Vlaanderen in de Tweede Boerenoorlog

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Vlaanderen was, net zoals Nederland, zeer Boergezind tijdens de Tweede Boerenoorlog, de oorlog tussen de Britten, destijds de grootste koloniale macht, en de voormalige Nederlandse (zowel Hollandse als Vlaamse) kolonisten in het huidige Zuid-Afrika.

Ontstaan[bewerken]

In tegenstelling tot Nederland, waar het nationalisme na 1800 erg verminderde doordat het Nederlandse Rijk steeds zwakker werd, waren er bij de Vlamingen (Zuidelijke Nederlanders) nog altijd sterke nationalistische gevoelens voor het volk en de taal. De Transvaal opende de ogen van de Vlamingen tijdens de Eerste Boerenoorlog, in deze tijd werd ook de eerste Vlaamse Afrikanerbewegingen opgericht.

Vlaams, niet Belgisch[bewerken]

België was nog een erg jong land tijdens de oorlog, in 1830 werd het land officieel onafhankelijk van Nederland. België was vooral bestuurd door de Franstaligen in België en was dus erg Fransgezind, hoewel de meerderheid Nederlandstalige Vlamingen waren. De Vlamingen hadden dezelfde motieven als de Nederlanders, hun stam- en taalverwanten zaten in de moeilijkheden en werden door het machtigste land bedreigd. De Vlamingen hadden echter een grote overeenkomst en konden zich goed plaatsen in de situatie daar. Hoewel de steun groot was merkten de Boeren er niet veel van.

Waalse steun was er niet veel, hoewel er ook een redelijk aantal Boeren zijn gedeeltelijk van Waalse afkomst.

Geen officiële steun[bewerken]

De Belgische regering had niets met de Boerenoorlogen te maken en wilde zich hier ook niet over uitspreken om een conflict met het Britse Rijk te voorkomen. Dit terwijl er ook Boerendelegaties naar Vlaanderen kwamen om steun te zoeken voor de kwestie, net zoals in Nederland, Frankrijk, Duitsland en Rusland, kregen zij echter alleen massale steun van de bevolking. Gent, Antwerpen en Brussel hadden allemaal hun eigen verenigingen die vooral economische steun gaven aan Zuid-Afrika.