Les Boréades

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Les Boréades
Les Boréades
Componist Jean-Philippe Rameau
Eerste opvoering 1982
Portaal  Portaalicoon   Klassieke muziek

Les Boréades is een opera in vijf akten van Jean-Philippe Rameau uit 1763. Het was Rameau's laatste opera, geschreven een jaar voor zijn overlijden. De muziek zou pas 201 jaar later voor het eerst worden uitgevoerd, onvolledig, en nog eens 10 jaar later pas in zijn geheel. Als opera-voorstelling duurde het nog langer; de première was in 1982.[1]

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

De geschiedenis van de laatste opera van Rameau is omgeven met mysterie. Zo zou het libretto van Louis de Cahusac zijn, met wie Rameau al vaak had samengewerkt, maar zekerheid is hierover niet. Het is bekend dat de opera afgewerkt en goedgekeurd was in 1763, en dat de repetities al begonnen waren, toen het plotseling werd vervangen door een opera van een andere componist. Over het waarom hiervan kan alleen gespeculeerd worden: mogelijk was het verhaal te revolutionair; en mogelijk was er geldgebrek en speelden het laat gereed komen van de orchestratie en het moeizaam vinden van acteurs ook een rol.[1]

Synopsis[bewerken | brontekst bewerken]

Koningin Alphise is door een oude wet verplicht om te trouwen met iemand uit de familie Boread. Maar ze is verliefd op een buitenstaander, Abaris. De god van de Noordenwind, Boreas, is kwaad dat Alphise ongehoorzaam is, verwoest het land door een storm, en ontvoert haar uiteindelijk naar zijn land. Abaris weet daar met hulp van Apollo en Cupido ook te komen. Boreas bedreigt Alphise met eeuwige slavernij. Als Abaris tussenbeide wil komen vallen de noordenwinden hem aan, maar door zijn magische pijl worden ze tegengehouden. Daarop onthult Apollo dat Abaris via zijn moeder toch familie is van Boreas. Hierdoor heeft die ook geen bezwaar meer, en kunnen Alphise en Abaris toch trouwen.[2]

Recensie[bewerken | brontekst bewerken]

In Stretto wordt Les Boréades geloofd als zijnde een prachtige opera. De melodische vindingen zijn volgens het magazine uitzonderlijk, en het drama is krachtig. Het was Rameau's muzikale testament, "een opeenvolging van ontketende elementen, gepassioneerde duetten en hartverscheurende klachten".[3]