany · 30 Tihinen · 31 De Man · 34 Traoré · 37 Vanden Borre
Middenvelders: 4 Vanderhaeghe · 7 Lovre · 10 Baseggio · 11 Kolář · 14 Hendrikx · 15 Hasi · 17 Wilhelmsson · 21 Zetterberg · 23 Junior · 28 Gerk
Aanvallers: 8 Jestrović · 9 Zane · 18 Seol · 22 Jasjtsjoek · 26 Dindane Clubtopschutter/Topschutter · 29 Calincov · 32 Martens · 43 Mac-Donald
Coach: Broos
RSC Anderlecht (mannen) – Belgisch landskampioen voetbal 2005–2006
Doelmannen: 1 Zitka · 13 Proto · 25 Van Steenberghe
Verdedigers: 3 Deschacht · 5 Juhász · 6 Żewłakow · 27 Kompany · 30 Tihinen · 31 De Man · 34 Traoré · 37 Vanden Borre
Middenvelders: 4 Vanderhaeghe · 7 Lovre · 14 Goor · 15 Hasi · 17 Wilhelmsson · 21 Zetterberg Aanvoerder · 36 Legear · 41 Tioté
Aanvallers: 9 Mpenza Clubtopschutter/Topschutter · 11 Pujol · 18 Allagui · 22 Jasjtsjoek · 24 Akın · 29 Frutos · 42 Siani
Coach: Vercauteren

Voorganger:
Aruna Dindane
Gouden Schoen
2004
Opvolger:
Sérgio Conceição
Zie de categorie Vincent Kompany van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.