Virtuele assistent

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een virtuele assistent (soms ook wel een spraakassistent) is een softwareprogramma die door middel van spraakherkenning taken of diensten kan uitvoeren voor de gebruiker. Het doel hiervan is om een intuïtieve koppeling te bieden tussen een gebruiker en een systeem of apparaat, zodat opdrachten of zoekopdrachten "menselijker" kunnen zijn.

Vanaf circa 2012 werden dergelijke toepassingen voornamelijk gebruikt op smartphones met de besturingssystemen iOS en Android. Vanaf 2014 kwamen er slimme speakers op de markt met een ingebouwde virtuele assistent.

Mogelijkheden[bewerken]

Via een virtuele assistent is het mogelijk om informatie op te vragen over het weer, sportuitslagen, recepten, en om afspraken in een agenda te zetten of het instellen van een herinnering. Ook kan er opdracht worden gegeven voor bepaalde acties, zoals het afspelen van muziek of video, of het opstarten van een toepassing.

Techniek[bewerken]

Voordat een taalkundige invoer door de gebruiker kan worden gemaakt, moet deze eerst worden herkend en begrepen. Spraakherkenning en parseralgoritmen worden hiervoor gebruikt. Een herkende opdracht wordt vervolgens overgedragen naar de overeenkomstige toepassing. Het doel van de techniek is om een naadloze taaldialoog tussen mens en machine te creëren. Om een snelle reactietijd mogelijk te maken, worden de meeste gegevens verwerkt op servers van de aanbieder, en hiervoor is een internetverbinding noodzakelijk.

Voorbeelden[bewerken]

Enkele voorbeelden van persoonlijke of virtuele assistenten zijn:

Science-fiction[bewerken]

Voorbeelden van virtuele assistenten in sciencefiction zijn:

Beveiliging[bewerken]

In 2018 publiceerden onderzoekers van de Universiteit van Californië - Berkeley een paper die een techniek demonstreert waarbij voor de mens onhoorbare audiocommando's verwerkt kunnen worden in muziek of gesproken tekst, en daarbij virtuele assistenten kunnen manipuleren tot het uitvoeren van bepaalde instructies zonder medeweten van de gebruiker. De onderzoekers maakten kleine aanpassingen in muziekbestanden, die het mogelijk maken om telefoonnummers te bellen, websites te openen, en zelfs geldbedragen over te maken.[1]

Zie ook[bewerken]