Wereldkampioenschap wegrace 1963

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het wereldkampioenschap wegrace seizoen 1963 was het vijftiende in de geschiedenis van het door de FIM georganiseerde wereldkampioenschap wegrace.

Algemeen[bewerken]

De sensatie van het seizoen 1963 kwam van "Scuderia Duke", het team van Geoff Duke die de zes jaar oude 350- en 500cc Gilera's tot zijn beschikking had. Al na de openingsrace, de Isle of Man TT, besloot men de 350cc machines terug te sturen om zich alleen op de 500cc klasse te concentreren. De geblesseerde Derek Minter werd in het begin vervangen door Phil Read en zijn teamgenoot was John Hartle. Yamaha kwam nadat het 1962 had gebruikt voor de doorontwikkeling van haar machines in 1963 terug in de 250cc klasse met de tweecilinder Yamaha RD 56. In de laatste race in Suzuka (Japan) kwam ook de 125cc RA 75 aan de start, maar Yoshikazu Sunako werd er slechts zevende mee. Honda deed een flinke stap terug in 1963. De motorsport was ook voor Honda erg duur en bovendien werkte men aan een eerste Formule 1 auto, de Honda RA271. De 50cc klasse werd losgelaten en in de andere klassen moesten de coureurs het met de machines van 1962 doen. Na de Isle of Man TT stuurde men zelfs de monteurs terug naar Japan, waardoor de fabriekscoureurs het seizoen feitelijk als privérijders moesten afmaken. Toch was het genoeg voor twee wereldtitels (250- en 350cc). In de laatste Grand Prix in Japan kwam Honda alsnog met nieuwe machines voor 1964: de 50cc tweecilinder RC 113 en de 125cc viercilinder RC 146. Ook Suzuki prestenteerde een nieuwe machine in deze wedstrijd: de watergekoelde 125cc Suzuki RT 64 A. Men begon echter meteen na de Japanse Grand Prix met de ontwikkeling van de viercilinder RK 64. Ernst Degner viel hard in de 50cc race in Japan, waarbij zijn tank openbarste. Hij liep ernstige brandwonden op en kon bijna een jaar niet rijden.

Puntentelling[bewerken]

 1e   2e   3e   4e   5e   6e 
Punten: 8 6 4 3 2 1

Aantal (tellende) wedstrijden[bewerken]

In de 500cc klasse werden acht, in de 350cc klasse zeven, in de 250cc klasse elf, in de 125cc klasse twaalf, in de 50cc klasse negen en in de zijspanklasse zes wedstrijden gepland, maar de 250cc race en de zijspanrace van Frankrijk werden door hevige regenval niet verreden. Bij een even aantal wedstrijden werd het aantal wedstrijden gehalveerd en daar werd er één bij opgeteld. Bij een oneven aantal wedstrijden werd er één wedstrijd bij opgeteld en daarna werd het aantal gehalveerd.

Races Tellend
50cc 9 5
125cc 12 7
250cc 10 6
350cc 7 4
500cc 8 5
zijspan 6 4

500cc klasse[bewerken]

In de Senior TT van 1963 werd Hartle (Scuderia Duke Gilera) tweede achter Hailwood (MV Agusta), maar het verschil tussen beide was niet erg groot. De Senior was de openingsrace van het wereldkampioenschap. Tijdens de TT van Assen ging de MV Agusta kapot en Hartle en Read werden eerste en tweede met hun Gilera's. In Francorchamps werd Read tweede achter Hailwood. Intussen won Derek Minter, nog herstellende van zijn rugblessure, een nationale wedstrijd in Oulton Park. Het wereldkampioenschap ging verder met de Ulster Grand Prix, waar Hailwood met de MV Agusta superieur was. Hartle en Minter werden tweede en derde, maar de snelste Gilera was bijna 9 km/h langzamer dan de MV Agusta. Read crashte in deze wedstrijd waarbij een tweede machine werd afgeschreven (de eerste was al verloren gegaan tijdens tests in het najaar van 1962 op Monza). Tijdens de Grand Prix van de DDR op de Sachsenring werd Minter tweede achter Hailwood, maar Hartle viel en de derde machine was total loss. De laatste Gilera werd naar de GP van Finland gestuurd en zou gereden worden door Hartle, maar problemen met de versnellingsbak zorgden voor een teleurstelling. Ondanks alles wilden zowel Duke als de Gilera fabriek een goed resultaat boeken in de laatste grand prix, de thuisrace in Monza. Eén van de kapotte motorfietsen werd opgeknapt zodat er weer met twee machines gestart kon worden. Hartle crashte echter in de trainingen met de herstelde machine. Haastwerk bij de reparatie en de preparatie zorgde voor te trage en onbetrouwbare motorfietsen in de race. Ze vielen uit door olielekkages en kapotte versnellingsbakken. Uiteindelijk won Hailwood zeven van de acht wedstrijden en werd wereldkampioen 500cc. Alan Shepherd herhaalde zijn prestatie van 1962 en werd met de Matchless G50 tweede en de Gilera-rijders Hartle, Read en Minter werden derde, vierde en zevende. Het veld bestond verder vrijwel uitsluitend uit machines van Norton en Matchless, nadat František Šťastný na twee keer uitvallen met zijn Jawa op Man en Assen de pijp aan Maarten had gegeven. De Sovjet-Unie zette enkele malen machines in die onder de naam van het productiebureau CKEB reden en Nikolaj Sevast'ânov haalde er in Finland zelfs een punt mee. MV Agusta nam niet eens de moeite naast Hailwood een tweede rijder aan te stellen, zelfs niet voor de thuisrace op Monza.

Uitslagen 500cc klasse[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 14.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Mike Hailwood John Hartle Phil Read Mike Hailwood
2 29.06. Vlag van Nederland Dutch TT Assen John Hartle Phil Read Alan Shepherd John Hartle
3 07.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Mike Hailwood Phil Read Alan Shepherd Mike Hailwood
4 10.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Mike Hailwood John Hartle Derek Minter Mike Hailwood
5 18.08. Vlag van Duitse Democratische Republiek GP van de DDR Sachsenring Mike Hailwood Derek Minter Alan Shepherd Mike Hailwood
6 01.09. Vlag van Finland GP van Finland Tampere Mike Hailwood Alan Shepherd Mike Duff Mike Hailwood
7 15.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Mike Hailwood Jack Findlay Fred Stevens Mike Hailwood
8 06.10. Vlag van Argentinië GP van Argentinië Buenos Aires Mike Hailwood Jorge Kissling Benedicto Caldarella Mike Hailwood

Eindstand 500cc klasse[bewerken]

1 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 40 (56)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd Matchless 21
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Gilera 20
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Gilera 16
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Norton 13
6 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Matchless 11
7 Vlag van Verenigd Koninkrijk Derek Minter Gilera 10
8 Vlag van Australië Jack Findlay McIntyre-Matchless 8
9 Vlag van Argentinië Jorge Kissling Norton 6
10 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton 5
11 Vlag van Argentinië Benedicto Caldarella Matchless 4
12 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Norton 3
Vlag van Argentinië Victorio Minguzzi Matchless 3
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Joe Dunphy Norton 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ralph Bryans Norton 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Mizen Norton 2
Vlag van Oostenrijk Ladi Richter Norton 2
Vlag van Argentinië Fabián Villavelran Norton 2
19 Vlag van Zweden Sven-Olof Gunnarsson Norton 1
Vlag van Zwitserland Gyula Marsovszky Matchless 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Vernon Cottle Norton 1
Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Nikolaj Sevast'ânov CKEB 1
Vlag van Italië Vasco Loro Norton 1
Vlag van Uruguay Horacio Costa Norton 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel 500cc klasse[bewerken]

1 Vlag van Italië MV Agusta 40 (56)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Matchless 24 (34)
3 Vlag van Italië Gilera 32
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 19 (24)
5 Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) CKEB 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

350cc klasse[bewerken]

De Honda RC 171 uit 1962 moest door bezuinigingen ook in 1963 worden gebruikt. Hij was nog goed genoeg om de 350cc-wereldtitel te pakken.

De 350cc klasse van 1963 maakte in elk geval duidelijk dat de Britse motorfietsen absoluut niet meer mee konden komen. Mike Duff gebruikte een AJS Boy Racer, maar werd slechts tiende in de eindstand, nog achter John Hartle, die met de Gilera 350 4C slechts één wedstrijd had gereden en de Bianchi tweecilinder van Remo Venturi en de CKEB van Nikolaj Sevast'ânov. De 350cc klasse was een beetje het stiefkindje van het wereldkampioenschap, alleen serieus genomen door Honda. MV Agusta stuurde Mike Hailwood niet eens naar de eerste race in Duitsland. In Man viel Hailwood uit. Die beide wedstrijden werden gewonnen door Jim Redman met de Honda RC 171 viercilinder. Redman won ook in Assen en Ulster, waardoor zijn wereldtitel feitelijk al zeker was, want de vier beste resultaten telden. Toch wist Hailwood te winnen in de DDR en Finland, maar de GP van Monza ging weer naar Jim Redman. Die werd dan ook wereldkampioen vóór Hailwood en Luigi Taveri (Honda). Taveri had zich moeten behelpen met een 305cc Honda CR 77 productieracer.

Uitslagen 350cc klasse[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 26.05. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheimring Jim Redman Remo Venturi Phil Read Jim Redman
2 14.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Jim Redman John Hartle František Šťastný Jim Redman
3 29.06. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Jim Redman Mike Hailwood Luigi Taveri Jim Redman
4 10.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Jim Redman Mike Hailwood Luigi Taveri Jim Redman
5 17.08. Vlag van Duitse Democratische Republiek GP van de DDR Sachsenring Mike Hailwood Luigi Taveri Jim Redman Mike Hailwood
6 01.09. Vlag van Finland GP van Finland Tampere Mike Hailwood Jim Redman Sven-Olof Gunnarsson Mike Hailwood
7 15.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Jim Redman Alan Shepherd Tommy Robb Jim Redman

Eindstand 350cc klasse[bewerken]

1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 32 (50)
2 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MV Agusta 28
3 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 16
4 Vlag van Tsjechië František Šťastný Jawa 7
5 Vlag van Tsjechië Gustav Havel Jawa 7
6 Vlag van Italië Remo Venturi Bianchi 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Hartle Gilera 6
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd AJS /
MZ
6
9 Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) Nikolaj Sevast'ânov CKEB 5
10 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff AJS 5
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Gilera 4
Vlag van Zweden Sven-Olof Gunnarsson Norton 4
Vlag van Noord-Ierland Tommy Robb Honda 4
14 Vlag van Australië Jack Ahearn Norton 4
15 Vlag van Verenigd Koninkrijk Fred Stevens Norton 4
16 Vlag van Verenigd Koninkrijk Syd Mizen AJS 3
Vlag van Tsjechië Pavel Slavíček Jawa 3
18 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi 2
Vlag van Verenigd Koninkrijk Dan Shorey AJS 2
20 Vlag van Noord-Ierland Len Ireland Norton 1
Vlag van Finland Veikko Sulasaari Norton 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel 350cc klasse[bewerken]

1 Vlag van Japan Honda 32 (52)
2 Vlag van Italië MV Agusta 28
3 Vlag van Tsjechië Jawa 15 (18)
4 Vlag van Italië Gilera 10
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk Norton 10 (12)
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk AJS 9
7 Vlag van Italië ITA Bianchi 6
Vlag van Duitse Democratische Republiek MZ 6
9 Vlag van Sovjet-Unie (1980-1991) CKEB 5
10 Vlag van Italië Aermacchi 2

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

250cc klasse[bewerken]

Honda bezuinigde in 1963, en daardoor moesten de fabriekscoureurs Redman, Robb, Takahashi en Taveri het met de "oude" RC 163 doen. Het gevaar werd verwacht van Yamaha, dat de RD 56 klaar had, en misschien ook van Suzuki, dat al enkele jaren aan een 250cc tweecilinder werkte (de RV 61, de RV 62 en de RZ 63). Die machines werden echter voorlopig alleen in het Japans kampioenschap gebruikt. De 250cc race in Frankrijk werd afgelast door de hevige regen, en Provini reisde niet naar het eiland Man, waar Redman wist te winnen. Daar verscheen echter ook de Yamaha RD 56 ten tonele, waarmee Fumio Ito tweede werd, vóór de gelegenheids-Honda coureur Bill Smith. Tot overmaat van ramp trok Honda hierna haar fabrieksteam terug, waardoor de coureurs hun eigen plan moesten trekken waar het transport en onderhoud van de motorfietsen betrof. Het gevaar bleek bij de aanvang van het seizoen uit een heel andere en onverwachte hoek te komen: De carrière van Tarquinio Provini was na 1959 enigszins in het slop geraakt. Hij reed nog slechts sporadisch WK-races, maar eindigde dan wel bijna altijd op het podium. De eerste twee 250cc GP's van 1963 (Spanje en Duitsland) won hij echter met de tamelijk eenvoudige eencilinder Morini. Robb en Redman hadden in beide races het nakijken, maar haalden wel het podium. Toch won Redman ook in Assen vóór Ito, maar nu was Provini weer van de partij en hij werd derde. In België kwam het eerste succes voor Yamaha: Ito won en zijn teamgenoot Yoshikazu Sunako werd tweede en Provini derde. Honda had nu alle reden zich zorgen te maken, maar na deze wedstrijd riep ook Yamaha haar team inclusief coureurs terug naar Japan. In Ulster stelde Redman orde op zaken. Hij won vóór Provini en Robb. Voor de wedstrijd in de DDR stelde MZ weer machines aan toprijders ter beschikking: zowel Mike Hailwood als Alan Shepherd kregen een RE 250 en ze werden er eerste en tweede mee. Dat was opmerkelijk: elke keer als MZ dit deed werd er succes behaald, maar er was waarschijnlijk niet genoeg geld om deze toppers voor een heel seizoen in te huren of überhaupt een heel seizoen te racen. In elk geval moest Redman zich met een derde plaats tevreden stellen en zijn wereldtitel was nog lang niet zeker. De onzekerheid voor Honda en Redman werd nog groter toen Provini ook Monza en Buenos Aires won. In Argentinië zette Morini ook de veteraan Umberto Masetti in. Die was inmiddels 37 jaar oud maar werd desalniettemin derde. Redman wist in beide races wel tweede te worden. In de Japanse GP was Yamaha opeens weer terug, dit keer met Phil Read als rijder. Read had tijd omdat zijn werk bij Scuderia Duke Gilera erop zat. Redman won de race vóór de Yamaha-coureurs Ito en Read en Provini werd slechts vierde. Daardoor was de wereldtitel voor Redman, met Provini op de tweede plaats en Ito op de derde.

Uitslagen 250cc klasse[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 05.05. Vlag van Spanje GP van Spanje Montjuïc Tarquinio Provini Jim Redman Tommy Robb Tarquinio Provini
2 26.05. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheimring Tarquinio Provini Tommy Robb Jim Redman Tarquinio Provini
3 02.06. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Clermont-Ferrand Door zware regenval afgelast
4 10.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Jim Redman Fumio Ito Bill Smith Jim Redman
5 29.06. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Jim Redman Fumio Ito Tarquinio Provini Jim Redman
6 07.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Fumio Ito Yoshikazu Sunako Tarquinio Provini Fumio Ito
7 10.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Jim Redman Tarquinio Provini Tommy Robb Tarquinio Provini
8 18.08. Vlag van Duitse Democratische Republiek GP van de DDR Sachsenring Mike Hailwood Alan Shepherd Jim Redman Mike Hailwood
9 15.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Tarquinio Provini Jim Redman Luigi Taveri Tarquinio Provini
10 06.10. Vlag van Argentinië GP van Argentinië Buenos Aires Tarquinio Provini Jim Redman Umberto Masetti Tarquinio Provini
11 10.11. Vlag van Japan GP van Japan Suzuka Jim Redman Fumio Ito Phil Read Fumio Ito

Eindstand 250cc klasse[bewerken]

1 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 44 (58)
2 Vlag van Italië Tarquinio Provini Morini 42 (49)
3 Vlag van Japan Fumio Ito Yamaha 26
4 Vlag van Noord-Ierland Tommy Robb Honda 20 (21)
5 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 13
6 Vlag van Japan Yoshikazu Sunako Yamaha 9
Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ 9
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Mike Hailwood MZ 8
9 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda 7
10 Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ 5
11 Vlag van Verenigd Koninkrijk Bill Smith Honda 4
Vlag van Italië Umberto Masetti Morini 4
Vlag van Verenigd Koninkrijk Phil Read Yamaha 4
14 Vlag van Hongarije László Szabó MZ 4
15 Vlag van Italië Silvio Grassetti Benelli 3
Vlag van Japan Hiroshi Hasegawa Yamaha 3
Vlag van Argentinië Raúl Kissling NSU 3
18 Vlag van Australië Jack Findlay Mondial 2
Vlag van Argentinië Ivan Schumann NSU 2
20 Vlag van Italië Gilberto Milani Aermacchi 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk John Kidson Cotton-Moto Guzzi 1
Vlag van Nederland Cas Swart Honda 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Anderson Aermacchi 1
Vlag van Uruguay Carlos Marfetan Parilla 1
Vlag van Japan Isamu Kasuya Honda 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel 250cc klasse[bewerken]

1 Vlag van Japan Honda 44 (63)
2 Vlag van Italië Morini 42 (49)
3 Vlag van Japan Yamaha 26
4 Vlag van Duitse Democratische Republiek MZ 12
5 Vlag van Tsjechië CZ 5
6 Vlag van Italië Benelli 3
Vlag van Duitsland NSU 3
8 Vlag van Italië Mondial 2
9 Vlag van Italië Aermacchi 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Cotton-Moto Guzzi 1
Vlag van Italië Parilla 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

125cc klasse[bewerken]

Net als in de 50cc klasse kwam Suzuki in 1963 in de 125cc klasse met een enorm team aan de start: Hugh Anderson, Ernst Degner, Michio Ichino, Mitsuo Itō, Isao Morishita, Frank Perris en Bert Schneider. Het had nu ook een tweecilinder ontwikkeld, de RT 63. Zoals gebruikelijk sloeg Suzuki de Grand Prix van Spanje over, waardoor Taveri, Redman en Takahashi met hun Honda's alle podiumplaatsen pakten. Vanaf de tweede Grand Prix (Duitsland) was het in de 125cc klasse Suzuki wat de klok sloeg: Hier won Ernst Degner zijn enige wedstrijd van 1963. In Frankrijk, Man, Assen, Ulster, de DDR en Finland won Anderson, in België Schneider en in Japan Perris. Anderson had de titel binnen en Suzuki reisde niet af naar Monza en Argentinië waardoor Honda met Taveri en Redman nog twee overwinningen kon pakken. Op het thuiscircuit in Suzuka was Suzuki weer van de partij. Perris won hier vóór Redman en Degner. Een klein mijlpaaltje voor Suzuki was de eerste 125cc wereldtitel die met een tweetaktmotor behaald werd.

Uitslagen 125cc klasse[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 05.05. Vlag van Spanje GP van Spanje Montjuïc Luigi Taveri Jim Redman Kunimitsu Takahashi Luigi Taveri
2 26.05. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheimring Ernst Degner Hugh Anderson László Szabó Ernst Degner
3 02.06. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Clermont-Ferrand Hugh Anderson Jim Redman Luigi Taveri Hugh Anderson
4 12.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Hugh Anderson Frank Perris Ernst Degner Hugh Anderson
5 29.06. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Hugh Anderson Frank Perris Luigi Taveri Bert Schneider
6 07.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Bert Schneider Hugh Anderson Luigi Taveri Ernst Degner
7 10.08. Vlag van Noord-Ierland Ulster Grand Prix Dundrod Hugh Anderson Bert Schneider Luigi Taveri Bert Schneider
8 18.08. Vlag van Duitse Democratische Republiek GP van de DDR Sachsenring Hugh Anderson Alan Shepherd Bert Schneider Hugh Anderson
9 01.09. Vlag van Finland GP van Finland Tampere Hugh Anderson Luigi Taveri Alan Shepherd Hugh Anderson
10 15.09. Vlag van Italië GP des Nations Monza Luigi Taveri Jim Redman Kunimitsu Takahashi Luigi Taveri en
Jim Redman
11 06.10. Vlag van Argentinië GP van Argentinië Buenos Aires Jim Redman Héctor Pochettino Aldo Caldarella Jim Redman
12 10,11. Vlag van Japan GP van Japan Suzuka Frank Perris Jim Redman Ernst Degner Jim Redman

Eindstand 125cc klasse[bewerken]

1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 54 (62)
2 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 38 (47)
3 Vlag van Federatie van Rhodesië en Nyasaland Jim Redman Honda 35
4 Vlag van Canada 1957-1965 Frank Perris Suzuki 24
5 Vlag van Oostenrijk Bert Schneider Suzuki 23
6 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 17
7 Vlag van Japan Kunimitsu Takahashi Honda 14
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Shepherd MZ 11
9 Vlag van Noord-Ierland Tommy Robb Honda 11
10 Vlag van Hongarije László Szabó MZ 7
11 Vlag van Argentinië Héctor Pochettino Bultaco 6
12 Vlag van Italië Giuseppe Visenzi Honda 6
13 Vlag van Argentinië Aldo Caldarella Bultaco 4
14 Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Inchley EMC 3
Vlag van Argentinië Alberto Gómez Zanella 3
16 Vlag van Canada 1957-1965 Mike Duff Bultaco /
MZ
3
17 Vlag van Spanje Francisco González Bultaco 2
Vlag van Gibraltar (1939-1982) John Grace Bultaco 2
Vlag van Argentinië Juan Carlos Salatino Zanella 2
20 Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Bultaco 1
Vlag van Duitse Democratische Republiek Werner Musiol MZ 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Gary Dickinson Honda 1
Vlag van Tsjechië Stanislav Malina CZ 1
Vlag van Argentinië Horacio Maffia Ducati 1
Vlag van Japan Mitsuo Itō Suzuki 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel 125cc klasse[bewerken]

1 Vlag van Japan Suzuki 56 (75)
2 Vlag van Japan Honda 46 (63)
3 Vlag van Duitse Democratische Republiek MZ 14
4 Vlag van Spanje Bultaco 11
5 Vlag van Verenigd Koninkrijk EMC 3
Vlag van Argentinië Zanella 3
7 Vlag van Tsjechië CZ 1
Vlag van Italië Ducati 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

50cc klasse[bewerken]

50cc Kreidler

Alle deelnemende fabrikanten hadden in de winter van 1962/1963 hard gewerkt aan hun 50cc machines, met uitzondering van Honda, dat zich terugtrok uit de 50cc klasse. Het seizoen werd dus uitgevochten tussen Kreidler en Suzuki. Kreidler had nog slechts één fabrieksrijder, Hans Georg Anscheidt. Waarschijnlijk had men Jan Huberts niet meer gecontracteerd om te voorkomen dat de geschiedenis zich zou herhalen: achteraf had de overwinning van Huberts in Assen Kreidler de wereldtitel van 1962 gekost. Suzuki had als nieuwe kopman Hugh Anderson. Anscheidt won met zijn Kreidler de eerste race en Spanje, waar José Maria Busquets met zijn Derbi derde werd achter Anderson. De Duitse GP werd echter een feest voor Suzuki, met Anderson, Isao Morishita en Degner op het podium. In Frankrijk won Anscheidt opnieuw, Degner werd tweede en Suzuki-rijder Michio Ichino werd derde. Suzuki bleek zijn stalorders nog niet op orde te hebben: tijdens de 50 cc TT pikte Mitsuo Itō de eerste plaats van teamgenoot Anderson af en in Assen deed Ernst Degner hetzelfde. Daardoor kon Anscheidt met zijn Kreidler de aansluiting houden. Bovendien eindigde Anderson in België slechts op de vierde plaats àchter Anscheidt. In Finland won Anscheidt, en opnieuw eindigde Anderson achter zijn teamgenoot Itō, wat weer onnodig punten kostte. Anscheidt kwam zelfs op gelijke hoogte (33 punten) met Anderson. Anscheidt ging echter niet naar Argentinië en Japan. In Argentinië won Anderson, waardoor hij qua overwinningen op gelijke hoogte kwam met Anscheidt maar 8 punten meer had gescoord. De wereldtitel was daardoor veiliggesteld. Suzuki startte uiteraard ook in Japan, maar daar debuteerde de 1964 Honda RC 113 tweecilinder. Luigi Taveri won de wedstrijd vóór de Suzuki's van Anderson en Shunkishi Masuda.

Uitslagen 50cc klasse[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 05.05. Vlag van Spanje GP van Spanje Montjuïc Hans Georg Anscheidt Hugh Anderson José Maria Busquets Hans Georg Anscheidt
2 26.05. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheimring Hugh Anderson Isao Morishita Ernst Degner Isao Morishita
3 02.06. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Clermont-Ferrand Hans Georg Anscheidt Ernst Degner Michio Ichino Hans Georg Anscheidt
4 12.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Mitsuo Itō Hugh Anderson Hans Georg Anscheidt Ernst Degner
5 29.06. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Ernst Degner Hugh Anderson Michio Ichino Ernst Degner
6 07.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Isao Morishita Ernst Degner Hans Georg Anscheidt Hans Georg Anscheidt
7 01.09. Vlag van Finland GP van Finland Tampere Hans Georg Anscheidt Mitsuo Itō Hugh Anderson Hugh Anderson
8 06.10. Vlag van Argentinië GP van Argentinië Buenos Aires Hugh Anderson Ernst Degner Alberto Pagani Hugh Anderson
9 10,11. Vlag van Japan GP van Japan Suzuka Luigi Taveri Hugh Anderson Shunkishi Masuda Luigi Taveri

Eindstand 50cc klasse[bewerken]

1 Vlag van Nieuw-Zeeland Hugh Anderson Suzuki 34 (47)
2 Vlag van Duitsland Hans Georg Anscheidt Kreidler 32 (36)
3 Vlag van Duitsland Ernst Degner Suzuki 30
4 Vlag van Japan Isao Morishita Suzuki 23 (26)
5 Vlag van Japan Mitsuo Itō Suzuki 20 (21)
6 Vlag van Japan Michio Ichino Suzuki 14
7 Vlag van Italië Alberto Pagani Kreidler 9
8 Vlag van Zwitserland Luigi Taveri Honda 8
9 Vlag van Spanje José Maria Busquets Derbi 7
10 Vlag van Japan Shunkishi Masuda Suzuki 4
11 Vlag van Argentinië Raúl Kissling Kreidler 3
12 Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise Kreidler 3
13 Vlag van Argentinië Karaber Samardjian Suzuki 2
Vlag van Japan Sadao Shimazaki Honda 2
15 Vlag van Spanje Juan García Ducson 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ian Plumridge Honda 1
Vlag van Finland Matti Salonen Prykija 1
Vlag van Uruguay Gastón Biscia Suzuki 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel 50cc klasse[bewerken]

1 Vlag van Japan Suzuki 40 (64)
2 Vlag van Duitsland Kreidler 32 (40)
3 Vlag van Japan Honda 9
4 Vlag van Spanje Derbi 7
5 Vlag van Finland Prykija 1
Vlag van Spanje Ducson 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Zijspanklasse[bewerken]

Nog steeds ging het in de zijspanklasse alleen tussen BMW-combinaties. Max Deubel/Emil Hörner beschikten over de laatste "fabrieksmachine", die tot 1960 was gebruikt door Walter Schneider en daarna aan Deubel was gegeven. Camathias/Herzig gebruikten de "FCS" (Fath Camathias Special), feitelijk ook een BMW die door Helmut Fath onder handen was genomen. De Spaanse GP werd gewonnen door Deubel met Otto Kölle/Dieter Hess op de tweede en Camathias op de derde plaats. In Duitsland won Camathias vóór Deubel en Frankrijk werd door de regen afgelast. Daarna won Camathias zijn enige Sidecar TT, een overwinning waar hij erg trots op was. Deubel werd slechts achtste, wellicht omdat hij met invaller Barry Dungworth moest rijden nadat Emil Hörner geblesseerd was geraakt. In Assen was Hörner weer fit en Deubel/Hörner wonnen daar terwijl Camathias slechts derde werd achter Fritz Scheidegger/John Robinson. Toen Camathias in België uitviel hadden Deubel en Hörner aan de tweede plaats (achter Scheidegger/Robinson) genoeg voor de wereldtitel. Camathias/Herzig werden in het kampioenschap tweede en Scheidegger/Robinson derde.

Uitslagen zijspanklasse[bewerken]

Datum Race Circuit 1e 2e 3e Snelste ronde
1 05.05. Vlag van Spanje GP van Spanje Montjuïc Max Deubel /
Emil Hörner
Otto Kölle /
Dieter Hess
Florian Camathias /
Alfred Herzig
Max Deubel /
Emil Hörner
2 26.05. Vlag van Duitsland GP van Duitsland Hockenheimring Florian Camathias /
Alfred Herzig
Max Deubel /
Emil Hörner
Georg Auerbacher /
Beno Heim
Florian Camathias /
Alfred Herzig
3 02.06. Vlag van Frankrijk GP van Frankrijk Clermont-Ferrand Door zware regenval afgelast
4 10.06. Vlag van Man Isle of Man TT Mountain Course Florian Camathias /
Alfred Herzig
Fritz Scheidegger /
John Robinson
Alan Birch /
Peter Birch
Florian Camathias /
Alfred Herzig
5 29.06. Vlag van Nederland Dutch TT Assen Max Deubel /
Emil Hörner
Fritz Scheidegger /
John Robinson
Florian Camathias /
Alfred Herzig
Max Deubel /
Emil Hörner
6 07.07. Vlag van België GP van België Spa-Francorchamps Fritz Scheidegger /
John Robinson
Max Deubel /
Emil Hörner
Georg Auerbacher /
Beno Heim
Florian Camathias /
Alfred Herzig

Eindstand zijspanklasse[bewerken]

1 Vlag van Duitsland Max Deubel Vlag van Duitsland Emil Hörner /
Vlag van Verenigd Koninkrijk Barry Dungsworth
BMW 22 (28)
2 Vlag van Zwitserland Florian Camathias Vlag van Zwitserland Alfred Herzig FCS 20 (24)
3 Vlag van Zwitserland Fritz Scheidegger Vlag van Verenigd Koninkrijk John Robinson BMW 20
4 Vlag van Duitsland Otto Kölle Vlag van Duitsland Dieter Hess BMW 12 (14)
5 Vlag van Duitsland Georg Auerbacher Vlag van Duitsland Beno Heim BMW 10 (14)
6 Vlag van Verenigd Koninkrijk Alan Birch Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Birch BMW 8
7 Vlag van Duitsland Arsenius Butscher Vlag van Duitsland Alfred Leissing/
Vlag van Duitsland Walter Popp
BMW 3
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Beeton Vlag van Verenigd Koninkrijk Eddie Bulgin BMW 3
9 Vlag van Duitsland Ferdinand Breu Vlag van Duitsland Hans Gösch BMW 2
10 Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Seeley Vlag van Verenigd Koninkrijk Wally Rawlings Matchless 2
11 Vlag van Zwitserland Claude Lambert Vlag van Zwitserland Gottfried Rüfenacht (†) BMW 1
Vlag van Verenigd Koninkrijk Chris Vincent Vlag van Verenigd Koninkrijk Keith Scott BSA 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Constructeurstitel zijspanklasse[bewerken]

1 Vlag van Duitsland BMW 24 (36)
2 Vlag van Zwitserland FCS 20 (24)
3 Vlag van Verenigd Koninkrijk BSA 2
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Matchless 1

(Punten tussen haakjes zijn inclusief streepresultaten)

Externe link[bewerken]