Wageningen (Suriname)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Wageningen
Plaats in Suriname Vlag van Suriname
Wageningen (Suriname)
Wageningen
Situering
District Nickerie
Ressort Wageningen
Coördinaten 5° 46′ NB, 56° 41′ WL
Algemeen
Inwoners 2937
Portaal  Portaalicoon   Suriname
Het polderlandschap rond Wageningen

Wageningen is een ressort en een agrarische plaats in het Surinaamse district Nickerie, gelegen als havenplaats aan de rivier de Nickerie tegenover de monding van de Maratakka. Wageningen staat vooral bekend als het rijstcentrum van Suriname. Vroeger bevond zich er de staatsonderneming Stichting Machinale Landbouw (SML), die later van naam wijzigde in Surinaamse Rijst Organisatie (SRO) is met ongeveer 5.000 hectare bebouwbaar areaal in bezit.

In de plaats wonen ongeveer 3000 mensen. Wageningen heeft een politiepost, bestuurspost en doktersstandplaats van het district Nickerie. Tevens kent de plaats een landingsbaan voor vliegtuigen (luchthavencode: AGI).

De naam Wageningen stamt af van de Nederlandse stad Wageningen in de provincie Gelderland.

Bevolking[bewerken | brontekst bewerken]

Het ressort Wageningen telt 2937 inwoners. Wageningen heeft een gemengde bevolkingssamenstelling: geen enkele bevolkingsgroep heeft een meerderheid. Er wonen creolen, Javanen, Hindoestanen, inheemsen, Marrons en mensen van gemengde afkomst.

Bevolkingsgroep Aantal [1] %
Inheemsen 426 14,50%
Marrons 167 5,69%
Creolen 640 21,79%
Afro-Surinamers 15 0,51%
Hindoestanen 499 16,99%
Javanen 605 20,60%
Chinezen 9 0,31%
Europees/blank 2 0,07%
Gemengde afkomst 568 19,34%
Overig 4 0,14%
Weet niet 0 -
Geen antwoord 2 0,07%
Totaal 2937 100,00%

Vervoer[bewerken | brontekst bewerken]

Wageningen is via de weg te bereiken via de Oost-Westverbinding. In de buurt van het dorp bevindt zich de Wageningen Airstrip met een verbinding naar Zorg en Hoop Airport in Paramaribo.

Literatuur[bewerken | brontekst bewerken]

  • C.F.A. Bruijning en J. Voorhoeve (red.): Encyclopedie van Suriname, Amsterdam en Brussel 1977, pp. 364–365 en 659, B.V. Uitgeversmaatschappij Argus Elsevier, ISBN 9010018423.
  • Henk Hendriks: De versukkeling van de SML, in: Parbode, jaargang 3, No. 27, juli 2008, p. 34-37.

Referenties[bewerken | brontekst bewerken]