Virtual Action Learning

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Virtual Action Learning of VAL is een onderwijsmethode waarin de lerende met behulp van virtuele middelen op zijn eigen acties en ervaringen terugblikt om zo zijn leren te bevorderen.

Achtergrond[bewerken]

Double questioning matrix : The limits of my language are the limits of my world. (Wittgenstein)

Action Learning (dus zonder de virtuele middelen) is bedacht door Professor Reginald Revans in 1940 in Groot-Brittannië. Tijdens zijn werk in de mijnindustrie moedigde hij managers aan elkaar te ontmoeten in kleine groepen, hun ervaringen te delen en elkaar vragen te stellen over wat ze meemaakten. Het bleek dat deze aanpak de productiviteit met meer dan 30% liet toenemen. [1] Hij verwoordde dit effect later in zijn formule L = P + Q, waar L staat voor leren, P voor (ge)programmeerde kennis met simulaties en Q (questioning) voor vragen om inzicht te krijgen in wat mensen horen, zien of voelen. [2].

Virtual Action Learning is een opleidingsconcept van "samenlerend produceren" waarin virtuele bijeenkomsten worden afgewisseld met fysieke bijeenkomsten. De uitgangspunten van het concept zijn gebaseerd op het sociaal-constructivisme. Virtual Action Learning wordt sinds 2001 gebruikt door onderwijsinstellingen en bedrijven en is door de overheid in 2007 beloond met een landelijke innovatieprijs in kader van het actieprogramma Maatschappelijke sectoren & ICT[3].

Het is een kennisgeoriënteerde manier van leren waarbij gebruik wordt gemaakt van nieuwe media (Internet, digitale fotografie, video) naast meer traditionele bronnen zoals studieboeken, artikelen en cases. Voorstanders van VAL claimen dat het leidt tot minder studievertraging en minder studie-uitval, een hogere opleidingskwaliteit, meer werkplezier en werkresultaat voor docenten, meer motivatie, flexibiliteit en studietijd bij studenten. Critici vinden het een competitieve manier van leren die vooral is afgestemd op de sterkere student en docent.

Het leerproces bestaat uit 11 stappen die iedere student naar keuze kan doorlopen:

  1. Competentie kiezen;
  2. Leerarrangement kiezen;
  3. Informatie selecteren;
  4. Leerproduct maken;
  5. Virtuele interactie over de leerproducten;
  6. Meedoen aan fysieke bijeenkomsten op school;
  7. Verbeteren + nomineren van beste product;
  8. Bespreken van beste product;
  9. Publicatie van beste product op een publieke website;
  10. Assessmentdag;
  11. Beoordelings- en Reflectiegesprek;

Plaats[bewerken]

De VAL-methode is sterk gerelateerd aan methodes als leren door te doen en onderwijzen middels voorbeelden. Virtual Action Learning speelt vaak een belangrijke rol in leeromgevingen die de werkpraktijk zo veel mogelijk nabootsen.[4] De uitgangspunten van het concept zijn mede gebaseerd op het zogenaamde sociaal-constructivisme, namelijk dat een lerende zelf betekenis geeft aan wat hij ervaart en dat daarbij contacten met anderen ("samen leren") een centrale rol vervult.[5] De VAL-methode heeft sterke banden met filosofieën die bij het leren uitgaan van zelfkennis en zelfontwikkeling en de sociale invloeden van de groep daarin (existentialisme).

Bronvermelding

  • Baeten, J. (2007) Virtual Action Learning. Een nieuwe manier van leren en ontwikkelen, Opleiding & Ontwikkeling, 5:9-13
  • Baeten, J., Simons, P.R.J. (2007) Nieuwe oplossingen voor oude problemen, Opleiding & Ontwikkeling, 5:15-18

Referenties

  1. Caroline Altounyan, Revans, januari 2003
  2. Reg Revans, ABC of action learning, Lemos and Crane, Londen, 1998
  3. M&ICT, Prijsvraag actieprogramma Maatschappelijke sectoren & ICT
  4. David Gray, Work-based Learning, Action Learning and the Virtual Paradigm, Journal of Further and Higher Education, Volume 25, Issue 3, pagina 315 - 324, oktober 2001
  5. Nico Heemskerk, Virtual action learning: theorie en praktijk, Onderwijs en Gezondheidszorg, Volume 30, Number 6, 224-228, 2006