Vrijbos

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vrijbos
Natuurgebied
Vrijbos
Vrijbos
Situering
Land België
Coördinaten 50° 58′ NB, 2° 58′ OL
Informatie
Oppervlakte 3,52 km²
Foto's
Het Vrijbos in 1735
Het Vrijbos in 1735
Vrijbos onderdeel van Bossen, heiden en valleigebieden van Zandig Vlaanderen: westelijk deel
Natura 2000-gebied
Situering
Locatie West-Vlaanderen
Informatie
Geldende richtlijn(en) Habitatrichtlijn
Site code (Europees) BE2500004

Het Vrijbos (ook Bos van Houthulst genoemd) was in het middeleeuwse Vlaanderen een groot bosareaal dat zich uitstrekte van Ieper tot Wijnendale en van Roeselare tot Diksmuide. Dit bos zou wellicht een grootte van 4000 ha gehad hebben. Nu rest nog dit stuk van 352 ha nabij Houthulst en 200 ha Wijnendalebos, grotendeels op grondgebied van Ichtegem. Het Vrijbos is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen, heiden en valleigebieden van Zandig Vlaanderen: westelijk deel' (BE2500004).

Door de eeuwen heen verminderde de oppervlakte van het bos voortdurend. In 1573 werd 6533 ha gemeten; in 1679 werd 4146 ha gemeten; in 1826 nog 1930 ha. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het echter nagenoeg volledig verwoest. Na de oorlog werd begonnen met de heraanplanting, maar het bos werd nooit in zijn oorspronkelijke staat hersteld. De recente oppervlakte van het Vrijbos bedraagt 352 ha. Daarvan zijn 200 ha militair domein, 67 ha staatsbos en nog 85 ha privédomein. Er ontspringen twee beken in het bos, namelijk de Zandambeek en de Corverbeek. Bij het Vrijbos werd na de oorlog de Belgisch militaire begraafplaats van Houthulst aangelegd. Ten zuiden van de begraafplaats en ten westen van het militair domein, werd in 2000 een bos uit privédomein aangekocht door het Vlaams Gewest, het Eenzaamheidsbos.

Het bos wordt ook genoemd als de belangrijkste schuilplaats van de bende van Baekelandt (vooral in de omgeving van Houthulst), een tijdens de Franse bezetting beruchte bende struikrovers. Zie ook De rovers van het Vrijbos.

Heden ten dage is er ook een ontmijningsdienst van het Belgische Leger.

Zie ook[bewerken]

Literatuur[bewerken]

Geert Tavernier, Het duistere verleden van het Houthulstbos. Geschiedenis van de boskanters uit de omgeving van Houthulst (18e - 19e eeuw), Brugge 2011