Voortplantingssysteem

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een weergave van het vrouwelijke geslachtsorgaan.
Een weergave van het mannelijke geslachtsorgaan.

Het voortplantingssysteem is een systeem van geslachtsorganen in een organisme die samenwerken ten behoeve van de voortplanting. Veel niet levende zaken zoals vloeistoffen, hormonen en feromonen dienen ook het voortplantingssysteem.[1]

In tegenstelling tot de meeste andere organen verschillen organen van de seksen van seksueel verschillende soorten veel met elkaar. Deze verschillen zorgen voor diversiteit in genetisch materiaal tussen de individuen, wat weer zorgt voor een grotere kans op genetische fitness van het nageslacht.[2]

De belangrijkste organen van het menselijke voortplantingssysteem zijn de externe genitalia (penis en vulva) en diverse interne organen waaronder de testikels die gameten produceren. Er zijn veel voorkomende ziektes behorende bij de voortplantingsorganen, met name seksueel overdraagbare aandoeningen.[3]

De meeste andere gewervelden hebben doorgaans vergelijkbare voortplantingsorganen bestaande uit testikels, buizen en openingen. Er is wel een grote diversiteit aan fysieke variaties en ook voortplantingsstrategieën in elke groep.

Menselijk voortplantingssysteem[bewerken]

Menselijke voortplanting vindt plaats bij interne bevruchting tijdens geslachtsgemeenschap. Tijdens dit proces wordt de stijve penis van de man ingebracht in de vrouwelijke vagina totdat de man ejaculeert. Hierbij wordt het sperma in de vagina gespoten. Het sperma vindt een weg via de vagina en baarmoederhals naar de baarmoeder of eileider voor het bevruchten van de eicel. Bij een succesvolle bevruchting en nestelen van het ei begint de groei van de foetus in de baarmoeder. Dit duurt ongeveer 9 maanden of 42 weken. Deze tijd wordt de zwangerschap genoemd. De zwangerschap eindigt met de bevalling.

De mens kent een grote seksuele verscheidenheid tussen de seksen. Naast de verschillen op bijna alle voortplantingsorganen zijn er ook veel verschillen in het feit dat de mens een hoog niveau van seksuele differentiatie heeft. Naast verschillen in bijna elk reproductieorgaan, vinden talrijke verschillen doorgaans plaats in secundaire geslachtskenmerken en in seksueel en ouderlijk gedrag.

Mannelijk voortplantingssysteem[bewerken]

Het menselijk mannelijk reproductief systeem is een serie van organen die zich buiten het lichaam bevinden en rondom de pelvis bevinden die een bijdrage leveren aan het reproductieproces. De primaire directe functie van dit systeem is om de mannelijke gameet of spermatozoa aan te maken voor de bevruchting van de vrouwelijke ovum.

Belangrijke secundaire seksuele karakteristieken behelzen: grotere, gespierdere bouw, verlaagde stem, gezichts- en lichaamsbeharing, brede schouders, en de ontwikkeling van de adamsappel. Een belangrijk seksueel mannelijk hormoon is androgeen, in het bijzonder testosteron. [4]

Het bijzondere van de evolutie van de mannelijke penis is dat voor iets dat zo afwijkt in vorm en bouw ten opzichte van onze genetische buren, het pas in de afgelopen jaren is dat onderzoekers het in detail zijn gaan onderzoeken. De reden voor deze onachtzaamheid is niet zeker, maar zeer waarschijnlijk heeft het te maken met het taboe dat op seks heerst in gegoede en wetenschappelijke kringen. Daar komt bij dat alleen onze soort de specifieke paddenstoelvormige eikel heeft, verbonden met de schacht door een dun weefsel van frenulum (het tere gedeelte van de huid recht onder de urinebuis).

Chimpansees, gorilla's en orang-oetans hebben een veel minder extravagante fallische vorm, het is min of meer alleen maar een schacht. De meest significante karakteristiek van de menselijke penis is niet de eikel zelf, maar de kroonrug die eronder gevormd wordt. De diameter van de eikel waar die vastzit aan de schacht is wijder dan de schacht zelf. Dit resulteert in een kroonbrug langs de gehele omtrek van de schacht - iets dat Gallup door middel van reverse engineering uitlegde als een belangrijke evolutionaire aanwijzing over het ontstaan van de mannelijke penis. Magnetische beelden studies van heteroseksuele parende koppels tonen aan dat tijdens de coïtus de typische penis volledig uitzet en de gehele schede bezet en soms zelfs tot aan de baarmoederhals komt en deze optilt.

Dit gecombineerd met het feit dat de menselijke ejaculatie met grote kracht plaatsvindt over een relatief grote afstand (tot zestig centimeter in de open lucht) suggereert dat mannen ontworpen zijn om hun zaad zo ver mogelijk in het achterste einde van de vagina te brengen. En dus, zo stelt een theoretisch stuk dat is gepubliceerd in the journal Evolutionary Psychology in 2004, suggereren Gallup en zijn medeauteur Rebecca Burch dat "een langere penis niet alleen een voordeel opleveren bij het brengen van het sperma in een moeilijk bereikbaar gedeelte van de vagina, maar door deze te vullen zorgt het er ook voor dat zaad dat door andere mannen is aangebracht wordt tegengehouden en zo de kans op de eigen voortplanting vergroot.”[5]

Dieren[bewerken]

Het bepalen van het geslacht van een (jong) dier aan de hand van de geslachtsorganen heet seksen.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. En:Introductie in het voortplantingssysteem. SEER's Training Website. U.S. National Cancer Institute's Surveillance, Epidemiology and End Results (SEER) Program.
  2. Reproductive System 2001 Body Guide powered by Adam
  3. STD's Today National Prevention Network, Center for Disease Control, United States Government
  4. Hormones of the Reproductive System 2006. John W. Kimball. Kimball's Biology Pages, and online textbook.
  5. http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=secrets-of-the-phallus