Ward Beysen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ward Beysen
Afbeelding gewenst
Volledige naam Eduard Marie August Beysen
Geboren Mortsel, 26 juni 1941
Overleden Antwerpen, 14 januari 2005
Kieskring Flag of Antwerp.svg Antwerpen
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Partij 1974 - 2003 PVV / VLD
2003 - 2005 Liberaal Appèl
Functies
1974 - 1981 Provincieraadslid Antwerpen
1981 - 1995 Volksvertegenwoordiger
1981 - 1995 Lid Vlaamse Raad
1984 - 1985 Fractievoorzitter Vlaamse Raad
1985 - 1989 Fractievoorzitter Kamer van Volksvertegenwoordigers[1]
1988 Gemeenschapsminister van Binnenlandse Aangelegenheden en Ruimtelijke Ordening
1989 - 2000 Gemeenteraadslid Antwerpen
1992 - 1995 Secretaris Vlaamse Raad
1995 - 1999 Vlaams Parlementslid
1995 - 1999 Secretaris Vlaams Parlement[2]
1999 - 2004 Europees Parlementslid[3]
2003 - 2005 Voorzitter Liberaal Appèl
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Eduard Marie August (Ward) Beysen (Mortsel, 26 juni 1941 - Antwerpen (Wilrijk), 14 januari 2005) was een Belgisch liberaal politicus.

Biografie[bewerken]

Ward Beysen liep middelbare school in het Koninklijk Atheneum te Berchem en behaalde zijn diploma regent Nederlands-geschiedenis aan de Rijksnormaalschool in Lier in 1963. Hij was een tijdlang leraar Nederlands-Engels aan verschillende athenea in het Antwerpse.

In de jaren 70 en 80 was hij actief bij de PVV: vanaf 1974 als Provincieraadslid, vanaf 1981 als Volksvertegenwoordiger en van 1985 tot 1999 als fractievoorzitter in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. In 1988 was hij een tijdlang Gemeenschapsminister van Binnenlandse Aangelegenheden en Ruimtelijke Ordening in de Vlaamse regering Geens III (3 februari 1988 - 17 oktober 1988). In de periode december 1981-mei 1995 had hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook zitting in de Vlaamse Raad. De Vlaamse Raad was vanaf 21 oktober 1980 de opvolger van de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd, en was de voorloper van het huidige Vlaams Parlement. Van oktober 1984 tot oktober 1985 zat hij er de PVV-fractie voor. Van oktober 1992 tot mei 1995 maakte hij als secretaris deel uit van het Bureau (dagelijks bestuur) van de Vlaamse Raad. Bij de eerste rechtstreekse verkiezingen voor het Vlaams Parlement van 21 mei 1995 werd hij verkozen in de kiesarrondissement Antwerpen. Hij bleef Vlaams Parlementslid tot juli 1999, waarna hij de overstap maakte naar het Europees Parlement. Hij bleef van mei 1995 tot juli 1999 als secretaris deel uitmaken van het Bureau (dagelijks bestuur) van het Vlaams Parlement.

In de jaren 90 werd de PVV omgevormd tot de VLD, en Ward Beysen ging mee. Hij had altijd al aangedrongen op een rechtsere koers van zijn partij, zowel in de PVV als in de VLD. Hij kreeg echter het meeste bekendheid door zijn reactie op de opkomst van het Vlaams Blok in Antwerpen. In 1991 trok hij naar de kiezer met de slogan "Het belangrijkste land is het binnenland", wat door sommigen als een parafrase werd gezien op de Vlaams-Blokslogan "Eigen volk eerst". Bij de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen van 1994 hield Ward Beysen als lijsttrekker voor de VLD een opvallende campagne waarin veiligheidsthema's centraal stonden. Door het uitspelen van de thema's waarop het Vlaams Blok groot was geworden, trachtte Ward Beysen kiezers van het Vlaams Blok terug te winnen. Het resultaat was teleurstellend: de VLD behaalde bij deze gemeenteraadsverkiezingen een slecht resultaat, het Vlaams Blok werd veruit de grootste partij. Buiten, maar ook binnen zijn eigen partij, kreeg Ward Beysen de kritiek het Blok achterna te hollen[4] en in die periode werd hem de bijnaam 'Zwarte Beysen' gegeven. Vanaf dan verzuurde de relatie van Ward Beysen met de partij. Op lokaal vlak uitte Ward Beysen voortdurend harde kritiek op het Antwerpse schepencollege, waarin ook de VLD vertegenwoordigd was. Op nationaal vlak zag Ward Beysen met lede ogen hoe de VLD meer en meer een centrum- en zelfs centrum-linkse partij werd. Hij kwam daarbij herhaaldelijk in botsing met toenmalig partijvoorzitter Karel De Gucht.

De controversiële stellingen van Ward Beysen en de felle oppositie die hij voerde in de eigen partij, eisten hun tol. Voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 werd niet hij maar Leo Delwaide als lijsttrekker aangesteld. Toen hij zich in 2000 kandidaat stelde voor het voorzitterschap van de Antwerpse Hogeschool, ontstond een golf van studentenprotest, waarbij zelfs de departementshoofden Beysen verzochten zijn kandidatuur in te trekken[5], wat hij onder grote druk uiteindelijk ook deed. In 2001 begon Ward Beysen openlijk te pleiten voor het oprichten van een grote, rechtse Vlaamse partij samen met het Vlaams Blok. De confrontatie met de VLD-partijtop was nu openlijk. Toen duidelijk werd dat hij niet meer hoefde te rekenen op een verlenging van zijn Europese mandaat, richtte Ward Beysen in januari 2003 een nieuwe partij op: het Liberaal Appèl[6]. Deze nieuwe partij kon echter niet doorbreken bij de federale verkiezingen van 2003 en behaalde in de Antwerpse provincie amper 1,21 procent. Na deze verkiezingen verloor Ward Beysen zijn politieke marktwaarde. De VLD negeerde hem nu hij geen echte bedreiging was gebleken. Hij kon Hugo Coveliers, een andere dissident binnen de VLD, niet overtuigen om tot het Liberaal Appèl toe te treden. En Filip Dewinter wilde hem geen plaats geven op de Europese lijst van het Vlaams Belang. Voor de Vlaamse verkiezingen van 2004 vond hij dan ook onvoldoende steun en het Liberaal Appèl sloeg deze verkiezingen over.

Ward Beysen was zeer actief binnen de Vrijmetselarij als lid van de Antwerpse vrijmetselaarsloge "De Geuzen". Hij was een hevige verdediger van het Rijksonderwijs (vandaag Gemeenschapsonderwijs), tegen een aantal liberale topfiguren in en schreef er een boek over. Beysen schreef ook boeken over de Antwerpse wijk 'Het Eilandje' en over streekeigen bieren.

Op 14 januari 2005 pleegde Ward Beysen zelfmoord. Zijn levenloze lichaam werd een dag later teruggevonden in de parkvijver van Fort 6 in Wilrijk[7]. Naar verluidt was Beysen de laatste tijd erg depressief geweest, mogelijk doordat zijn Liberaal Appèl weinig succes kende. Hij werd opgevolgd als voorzitter van het Liberaal Appèl door Jacques Kerremans[8]. De afscheidsplechtigheid vond plaats in de aula van het Antwerpse crematorium, zijn as werd uitgestrooid in het Wilrijkse Steytelinckpark[9]. Sprekers waren onder andere Willy De Clercq en Walter Proost[10].

Uitspraak[bewerken]

Geluidsfragment uitspraak (info / uitleg)

Voorganger:
Jean Pede
Vlaams minister van Binnenlandse Aangelegenheden
1988
Opvolger:
Luc Van den Bossche
Voorganger:
Jean Pede
Vlaams minister van Ruimtelijke Ordening
1988
Opvolger:
Louis Waltniel
Voorganger:
/
Partijvoorzitter van Liberaal Appèl
2003 - 2005
Opvolger:
Jacques Kerremans