Vioolsonate (Franck)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Sonate voor viool en piano uit 1886 in A-groot is een bekend kamermuziekwerk van de Belgisch / Franse componist César Franck (1822-1890).

Achtergrond[bewerken]

Het stuk van ongeveer 25 minuten lengte behoort tot het standaardrepertoire van vele violisten. De sonate werd opgedragen als verjaarscadeau aan Eugène Ysaÿe, wiens vertolkingen in de loop van ruim veertig jaar aanzienlijk hebben bijgedragen aan de erkenning van César Franck als een groot componist. Een beroemde opname van de sonate werd gemaakt door violist Jascha Heifetz met pianist Arthur Rubinstein.

Franck maakte ook een versie met cello in plaats van viool, die regelmatig gespeeld wordt. Sommige musici spelen de sonate op andere instrumenten, zoals de dwarsfluit of de saxofoon.

Delen[bewerken]

Franck schreef het vierdelige werk in de sonatevorm volgens de vroege vormtraditie (langzaam - snel - langzaam - snel). Het idioom is laatromantisch. Hoewel de delen niet doorgecomponeerd zijn, zitten in elk deel thematisch herkenbare elementen en motieven uit de andere delen verwerkt volgens het door Franck ontwikkelde 'cyclisch principe'. De vier delen zijn:

  1. Allegretto ben moderato, geschreven in een rustige 9/8 maat, thematisch gebaseerd op het none/septimeakkoord op de dominant.
  2. Allegro, woester, virtuozer, opzwepend, gepassioneerd, in d-klein
  3. Recitativo-Fantasia, ben moderato, opent met een recitatief in een onbestemd a-klein, dat via zwaarmoedige modulaties al snel verlaten wordt en overgaat in een meer beweeglijke cantilene om af te sluiten in fis-klein; dit deel heeft een vrijere vorm en klinkt quasi-geïmproviseerd.
  4. Allegretto poco mosso, een in A-groot geschreven canonisch gecomponeerd rondo, waarbij piano en viool elkaars motief bijna voortdurend herhalen.


Bronnen, noten en/of referenties