Virgin Orbit

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Virgin Orbit is een in 2017 opgericht Amerikaans privaat ruimtevaartbedrijf dat onderdeel uitmaakt van de Virgin Group van Richard Branson. Het hoofdkantoor en de rakettenfabriek zijn gevestigd in Long Beach, Californië en de dagelijkse leiding is in handen van president Dan Hart.

Virgin Orbit is een voormalige divisie van Virgin Galactic die de LauncherOne ontwikkelde en daarmee lichte satellieten gaat lanceren. Op 2 maart 2017 werd deze divisie een zelfstandig bedrijf binnen de Virgin Group.[1]

LauncherOne[bewerken]

De LauncherOne is een zogenaamde air-to-orbit tweetrapsraket waarvan de ontwikkeling in 2007 begon. Deze draagraket is in staat om ladingen tot 200 kg in een zonsynchrone baan (SSO) om de aarde te brengen. Er zijn sinds 2012 contracten voor diverse lanceringen afgesloten.

Voortstuwing[bewerken]

In eerste instantie werd een raketmotor genaamd NewtonOne ontwikkeld voor de tweede trap. Een uitvergroting daarvan genaamd NewtonTwo zou de eerste trap voortstuwen. Uiteindelijk werd de krachtiger NewtonThree ontwikkeld. En deze laatste zal nu worden gebruikt voor de eerste trap. Voor de tweede trap is de NewtonFour ontwikkeld.

CosmicGirl[bewerken]

De CosmicGirl is een Boeing 747-41R die eerder dienst deed als passagiersvliegtuig bij Virgin Atlantic. Dit toestel is aangepast om als draagvliegtuig voor de LauncherOne te dienen. In eerste instantie wilde Virgin Galactic de White Knight Two die ook het SpaceShipTwo lanceert voor dit doeleinde gebruiken. De reden daar vanaf te zien was dat de White Knight voor de testfase van de LauncherOne onvoldoende beschikbaar zou zijn omdat deze ook voor het SpaceShipTwo programma beschikbaar moet zijn. Bij de zoektocht naar een geschikt vliegtuig bleek dat Boeing 747’s al een versteviging in de linker vleugel hebben waaronder een vracht gemonteerd kan worden. Origineel was die versteviging bedoeld om een reserve straalmotor te kunnen vervoeren naar een plaats waar die nodig is. In 2016 werd de voltooiing van de aanpassing van CosmicGirl gemeld. Het het vliegtuig is flink gestript. Vloeren en tussenwanden zijn eruitgehaald. Het bovendek is omgebouwd tot lanceercentrum en er zijn enkele vip-zitplaatsen voor de klant.

Testvlucht en eerste lancering[bewerken]

Op 29 juni 2018 verkreeg Virgin Orbit de FAA-licentie voor de eerste lancering van de LauncherOne. Deze zal vanaf Guam plaatsvinden. In voorbereiding op die lancering moest de Cosmic Girl testvluchten met een dummyraket maken en deze ook tijdens de laatste testvlucht afkoppelen waarna deze terug naar de aarde valt. Die droptest gebeurde op 10 juli 2019.[2] In het najaar van 2019 zal de Cosmic Girl nog een aantal testvluchten met een volgetankte raket doen. Daarna verwacht Virgin Orbit nog in 2019 tot de eerste lancering te komen. Op die vlucht zal een educatieve satelliet van Virgin Group worden gelanceerd. Wat die satelliet precies doet wordt pas na de lancering bekend gemaakt.[3]

Optionele derde trap[bewerken]

In oktober 2019 gaf Virgin Orbit te kennen op zoek te zijn naar een raketmotor voor een aan de LauncherOne toe te voegen hoogenergetische derde trap. Deze trap is bedoeld om de interplanetaire snelheden te halen. Daarmee kunnen sondes tot 70 kilogram naar Mars worden gelanceerd en sondes tot 50 kilogram naar Venus.

Bedrijfstactiek[bewerken]

Flexibiliteit lijkt het sleutelwoord bij Virgin Orbit te zijn. Het bedrijf wil een raket niet pas bouwen als er een missie voor is, maar een voorraad raketten hebben zodat er niet de gebruikelijke 18 tot 24 maanden tussen een boeking en lancering zitten maar op veel kortere termijn kan worden gelanceerd. Ook zeggen ze constant de markt te blijven lezen en in de gaten te houden of hun raket moet worden aangepast of dat er een groter of juist kleiner type raket bij moet komen.

Rechtszaak tegen OneWeb[bewerken]

In 2019 klaagde Virgin Orbit satellietinternetbedrijf OneWeb aan omdat het 35 van de 39 overeengekomen lanceringen annuleerde. OneWeb weigerde echter een groot deel van het overeengekomen annuleringsbedrag van 70 miljoen dollar te betalen.[4]

VOX Space[bewerken]

Vanuit Virgin Orbit werd het bedrijf VOX Space opgestart. Dit bedrijf is opgericht om Amerikaanse overheidslanceringen binnen te halen en uit te voeren. Dit is nodig om voor de lancering van gevoelige ladingen zoals spionagesatellieten en militaire communicatiesatellieten te kunnen voldoen aan ITAR (International Traffic in Arms Regulations), veiligheidsregels van het Amerikaanse ministerie van defensie voor export van gevoelige kennis en wapentechnologie.

In oktober 2019 was VOX Space een van de acht lanceerbedrijven die door de USAF werden geselecteerd om onder het Orbital Services Program-4 lichte tot medium militaire vrachten te lanceren.[5]

Concurrentie[bewerken]

De ontwikkeling van een lichte draagraket past binnen een trend die sinds 2010 zichtbaar is naar aanleiding van de populariteit van CubeSats en andere lichte satellieten. Ook Vector Launch en Rocket Lab hebben lichte lanceervliegtuigen in ontwikkeling en richten zich op dezelfde markt. Dit gold ook voor FireFly Space Systems. Dat bedrijf kwam echter eind 2016 zwaar weer nadat het een rechtszaak verloren had van Virgin Galactic. Gebleken was dat Firefly's directeur Tom Markusic de raketmotoren voor zijn Firefly Alpha had ontworpen in de periode dat hij werkzaam was bij Virgin Galactic.[6] Na de verloren rechtszaak trok een grote investeerder zich terug en werd al het personeel van Firefly naar huis gestuurd. In 2017 is de boedel van Firefly ter veiling aangeboden.[7] FireFly maakte nadien echter een doorstart onder de naam Firefly Aerospace en ontwikkeld nu een iets zwaardere raket.

Verder heeft ook Northrop Grumman Innovation Systems met de Pegasus een air-to-orbit-raket en ook Stratolaunch wil dit type raket vanonder een vliegtuig lanceren. De toekomst van Stratolaunch staat anno 2019 echter op losse schroeven.

Externe link[bewerken]