Vincent van Warmerdam

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vincent van Warmerdam
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemene informatie
Geboren Haarlem, 4 april 1956
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Beroep componist/gitarist/schrijver
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Vincent van Warmerdam (Haarlem, 4 april 1956) is een Nederlandse gitarist, componist, theatermaker en schrijver.

Orkater[bewerken | brontekst bewerken]

In 1972 sloot hij zich, samen met zijn broers Alex van Warmerdam en Marc van Warmerdam, aan bij het Hauser Kamerorkest, wat later veranderde in Hauser Orkater (en weer later in De Mexicaanse Hond en Orkater). Deze groepen brachten een mengeling van absurd theater, bijzondere beelden en eigenzinnige popmuziek op het podium en waren daarmee zeer succesvol in binnen- en buitenland. Hij initiëerde muziektheatervoorstellingen voor Orkater o.a  Wie vermoordde Mary Rogers? De Formidabele Yankee, The Prefab Four en Blackface. Hij verliet het gezelschap in 2010.

Overig[bewerken | brontekst bewerken]

Hij maakte met Michel Sluysmans diverse muziektheatervoorstellingen en componeerde voor onder meer het Concertgebouworkest, het Nederlands Blazers Ensemble, het Metropole Orkest, en Het Nationale Toneel. Hij werkte samen met muzikanten als Tim Knol en Hennie Vrienten met als Kees van Kooten en Guus Kuijer. Verder maakte Van Warmerdam muziek voor talloze films en diverse tv-programma's, zoals Jiskefet (1997) en schreef hij met Kees Prins het Ajax clublied 'Mijn Club’. Hij speelde in diverse bands waaronder Just like Eddie (met Eddie B. Wahr) en tot op heden in Mr. Ferocious. Van Warmerdam debuteerde als schrijver met "De plectrumfabriek" (De Geus, 2016), gevolgd door "Boxgeur" (De Geus, 2020) en "de Hondenuitlaatster" (Storytel Original, 2022).

Prijzen en nominaties[bewerken | brontekst bewerken]

  • 1980 Prix de la Critique voor Zie de Mannen Vallen, beste buitenlandse voorstelling Frankrijk
  • 1985 CJP Podiumprijs voor De Wet van Luisman
  • 1986 Zilveren Lessenaar voor Abel, beste filmmuziek
  • 1988 Albert van Dalsumprijs voor Noorderkwartier, beste voorstelling
  • 1992 Félix Europees componist van het jaar voor De Noorderlingen
  • 1994 CJP Podiumprijs voor Wie vermoordde Mary Rogers?
  • 1994 Prosceniumprijs voor Wie vermoordde Mary Rogers?
  • 1996 Edison-nominatie voor Diamond in the Crowd - The Moondogs
  • 1996 Gouden Kalf-nominatie vakprijs Muziek
  • 2001 Gouden Kalf-nominatie vakprijs Muziek
  • 2004 NRC Publieksprijs-nominatie voor The Prefab Four
  • 2004 Gouden Kalf-nominatie beste filmmuziek Polleke
  • 2006 Gouden Kalf-nominatie beste filmmuziek Ober
  • 2007 Gouden Kalf beste filmmuziek Kicks
  • 2013 nominatie voor Gouden Palm met film Borgman (van Alex van Warmerdam)
  • 2017 Nipkowschijf voor documentaireserie Schuldig (Sarah Sylbing, Ester Gould).
  • 2019 Zilveren Condor Best Music (Arg.) nominatie voor Rojo (Benjamin Naishtat)
  • 2019 Buma Award (NL) beste filmmuziek voor Rojo.
  • 2020 EYE Documentary Award (USA) best music The Mole Agent (Maite Alberdi)
  • 2021 Buma Award (NL) nominatie beste TV-muziek Klassen (Sarah Sylbing, Ester Gould)
  • 2021 Oscar nominatie Chileense documentaire The Mole Agent (Maite Alberdi)
  • 2022 Buma Award (NL) nominatie beste filmmuziek Het leven gaat niet altijd over Tulpen (Barbara Makkinga).

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]