Wereldkampioenschap wegrace 1962

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het wereldkampioenschap wegrace seizoen 1962 was het veertiende in de geschiedenis van het door de FIM georganiseerde wereldkampioenschap wegrace.

Algemeen[bewerken]

In 1962 breidden de Japanse fabrikanten Honda en Suzuki hun activiteiten flink uit. Suzuki ontwikkelde met hulp van Ernst Degner de 50cc RM 62 met acht versnellingen. Honda richtte zich op de 125-, de 250- en de 350cc-klasse en werd het eerste merk in de geschiedenis dat de eerste vier plaatsen in een wereldkampioenschapsklasse bezette. Dat was de 125cc-klasse. Door de snelle opkomst van Honda verdween meteen alle spanning uit het wereldkampioenschap. Alle klassen waarmee de Japanners zich bemoeiden werden meteen beheerst. Honda had nog geen 500cc-racer en bij gebrek aan concurrentie bleef MV Agusta daar nog koning. Alleen de nieuwe 50cc-klasse was spannend, zij speelde zich vooral af tussen het meer ervaren team van Kreidler en Suzuki, dat gebruik maakte van de kennis die Ernst Degner uit de DDR had meegebracht. Na de vlucht van Ernst Degner was de weerstand van MZ gebroken en het bedrijf trok zich terug uit het wereldkampioenschap. Geoff Duke had al sinds 1960 geprobeerd de "oude" Gilera viercilinder tot zijn beschikking te krijgen. Gilera weigerde dat eerst, maar eind 1962 stuurde de fabriek een machine naar Engeland voor tests door Derek Minter en John Hartle. Duke zorgde voor sponsoring door Castrol en Avon Rubber. Uiteindelijk werden zowel de 350cc Gilera (alleen gebruikt in 1957 en nauwelijks raceklaar) als de 500cc Gilera ingezet. De eerste test op Monza verliep naar tevredenheid, hoewel Minter één van de vier 500cc-machines afschreef toen hij viel door een gebroken voorvork. Minter won wedstrijden in Silverstone, Brands Hatch en Oulton Park en in Imola werden Minter en Hartle eerste en tweede en versloegen ze de nieuwe ster van MV Agusta, Mike Hailwood. De "Scuderia Duke" was klaar voor 1963.

Overleden/gestopt[bewerken]

Puntentelling[bewerken]

 1e   2e   3e   4e   5e   6e 
Punten: 8 6 4 3 2 1

Aantal (tellende) wedstrijden[bewerken]

In de 500cc-klasse werden acht, in de 350cc-klasse zes, in de 250cc-klasse tien, in de 125cc-klasse elf, in de 50cc-klasse tien en in de zijspanklasse zes wedstrijden gereden. Bij een even aantal wedstrijden werd het aantal wedstrijden gehalveerd en daar werd er één bij opgeteld. Bij een oneven aantal wedstrijden werd er één wedstrijd bij opgeteld en daarna werd het aantal gehalveerd.

Races Tellend
50cc 10 6
125cc 11 6
250cc 10 6
350cc 6 4
500cc 8 5
zijspan 6 4

500cc-klasse[bewerken]

De 500cc-klasse was in 1962 nog steeds het domein van MV Agusta, dat eigenlijk slechts één machine inzette. Die werd meestal bestuurd door Mike Hailwood, maar de eerste wedstrijd, de Senior TT werd ermee gewonnen door Gary Hocking. Hocking voelde zich niet prettig bij MV Agusta, wellicht zelfs niet meer in de motorsport. Na de dood van zijn vriend Tom Phillis in de Junior TT hakte hij de knoop definitief door en stopte met wegracen. Aan het einde van het seizoen trainde hij al met een Lotus-Climax Formule 1 auto. In december verongelukte hij tijdens de Formule 1 training in Durban. Remo Venturi kreeg een tweede machine voor de race in Monza en werd daar tweede achter Hailwood. Die laatste was in de Senior TT twaalfde geworden door problemen met de eerste versnelling en de koppeling, maar won daarna alle wedstrijden waarin hij startte. Concurrentie had MV Agusta dan ook niet: vrijwel alle andere rijders startten op kansloze, verouderde ééncilinders zoals de Matchless G50 en de Norton Manx. Er waren slechts enkele vreemde eenden in de bijt: František Šťastný met de Jawa, wat Gilera Saturno's en BSA Gold Stars en Arthur Wheeler, die Moto Guzzi nog steeds trouw bleef maar kansloos was met de vijf jaar oude Monocilindrica 500. Alan Shepherd (Matchless G50) grossierde in podiumplaatsen en werd "best of the rest" vóór Phil Read (Norton Manx) die zelfs slechts in drie wedstrijden gefinisht was.

Uitslagen 500cc-klasse[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 08.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Gary Hocking Ellis Boyce Fred Stevens Gary Hocking
2 30.06. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Mike Hailwood Derek Minter Phil Read Mike Hailwood
3 08.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Mike Hailwood Alan Shepherd Tony Godfrey Mike Hailwood
4 11.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Mike Hailwood Alan Shepherd Phil Read Mike Hailwood
5 19.08. Vlag van Duitse Democratische Republiek GP van de DDR Sachsenring Mike Hailwood Alan Shepherd Bert Schneider Mike Hailwood
6 09.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Mike Hailwood Remo Venturi Silvio Grassetti Remo Venturi
7 23.09. Vlag van Finland GP van Finland Tampere Alan Shepherd Sven-Olof Gunnarsson František Šťastný Alan Shepherd
8 14.10. Vlag van Argentinië GP van Argentinië Buenos Aires Benedicto Caldarella Juan Carlos Salatino Eduardo Salatino Benedicto Caldarella

Eindstand 500cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 40
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd Matchless 29
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Norton 11
4 Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Norton 10
5 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Agusta 8
Vlag van Argentinië Benedicto Caldarella Matchless 8
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Tony Godfrey Norton 7
Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver Norton 7
Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 7
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ellis Boyce Norton 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton 6
Vlag van Italië Remo Venturi MV Agusta 6
Vlag van Zweden Sven-Olof Gunnarsson Norton 6
Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino Norton 6
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Norton 5
16 Vlag van Italië Silvio Grassetti Bianchi 4
Vlag van Argentinië Eduardo Salatino Norton 4
18 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ron Langston Norton 3
Vlag van Finland Anssi Resko Matchless 3
Vlag van Chili Pablo Gamberini Matchless 3
21 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Ingram Norton 2
Vlag van Australië Jack Findlay Norton 2
Vlag van Zweden Harald Karlsson Norton 2
Vlag van Argentinië Amleto Pomesano Norton 2
25 Vlag van Duitsland Roland Föll Matchless 2
26 Vlag van Verenigd Koninkrijk Brian Setchell Norton 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Spence Norton 1
Vlag van Argentinië Federico Soler Norton 1

Constructeurstitel 500cc-klasse[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Italië MV Agusta 48
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Matchless 37
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 28 (39)
4 Vlag van Tsjechië Jawa 7
5 Vlag van Italië Bianchi 4

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

350cc-klasse[bewerken]

Honda boorde voor het seizoen 1962 de 250cc RC 162 op tot 47 mm waardoor de cilinderinhoud op 284,5cc kwam. Dit was de RC 170. Met die machine kwamen Bob McIntyre en Tom Phillis uit in de Junior TT. Phillis verongelukte tijdens die race en ook McIntyre haalde de finish niet. Jim Redman wist er de TT van Assen mee te winnen. Tijdens de Ulster Grand Prix kwamen Redman en Tommy Robb aan de start met een nieuwe versie, de Honda RC 171. De boring bedroeg nu 49 mm, maar ook het carter en de krukas waren aangepast, zodat de slag 45 mm bedroeg en de cilinderinhoud 339,4cc. Redman werd eerste en Robb derde. Vanaf dat moment gaf Honda geen wedstrijd meer uit handen: Redman won ook de Grand Prix van de DDR en de GP des Nations en Robb won de Finse GP. Redman werd wereldkampioen vóór Robb en Mike Hailwood (MV Agusta).

Uitslagen 350cc-klasse[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 08.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Mike Hailwood Gary Hocking František Šťastný Mike Hailwood
2 30.06. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Jim Redman Mike Hailwood Silvio Grassetti Silvio Grassetti
3 11.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Jim Redman František Šťastný Tommy Robb Mike Hailwood
4 19.08. Vlag van Duitse Democratische Republiek GP van de DDR Sachsenring Jim Redman Mike Hailwood Tommy Robb Jim Redman
5 09.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Jim Redman Tommy Robb Silvio Grassetti Jim Redman
6 23.09. Vlag van Finland GP van Finland Tampere Tommy Robb Jim Redman Alan Shepherd Tommy Robb

Eindstand 350cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 32 (38)
2 Vlag van Noord-Ierland Tommy Robb Honda 22
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 20
4 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 16
5 Vlag van Italië Silvio Grassetti Bianchi 8
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd AJS / MZ 7
7 Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa 7
8 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Gary Hocking MV Agusta 6
9 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff AJS 5
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Roy Ingram Norton 3
Vlag van Zweden Sven-Olof Gunnarsson Norton 3
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Norton 2
Vlag van Finland Taneli Lepo AJS 2
14 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson AJS 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Norton 1
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Nikolaj Sevast'ânov CKEB 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi 1
Vlag van Japan Moto Kitano Honda 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel 350cc-klasse[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Japan Honda 32 (40)
2 Vlag van Italië MV Agusta 20
3 Vlag van Tsjechië Jawa 16 (19)
4 Vlag van Italië Bianchi 8
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 8
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk AJS 8
7 Vlag van Duitse Democratische Republiek MZ 4
8 Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) CKEB 1
Vlag van Italië Moto Guzzi 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

250cc-klasse[bewerken]

In 1962 stelde MZ in de eigen Grand Prix op de Sachsenring een 250cc-machine ter beschikking aan Mike Hailwood. Die vocht een verbeten gevecht uit met Jim Redman (Honda) maar werd uiteindelijk tweede. Verder had de Honda RC 163 geen concurrentie. Alleen in de laatste GP (Argentinië), waar Honda niet aan de start verscheen, kon Arthur Wheeler met een Moto Guzzi Bialbero 250 winnen. Dit was een verouderde machine, die een facelift had gehad en uiteindelijk derde in het WK werd. De wereldtitel ging naar Jim Redman, die zes van de tien wedstrijden gewonnen had. Men had hoge verwachtingen van de nieuwe Benelli viercilinder, maar Mike Hailwood startte er slechts twee keer mee en beide malen viel hij uit. De beoogd fabrieksrijder Silvio Grassetti testte er slechts mee maar won ook een internationale race in Cesenatico. Bob McIntyre reed zes wedstrijden voor Honda, maar verongelukte op 6 augustus met nog vier GP's te gaan. Desalniettemin werd hij postuum tweede in het wereldkampioenschap 250cc. Veteraan Arthur Wheeler deed goede zaken met zijn verouderde Guzzi: met 19 punten werd hij derde in het wereldkampioenschap vóór Honda-rijder Tom Phillis, die al op 6 juni verongelukt was.

Uitslagen 250cc-klasse[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 06.05. Vlag van Spanje GP van Spanje Montjuïc Jim Redman Bob McIntyre Tom Phillis Tom Phillis
2 13.05. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Clermont-Ferrand Jim Redman Bob McIntyre Tom Phillis Tom Phillis
3 04.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Derek Minter Jim Redman Tom Phillis Bob McIntyre
4 30.06. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Jim Redman Bob McIntyre Tarquinio Provini Tarquinio Provini
5 08.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Bob McIntyre Jim Redman Luigi Taveri Bob McIntyre
6 15.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitudering Jim Redman Bob McIntyre Kenjiro Tanaka Jim Redman en
Bob McIntyre
7 11.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Tommy Robb Jim Redman Luigi Taveri Luigi Taveri
8 19.08. Vlag van Duitse Democratische Republiek GP van de DDR Sachsenring Jim Redman Mike Hailwood Werner Musiol Mike Hailwood
9 09.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Jim Redman Tarquinio Provini Alberto Pagani Jim Redman
10 14.10. Vlag van Argentinië GP van Argentinië Buenos Aires Arthur Wheeler Umberto Masetti Raúl Kaiser Arthur Wheeler

Eindstand 250cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 48 (66)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre (†) Honda 32
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Arthur Wheeler Moto Guzzi 19
4 Vlag van Australië Tom Phillis (†) Honda 12
5 Vlag van Italië Tarquinio Provini Morini 10
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Honda 8
Vlag van Noord-Ierland Tommy Robb Honda 8
8 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 8
9 Vlag van Italië Alberto Pagani Aermacchi 8
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Bultaco 8
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MZ /
Benelli
6
Vlag van Italië Umberto Masetti Morini 6
13 Vlag van Duitsland Günter Beer Adler 6
Vlag van Japan Moto Kitano Honda 6
15 Vlag van Japan Kenjiro Tanaka Honda 4
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ 4
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
Vlag van Argentinië Raúl Kaiser NSU 4
18 Vlag van Nederland Cas Swart Honda 3
Vlag van Argentinië Jorge Terengo Ducati 3
20 Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Morini 2
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Campbell Donaghy Ducati 2
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Nikolaj Sevast'ânov CKEB 2
Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi 2
Vlag van Uruguay Carlos Marfetan Parilla 2
26 Vlag van België Marcel Toussaint Benelli 1
Vlag van Frankrijk Benjamin Savoye Mondial 1
Vlag van België Pierrot Vervroegen Aermacchi 1
Vlag van Duitsland Michael Schneider NSU 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stuart Graham Aermacchi 1
Vlag van Italië Paolo Campanelli Benelli 1
Vlag van Argentinië Enrique Dietrich Aermacchi 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel 250cc-klasse[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Japan Honda 60 (96)
2 Vlag van Italië Moto Guzzi 19
3 Vlag van Italië Morini 18
4 Vlag van Italië Aermacchi 9
5 Vlag van Spanje Bultaco 8
6 Vlag van Duitse Democratische Republiek MZ 6
7 Vlag van Duitsland NSU 5
8 Vlag van Italië Ducati 5
9 Vlag van Duitsland Adler 3
10 Vlag van Japan Suzuki 2
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) CKEB 2
Vlag van Italië Parilla 2
13 Vlag van Italië Benelli 2
14 Vlag van Italië Mondial 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

125cc-klasse[bewerken]

In de 125cc-klasse was er in 1962 geen kruit gewassen tegen de snelle Honda RC 145's van Luigi Taveri, Jim Redman, Tommy Robb, Teisuke Tanaka en Kunimitsu Takahashi. Alleen Hugh Anderson mocht met de Suzuki RT 62 winnen in Argentinië, omdat het Honda-team daar niet aan de start kwam. Takahashi won de eerste twee GP's, maar vanaf de Ultra-Lightweight TT nam Taveri het van hem over. Die wedstrijd reed hij met een gemiddelde van meer dan 90 mph (145 km/h). Aan het einde van het seizoen waren voor het eerst in de geschiedenis van het wereldkampioenschap de eerste vier plaatsen bezet door één merk: Luigi Taveri, Jim Redman, Tommy Robb en Kunimitsu Takahashi met hun Honda's.

Uitslagen 125cc-klasse[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 06.05. Vlag van Spanje GP van Spanje Montjuïc Kunimitsu Takahashi Jim Redman Luigi Taveri Luigi Taveri
2 13.05. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Clermont-Ferrand Kunimitsu Takahashi Jim Redman Tommy Robb Kunimitsu Takahashi
3 06.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Luigi Taveri Tommy Robb Tom Phillis Luigi Taveri
4 30.06. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Luigi Taveri Jim Redman Tommy Robb Luigi Taveri
5 08.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Luigi Taveri Jim Redman Paddy Driver Luigi Taveri
6 15.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitudering Luigi Taveri Tommy Robb Mike Hailwood Luigi Taveri
7 11.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Luigi Taveri Tommy Robb Jim Redman Tommy Robb
8 19.08. Vlag van Duitse Democratische Republiek GP van de DDR Sachsenring Luigi Taveri Jim Redman Hans Fischer Luigi Taveri
9 09.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Teisuke Tanaka Luigi Taveri Tommy Robb Luigi Taveri
10 23.09. Vlag van Finland GP van Finland Tampere Jim Redman Luigi Taveri Alan Shepherd Alan Shepherd
11 14.10. Vlag van Argentinië GP van Argentinië Buenos Aires Hugh Anderson Raúl Kissling Mitsuo Itoh Hugh Anderson

Eindstand 125cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 48 (67)
2 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 38 (47)
3 Vlag van Noord-Ierland Tommy Robb Honda 30 (33)
4 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda 16
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood EMC 12
6 Vlag van Japan Teisuke Tanaka Honda 11
7 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 11
8 Vlag van Duitse Democratische Republiek Hans Fischer MZ 7
9 Vlag van Argentinië Raúl Kissling DKW 6
10 Vlag van Zuid-Afrika (1928-1994) Paddy Driver EMC 6
11 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 5
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Rex Avery EMC 5
13 Vlag van Australië Tom Phillis (†) Honda 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ 4
Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 4
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Honda 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Bob McIntyre (†) Honda 3
Vlag van Argentinië Limburg Moreira Bultaco 3
19 Vlag van Gibraltar (1939-1982) John Grace Bultaco 2
Vlag van Duitse Democratische Republiek Klaus Enderlein MZ 2
Vlag van Italië Alberto Pagani Honda 2
Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 2
Vlag van Argentinië Marzillo Chizzini Bultaco 2
24 Vlag van Italië Francesco Villa Mondial 1
Vlag van Argentinië Jorge Kissling Bultaco 1
Vlag van Tsjechië Stanislav Malina ČZ 1
Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Ducati 1
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ 1
Vlag van Finland Jukka Petäjä MZ 1
Vlag van Argentinië Pedro Rosenthal Tohatsu 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel 125cc-klasse[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Japan Honda 48 (88)
2 Vlag van Japan Suzuki 18
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk EMC 15 (16)
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek MZ 9
5 Vlag van Duitsland DKW 6
6 Vlag van Spanje Bultaco 5
7 Vlag van Italië Mondial 1
Vlag van Tsjechië ČZ 1
Vlag van Italië Ducati 1
Vlag van Japan Tohatsu 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

50cc-klasse[bewerken]

Jan Huberts was in 1962 de eerste Nederlandse Grand Prix-winnaar

In 1962 werd de 50cc-klasse in het wereldkampioenschap geïntroduceerd. Honda kwam aan de start met de RC 110 fabrieksracer en de CR 110 productieracer. Kreidler had dankzij de ontwikkelingen van 1961 al een technische voorsprong. Hoewel de voormalige "grootheden" Italië en Groot-Brittannië nogal neerkeken op de nieuwe klasse, kreeg ze van de FIM meteen tien wedstrijden. In de openingsrace in Spanje was de spanning groot, omdat niemand nog wist hoe de verhoudingen zouden liggen. Er gingen geruchten over een machine van Tohatsu, een 50cc MZ, een Tomos, een Derbi en een viertakt Mondial met bovenliggende nokkenassen. Die Mondial nam aanvankelijk ook de leiding, maar werd afgelost door een Honda. Daarna nam Wolfgang Gedlich (Kreidler) de leiding en na hem José Maria Busquets met een tamelijk eenvoudige Derbi-tweetakt. Uiteindelijk stonden drie merken op het podium: Hans Georg Ascheidt (Kreidler) was eerste, José Maria Busquets (Derbi) tweede en Luigi Taveri (Honda) derde. Voor de Franse Grand Prix hadden de Honda-technici een hele lijst met nieuwe onderdelen besteld: cilinders, zuigers en cilinderkoppen en daarmee leek hen de overwinning niet te kunnen ontgaan. Kunimitsu Takahashi ging aan de leiding maar moest wachten op Taveri, die immers in Spanje al punten had gescoord. Dat was een fout, want de Nederlander Jan Huberts, die nu eindelijk de twaalf versnellingen van zijn Kreidler onder de knie had, kon een gat van 26 seconden dicht rijden en op het heuvelachtige deel van het circuit juist dankzij dat grote aantal versnellingen de leiding nemen en winnen. Hij werd daardoor de eerste Nederlander die een Grand Prix won. Honda liet echter meteen zien hoe snel men in Japan in staat was nieuwe ontwikkelingen door te voeren. Meteen na de overwinning van Huberts belde men naar Japan om ook versnellingsbakken met acht tot tien versnellingen te bestellen en die werden prompt, nog vóór de volgende Grand Prix, overgevlogen. De Suzuki RM 62 kwam in Spanje en Frankrijk nog niet aan de start, maar daarna won Degner vier wedstrijden op rij. Bij de 50 cc TT op Man hadden de Kreidler-coureurs het nadeel dat ze het circuit niet kenden, maar Taveri, Robb en Degner kenden het 60 km lange circuit redelijk. Suzuki, dat nu gebruik kon maken van Degner's kennis van de MZ-tweetakten verscheen hier voor het eerst met de nieuwe RM 62 en Degner zelf won de TT vóór de Honda's van Taveri en Robb. Honda en Kreidler hadden nu beide een probleem: Honda had alles uit de kast getrokken maar steeds was een tweetaktmachine van de concurrentie sneller gebleken. Hij tij zou ook nog niet keren in 1962. Kreidler had een ander dilemma. Als vanzelfsprekend was Anscheidt hun eerste rijder, maar Huberts had ook al een overwinning op zak. Anscheidt kreeg in Assen de snelste machine, maar Huberts wist hem uiteindelijk door zijn circuitkennis voor te blijven en werd tweede achter Degner met de Suzuki en het dilemma voor Kreidler werd nog groter. Men moest zich afvragen of Degner gewonnen had als Huberts wél de snelste Kreidler had gekregen. Degner won in België en Duitsland, maar blesseerde zich in de 125cc-race in Ulster zodanig, dat hij de DDR en Monza moest laten schieten. Huberts won met zijn Kreidler in de DDR en Anscheidt won in Monza waar zijn machine voor het eerst was voorzien van een telescoopvork. Huberts lag aanvankelijk aan de leiding, maar viel terug naar de derde plaats door een gebroken zuigerveer. In Finland vielen veel tweetakten terug toen het begon te regenen en hun ontsteking nat werd, waardoor Taveri de enige overwinning voor de Honda-viertakt kon binnenhalen met zijn teamgenoot Tommy Robb op de tweede plaats. Anscheidt werd derde. Suzuki en Kreidler waren nu gedwongen het wereldkampioenschap te beslissen in Argentinië, waar ze liever niet naartoe waren gereisd. Daardoor gaf de 50cc-klasse nog wat kleur aan deze uitgeklede wedstrijd, want zowel Honda als MV Agusta hadden niet de moeite genomen om naar Zuid-Amerika te reizen. Hans Georg Anscheidt maakte met zijn Kreidler nog kans op de titel. Suzuki verscheen daar al met de voorganger van de RM 63, maar die werd aan Hugh Anderson gegeven. Die was er bijzonder snel mee, maar toen bleek dat Degner niet voorbij Anscheidt kon komen kreeg Anderson de opdracht zich te laten terugzakken en Degner in zijn slipstream mee te nemen. Die opzet slaagde en Anderson won vóór Degner en Anscheidt. Ernst Degner werd daardoor de eerste wereldkampioen in de 50cc-klasse.

Uitslagen 50cc-klasse[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 06.05. Vlag van Spanje GP van Spanje Montjuïc Hans Georg Anscheidt José Maria Busquets Luigi Taveri Hans Georg Anscheidt
2 13.05. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Clermont-Ferrand Jan Huberts Kunimitsu Takahashi Luigi Taveri Jan Huberts
3 04.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Ernst Degner Luigi Taveri Tommy Robb Ernst Degner
4 30.06. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Ernst Degner Jan Huberts Hans Georg Anscheidt Jan Huberts
5 08.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Ernst Degner Hans Georg Anscheidt Luigi Taveri Ernst Degner
6 15.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitudering Ernst Degner Hans Georg Anscheidt Mitsuo Itoh Ernst Degner
7 19.08. Vlag van Duitse Democratische Republiek GP van de DDR Sachsenring Jan Huberts Mitsuo Itoh Hugh Anderson Jan Huberts
8 09.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Hans Georg Anscheidt Mitsuo Itoh Jan Huberts Hans Georg Anscheidt
9 23.09. Vlag van Finland GP van Finland Tampere Luigi Taveri Tommy Robb Hans Georg Anscheidt Luigi Taveri
10 14.10. Vlag van Argentinië GP van Argentinië Buenos Aires Hugh Anderson Ernst Degner Hans Georg Anscheidt onbekend

Eindstand 50cc-klasse[bewerken]

Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 41
2 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Kreidler 36 (43)
3 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 29 (33)
4 Vlag van Nederland Jan Huberts Kreidler 29
5 Vlag van Japan Mitsuo Itoh Suzuki 23 (24)
6 Vlag van Noord-Ierland Tommy Robb Honda 17
7 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 16
8 Vlag van Japan Seichi Suzuki Suzuki 10
Pos. Coureur Motorfiets Ptn.
9 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda 7
10 Vlag van Spanje José Maria Busquets Derbi 6
11 Vlag van Duitsland Wolfgang Gedlich Kreidler 6
12 Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki 2
Vlag van Japan Teisuke Tanaka Honda 2
14 Vlag van Japan Michio Ichino Suzuki 2
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey Kreidler 1
Vlag van Duitsland Günter Beer Kreidler 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel 50cc-klasse[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Japan Suzuki 46 (57)
2 Vlag van Duitsland Kreidler 44 (61)
3 Vlag van Japan Honda 32 (36)
4 Vlag van Spanje Derbi 6

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Zijspanklasse[bewerken]

Max Deubel en Emil Hörner wonnen in 1962 drie van de zes wedstrijden in de zijspanklasse en werden wereldkampioen met hun BMW. Hoewel de BMW's nog steeds oppermachtig waren, werd de steun van de fabriek allengs minder. De coureurs moesten zelf hard werken om de snelste BMW te hebben. Florian Camathias wist Helmut Fath te overtuigen om een zijspancombinatie te preparen. Zijn bakkenist was aanvankelijk Horst Burkhardt, maar die moest zijn carrière definitief beëindigen toen hij tijdens de Sidecar TT uit het zijspan viel. Camathias maakte het seizoen af met de Brit Harry Winter en ze werden tweede in het kampioenschap. Opmerkelijk was de zesde plaats in het kampioenschap van de Zwitser Claude Lambert. Hij had in 1961 zijn vrouw Marie verloren toen ze tijdens de Sidecar TT gecrasht waren. In 1962 startte hij met Alfred Herzig als bakkenist.

Uitslagen zijspanklasse[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 06.05. Vlag van Spanje GP van Spanje Montjuïc Max Deubel /
Emil Hörner
Florian Camathias /
Horst Burkhardt
Otto Kölle /
Dieter Hess
Max Deubel /
Emil Hörner
2 13.05. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Clermont-Ferrand Max Deubel /
Emil Hörner
Florian Camathias /
Horst Burkhardt
Chris Vincent /
Eric Bliss
Florian Camathias /
Horst Burkhardt
3 04.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Chris Vincent /
Eric Bliss
Otto Kölle /
Dieter Hess
Colin Seeley /
Wally Rawlings
Max Deubel /
Emil Hörner
4 30.06. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Fritz Scheidegger /
John Robinson
Max Deubel /
Emil Hörner
Otto Kölle /
Dieter Hess
Florian Camathias /
Harry Winter
5 08.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Florian Camathias /
Harry Winter
Fritz Scheidegger /
John Robinson
Max Deubel /
Emil Hörner
Florian Camathias /
Harry Winter
6 15.07. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Solitudering Max Deubel /
Emil Hörner
Florian Camathias /
Harry Winter
Fritz Scheidegger /
John Robinson
Max Deubel /
Emil Hörner

Eindstand zijspanklasse[bewerken]

Pos. Coureur Bakkenist Motorfiets Ptn.
1 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Emil Hörner BMW 30 (34)
2 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Duitsland Horst Burkhardt/
Vlag van Verenigd Koninkrijk Harry Winter
BMW 26
3 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson BMW 18
4 Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Dieter Hess BMW 17
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Bliss BSA 13
6 Vlag van Zwitserland Claude Lambert Vlag van Zwitserland Alfred Herzig BMW 9 (10)
7 Vlag van Duitsland August Rohsiepe Vlag van Duitsland Lothar Böttcher BMW 7
8 Vlag van Zwitserland Edgar Strub Vlag van Zwitserland Gottfried Rüfenacht BMW 5
9 Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings Matchless 4
10 Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Heiner Vester BMW 3
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Harold Scholes (†) Vlag van Verenigd Koninkrijk Ray Lindsay BMW 2
Vlag van Duitsland Heinz Luthringshauser Vlag van Duitsland Horst Knopp BMW 2
13 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Eduard Dein/
Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Robinson
BMW 2
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Eric Pickup Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Scott BMW 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel zijspanklasse[bewerken]

Pos. Constructeur Ptn.
1 Vlag van Duitsland BMW 32 (46)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk BSA 13
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk Matchless 4

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Externe link[bewerken]