Wereldkampioenschap wegrace 1954

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het wereldkampioenschap wegrace seizoen 1954 was het zesde in de geschiedenis van het door de FIM georganiseerde wereldkampioenschap wegrace.

Algemeen[bewerken]

In 1954 kwam de definitieve doorbraak van de stroomlijnkuipen. Hoewel ze aanvankelijk door de Italianen onder aanvoering van Moto Guzzi waren ingevoerd, werden de NSU's er in de lichte klassen vrijwel onverslaanbaar door. Rupert Hollaus was met zijn 250cc NSU Rennmax vaak sneller dan de 350cc Moto Guzzi Monocilindrica. Jammer genoeg verongelukte Hollaus tijdens de Grand Prix des Nations op Monza, toen de wereldtitel hem al niet meer kon ontgaan. Hij eindigde postuum op de tweede plaats in de 250cc klasse. NSU trok zich uit de wedstrijden in Monza terug. Bij de GP van Spanje waren veel teams weggebleven: AJS, BMW, DKW, Gilera, Norton en NSU kwamen niet opdagen. De wereldtitels stonden immers al vast vóór de wedstrijd begon. Dat verslechterde de sfeer in het Grand Prix-circus, omdat de Spanjaarden zich niet serieus genomen voelden. In 1954 trok de Isle of Man TT een bijzondere bezoeker: Soichiro Honda kwam zijn licht opsteken over de techniek die in de Europese racemotoren werd toegepast. De Ultra-Lightweight TT en de Sidecar TT werden op het eiland Man gereden op een korter circuit, de Clypse Course. De andere klassen bleven op de Mountain Course. De Duitse Grand Prix werd na het débacle van 1953 niet meer op de Schottenring, maar op de Solitudering verreden.

Overleden/gestopt[bewerken]

Puntentelling[bewerken]

De eerste zes finishers kregen punten.

 1e   2e   3e   4e   5e   6e 
Punten: 8 6 4 3 2 1

Aantal (tellende) wedstrijden[bewerken]

In de 500cc klassen werden acht wedstrijden gereden, in de 350cc klasse negen, in de 250cc klasse zeven, in de 125cc- en de zijspanklasse zes. Als er minder dan acht wedstrijden werden verreden, telden de beste vier resultaten, bij acht of meer wedstrijden telden de vijf beste resultaten.

Races Tellend
125 cc 6 4
250 cc 7 4
350 cc 9 5
500 cc 8 5
zijspan 6 4

500cc klasse[bewerken]

Pierre Monneret werd al in de openingsrace van 1954 (Frankrijk) de eerste Fransman die een WK-race won. Hij was echter zeker niet de eerste keus van Gilera, dat was Geoff Duke, die vijf van de negen wedstrijden won. De Italiaanse coureurs Alfredo Milani en Umberto Masetti waren niet blij met hun ondergeschikte rol, vooral omdat ook Reg Armstrong meer steun van Gilera kreeg dan zijzelf. Ray Amm werd met de Norton Manx tweede in het WK na een omstreden overwinning in de Senior TT, die werd ingekort nadat Duke al een pitstop gemaakt had. Amm hoefde die stop niet meer te maken en boekte daardoor een flinke tijdwinst. Toch had hij al steeds snellere ronden gedraaid dan de concurrenten, waardoor hij waarschijnlijk toch gewonnen zou hebben. In elk geval werden alle protesten door de Auto-Cycle Union terzijde geschoven. De 500cc race van de Ulster Grand Prix moest vanwege de regen van 27 naar 15 ronden worden ingekort en voldeed daarmee niet meer aan de vereiste afstand, waardoor het resultaat niet meetelde. De race werd gewonnen door Ray Amm, vóór Rod Coleman (AJS E95) en Gordon Laing (Norton Manx). Coleman miste hier zijn laatste kans om met zijn "AJS Porcupine" een podiumplaats te pakken. In België begon de zegetocht van Geoff Duke met de Gilera. Ken Kavanagh werd hier tweede met de tegenvallende Moto Guzzi Quattro Cilindri die hem niet verder zou brengen dan een derde plaats in het WK. De belangrijkste teams lieten de Spaanse GP schieten omdat alle titels al beslist waren. Dickie Dale won hier met de MV Agusta 500 4C, Kavanagh werd tweede en Nello Pagani derde. Ook hij reed een MV Agusta.

Uitslagen[bewerken]

Schaalmodel van een Moto Guzzi viercilinder. Ook in het laatste jaar van zijn bestaan was deze machine niet goed genoeg voor een wereldtitel.
Schaalmodel van een Moto Guzzi viercilinder. Ook in het laatste jaar van zijn bestaan was deze machine niet goed genoeg voor een wereldtitel.
Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 30.05. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Reims Pierre Monneret Alfredo Milani Jacques Collot Pierre Monneret
2 19.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Ray Amm Geoff Duke Jack Brett Ray Amm
3 24.06. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Door slecht weer geen tellend resultaat
4 04.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Geoff Duke Ken Kavanagh Léon Martin Geoff Duke
5 10.07. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Geoff Duke Fergus Anderson Carlo Bandirola Geoff Duke
6 25.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitude Geoff Duke Ray Amm Reg Armstrong Geoff Duke
7 22.08. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Geoff Duke Ray Amm Reg Armstrong Geoff Duke
8 12.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Geoff Duke Umberto Masetti Carlo Bandirola Geoff Duke
9 03.10. Vlag van Spanje (1945-1977) GP van Spanje Montjuïc Dickie Dale Ken Kavanagh Nello Pagani Ken Kavanagh

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Geoff Duke Gilera 40 (46)
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm Norton 20
3 Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi 16
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dickie Dale MV Agusta 13
5 Vlag van Ierland Reg Armstrong Gilera 13
6 Vlag van Frankrijk Pierre Monneret Gilera 8
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 8
8 Vlag van Italië Carlo Bandirola MV Agusta 8
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton 8
10 Vlag van Italië Alfredo Milani Gilera 6
Vlag van Italië Umberto Masetti Gilera 6
12 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 5
13 Vlag van Frankrijk Jacques Collot Norton 4
Vlag van België Léon Martin Gilera 4
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
Vlag van Italië Nello Pagani MV Agusta 4
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre AJS 4
17 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Norton 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Norton 3
19 Vlag van Noord-Ierland Bob Matthews Norton 2
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Rudy Allison Norton 2
Vlag van Australië Keith Campbell Norton 2
Vlag van België Auguste Goffin Norton 2
23 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Julian Norton 1
Vlag van Australië Gordon Laing (†) Norton 1
Vlag van Nieuw-Zeeland Peter Murphy Matchless 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Farrant AJS 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Clark Norton 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië Gilera 40 (54)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 27 (29)
3 Vlag van Italië Moto Guzzi 22
4 Vlag van Italië MV Agusta 16
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk AJS 8
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Matchless 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

350cc klasse[bewerken]

In 1954 kreeg de Moto Guzzi Monocilindrica 350 een heel nieuwe motor, met een kortere slag en dubbele bovenliggende nokkenassen. Er werd een tonvormige tank onder de dummytank geplaatst en de druppelstroomlijn werd steeds aangepast. Fergus Anderson had een voorkeur voor een volledig ingekapselde achterkant. Tegenstand was er voor Moto Guzzi niet: de Norton Manx en de AJS 7R waren aan het einde van hun ontwikkeling en de DKW RM 350 nog niet ver genoeg doorontwikkeld.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 30.05. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Reims Pierre Monneret Auguste Goffin Bob Matthews Pierre Monneret
2 14.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Rod Coleman Derek Farrant Bob Keeler Ray Amm
3 26.06. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Ray Amm Jack Brett Bob McIntyre Ray Amm
4 04.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Ken Kavanagh Fergus Anderson Siegfried Wünsche Fergus Anderson
5 10.07. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Fergus Anderson Enrico Lorenzetti Rod Coleman Fergus Anderson
6 25.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitude Ray Amm Rod Coleman Jack Brett Ken Kavanagh
7 22.08. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Fergus Anderson Ken Kavanagh Ray Amm Fergus Anderson
8 12.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Fergus Anderson Enrico Lorenzetti Ken Kavanagh Fergus Anderson
9 03.10. Vlag van Spanje (1945-1977) GP van Spanje Montjuïc Fergus Anderson Duilio Agostini John Grace Fergus Anderson

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 38
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Ray Amm Norton 22
3 Vlag van Nieuw-Zeeland Rod Coleman AJS 20
4 Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi 18
5 Vlag van Italië Enrico Lorenzetti Moto Guzzi 15
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jack Brett Norton 14
7 Vlag van Italië Duilio Agostini Moto Guzzi 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre AJS 9
9 Vlag van Nieuw-Zeeland Leo Simpson AJS 9
10 Vlag van Frankrijk Pierre Monneret AJS 8
11 Vlag van België Auguste Goffin Norton 7
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Farrant AJS 6
13 Vlag van Noord-Ierland Bob Matthews Velocette 6
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Keeler Norton 4
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
Vlag van Duitsland Siegfried Wünsche DKW 4
Gibraltar John Grace Norton 4
17 Vlag van Australië Maurice Quincey Norton 4
Vlag van Duitsland Georg Braun Horex /
NSU
4
19 Vlag van Frankrijk Jacques Collot Norton 3
Vlag van Australië Gordon Laing (†) Norton 3
21 Vlag van Nieuw-Zeeland Chris Stormont BSA 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Davey Norton 2
Vlag van Duitsland Karl Hofmann DKW 2
24 Vlag van België Firmin Dauwe Norton 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Clark AJS 1
Vlag van Italië Alano Montanari Moto Guzzi 1

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië Moto Guzzi 40
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 26 (36)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk AJS 26 (34)
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Velocette 6
Vlag van Duitsland DKW 6
6 Vlag van Duitsland NSU 3
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk BSA 2
8 Vlag van Duitsland Horex 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

250cc klasse[bewerken]

Walter Froede had voor het seizoen 1954 de NSU Rennmax helemaal herzien: één van de koningsassen verdween en de slag werd korter. De machine leverde nu al 39 pk bij 11.500 tpm en was ongrijpbaar voor de concurrentie. Die bestond uit de Moto Guzzi Bialbero 250, die niet verder dan 28 pk kwam. Gedurende de eerste zes wedstrijden kwam er slechts één keer een andere machine op het podium: Helmut Hallmeier werd met een Adler derde in Duitsland. Toen Rupert Hollaus tijdens de training van de GP des Nations verongelukte trok NSU zich als fabrieksteam voorgoed terug uit het WK. Daardoor kon deze laatste race gewonnen worden door Arthur Wheeler met een Moto Guzzi. Romolo Ferri werd met een Guzzi tweede en Kurt Knopf werd derde. Hij reed met een NSU, maar was privérijder en gebruikte een productieracer, de NSU Sportmax. Werner Haas won vijf races en werd kampioen, Rupert Hollaus werd postuum tweede en Hermann Paul "HP" Müller werd derde.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 30.05. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Reims Werner Haas Hermann Paul Müller Rupert Hollaus Hermann Paul Müller
2 14.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Werner Haas Rupert Hollaus Reg Armstrong Werner Haas
3 26.06. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Werner Haas Hans Baltisberger Hermann Paul Müller Werner Haas, Rupert Hollaus
en Hans Baltisberger
4 10.07. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Werner Haas Rupert Hollaus Hermann Paul Müller Werner Haas
5 25.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitude Werner Haas Rupert Hollaus Helmut Hallmeier Rupert Hollaus
6 21.08. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Rupert Hollaus Georg Braun Hermann Paul Müller Rupert Hollaus
7 12.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Arthur Wheeler Romolo Ferri Kurt Knopf Arthur Wheeler

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Werner Haas NSU 32 (40)
2 Vlag van Oostenrijk Rupert Hollaus (†) NSU 26 (30)
3 Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller NSU 17 (19)
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi 15
5 Vlag van Duitsland Hans Baltisberger NSU 14
6 Vlag van Duitsland Georg Braun NSU 6
Vlag van Italië Romolo Ferri Moto Guzzi 6
8 Vlag van Italië Roberto Colombo Moto Guzzi 5
9 Vlag van Ierland Reg Armstrong NSU 4
Vlag van Duitsland Helmut Hallmeier Adler 4
Vlag van Duitsland Kurt Knopf NSU 4
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tommy Wood Moto Guzzi 4
13 Vlag van Australië Ken Kavanagh Moto Guzzi 3
Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Moto Guzzi 3
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fergus Anderson Moto Guzzi 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Horne Rudge 2
Vlag van Duitsland Walter Reichert NSU 2
18 Vlag van Duitsland Walter Vogel Adler 2
19 Vlag van Italië Lanfranco Baviera Moto Guzzi 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob Geeson REG 1
Vlag van Italië Angelo Marelli Moto Guzzi 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Duitsland NSU 32 (51)
2 Vlag van Italië Moto Guzzi 17 (24)
3 Vlag van Duitsland Adler 5
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rudge 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk REG 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

125cc klasse[bewerken]

In de 125cc klasse bleef de NSU Rennfox nog steeds de snelste machine, hoewel Carlo Ubbiali met de MV Agusta regelmatig het podium mocht betreden en uiteindelijk tweede werd. De meeste wedstrijden werden gewonnen door Rupert Hollaus, die echter tijdens de training in Monza dodelijk verongelukte. Daarna trok NSU haar fabrieksteam voorgoed terug. Hollaus was al wereldkampioen. Hermann Paul Müller, al 44 jaar oud, werd met zijn NSU derde. Een jonge, opkomende Italiaanse ster eindigde als vierde in het kampioenschap: Tarquinio Provini met een Mondial.

Uitslagen[bewerken]

De NSU Rennfox werd met zijn blauwe druppelstroomlijn ook "Blauwal" genoemd
De NSU Rennfox werd met zijn blauwe druppelstroomlijn ook "Blauwal" genoemd
Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 16.06. Vlag van Man Isle of Man TT Clypse Course Rupert Hollaus Carlo Ubbiali Cecil Sandford Rupert Hollaus
2 24.06. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Rupert Hollaus Hermann Paul Müller Hans Baltisberger Carlo Ubbiali
3 10.07. Vlag van Nederland TT van Assen Assen Rupert Hollaus Hermann Paul Müller Carlo Ubbiali Rupert Hollaus
4 25.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitude Rupert Hollaus Werner Haas Carlo Ubbiali Rupert Hollaus
5 12.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Guido Sala Tarquinio Provini Carlo Ubbiali Carlo Ubbiali
6 03.10. Vlag van Spanje (1945-1977) GP van Spanje Montjuïc Tarquinio Provini Roberto Colombo José Antonio Elizalde Carlo Ubbiali

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Oostenrijk Rupert Hollaus (†) NSU 32
2 Vlag van Italië Carlo Ubbiali MV Agusta 18
3 Vlag van Duitsland Hermann Paul Müller NSU 15
4 Vlag van Italië Tarquinio Provini Mondial 14
5 Vlag van Duitsland Werner Haas NSU 11
6 Vlag van Duitsland Hans Baltisberger NSU 10
7 Vlag van Italië Guido Sala MV Agusta 8
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cecil Sandford MV Agusta 8
9 Vlag van Italië Roberto Colombo MV Agusta 6
10 Vlag van Spanje (1945-1977) José Antonio Elizalde Montesa 4
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
11 Vlag van Italië Massimo Genevini MV Agusta 3
Vlag van Spanje (1945-1977) Juan Bertran Montesa 3
13 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ivor Lloyd MV Agusta 2
Vlag van Italië Franco Bertoni MV Agusta 2
Vlag van Spanje (1945-1977) Arturo Paragues Lube 2
16 Vlag van Duitsland Karl Lottes MV Agusta 2
17 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Purslow MV Agusta 1
Vlag van Italië Angelo Copeta MV Agusta 1
Vlag van Duitsland Willi Scheidhauer MV Agusta 1
Vlag van Spanje (1945-1977) Gabriel Corsín MV Agusta 1

Constructeurstitel[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Duitsland NSU 32
2 Vlag van Italië MV Agusta 24 (30)
3 Vlag van Italië Mondial 14
4 Vlag van Spanje (1945-1977) Montesa 4
Vlag van Spanje (1945-1977) Lube 2

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Zijspanklasse[bewerken]

In 1954 werd bij de Isle of Man TT voor het eerst sinds 19 jaar weer een zijspanklasse verreden. Dat gebeurde niet op het officiële circuit (de Snaefell Mountain Course), maar op de kortere Clypse Course. Eric Oliver won de Sidecar TT met zijn nieuwe passagier Les Nutt, maar de BMW's waren nu al erg sterk: ze bezetten de plaatsen twee, drie en vier. De TT telde mee voor het wereldkampioenschap, en Oliver/Nutt wonnen ook de Ulster GP en de Belgische GP, maar tijdens de Feldbergrennen in Duitsland brak Oliver een arm, waardoor hij in de laatste wedstrijden niet meer voluit kon gaan. Hij werd toch nog tweede achter Wilhelm Noll en Fritz Cron die de eerste titel voor BMW wonnen. Noll en Cron wonnen de drie laatste GP's.

Uitslagen[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 18.06. Vlag van Man Isle of Man TT Clypse Course Eric Oliver /
Les Nutt
Fritz Hillebrand /
Manfred Grunwald
Wilhelm Noll /
Fritz Cron
Eric Oliver /
Les Nutt
2 26.06. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Eric Oliver /
Les Nutt
Cyril Smith /
Stanley Dibben
Wilhelm Noll /
Fritz Cron
Eric Oliver /
Les Nutt
3 04.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Eric Oliver /
Les Nutt
Wilhelm Noll /
Fritz Cron
Cyril Smith /
Stanley Dibben
Eric Oliver /
Les Nutt
4 25.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitude Wilhelm Noll /
Fritz Cron
Walter Schneider /
Hans Strauß
Cyril Smith /
Stanley Dibben
Wilhelm Noll /
Fritz Cron
5 21.–22.08. Vlag van Zwitserland GP van Zwitserland Bremgarten Wilhelm Noll /
Fritz Cron
Cyril Smith /
Stanley Dibben
Willi Faust /
Karl Remmert
Wilhelm Noll /
Fritz Cron
6 12.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Wilhelm Noll /
Fritz Cron
Cyril Smith /
Stanley Dibben
Willi Faust /
Karl Remmert
Wilhelm Noll /
Fritz Cron

Eindstand[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Wilhelm Noll Vlag van Duitsland Fritz Cron BMW 30 (38)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Oliver Vlag van Verenigd Koninkrijk Les Nutt Norton 26
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cyril Smith Vlag van Verenigd Koninkrijk Stanley Dibben Norton 22 (26)
4 Vlag van Duitsland Walter Schneider Vlag van Duitsland Hans Strauß BMW 14 (16)
5 Vlag van Duitsland Fritz Hillebrand Vlag van Duitsland Manfred Grunwald BMW 14
6 Vlag van Duitsland Willi Faust Vlag van Duitsland Karl Remmert BMW 8
7 Vlag van Frankrijk Jacques Drion Vlag van Duitsland Inge Stoll-Laforge Norton /
BMW
6
8 Vlag van Duitsland Otto Schmid Vlag van Duitsland Otto Kölle Norton 3
9 Vlag van Duitsland Loni Neußner Vlag van Duitsland Werner Öxner Norton 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Boddice Vlag van Verenigd Koninkrijk William Storr Norton 1
Vlag van België Julien Deronne Vlag van België Jules Nies Norton 1
Vlag van Oostenrijk Ernst Kussin Vlag van Oostenrijk Franz Steidel Norton 1
Vlag van Zwitserland Hans Haldemann Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Norton 1
Vlag van Frankrijk René Bétemps Vlag van Frankrijk André Drivet Norton 1

Constructeurstitel[bewerken]

Omdat Norton en BMW in de strijd om de constructeurstitel exact evenveel punten en overwinningen hadden gehaald en ook de overige plaatsen precies gelijk waren, werden alle race-tijden van de beste duos bij elkaar opgeteld. Norton won met 1:32,8 minuten voorsprong op BMW en kreeg de titel.

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 30 (40)
2 Vlag van Duitsland BMW 30 (40)

Externe link[bewerken]