Wilde eend

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Wilde eend
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Anas platyrhynchos male female quadrat.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Anseriformes (Eendvogels)
Familie: Anatidae (Eendachtigen)
Onderfamilie: Anatinae
Geslacht: Anas
Soort
Anas platyrhynchos
Linnaeus, 1758
Verspreidingsgebied van de wilde eend
Verspreidingsgebied van de wilde eend
Afbeeldingen Wilde eend op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Wilde eend op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels
Video's van de wilde eend

De wilde eend (Anas platyrhynchos) is een vogel uit de familie Anatidae.

Kenmerken[bewerken]

De lengte bedraagt 51 tot 62 cm en de spanwijdte 91 tot 98 cm. Een volwassen eend weegt tussen de 700 en 1500 gram. Gemiddeld wordt een wilde eend vijftien jaar oud. De oudst bekende wilde eend werd negenentwintig jaar. De wilde eend is de stamouder van de gedomesticeerde tamme eend.

Het mannetje (de woerd) is kleurrijk met een glanzend groene kop, een witte halsband, een kastanjebruine borst en gekrulde zwarte veren aan de staart. Het donkerbruine vrouwtje en de eendenkuikens (pullen) hebben een schutkleur. De woerd en het vrouwtje hebben één ding gemeen: de blauw-paarse vleugelspiegel. Sommige dieren zijn (gedeeltelijk) wit; door rasveredeling is de schutkleur vervangen door een geselecteerde kleur. De witte delen bij de volwassen dieren waren geel toen ze nog eendenkuiken waren.

Parkeenden vs. wilde eenden[bewerken]

Over de vraag of een parkeend een "echte" wilde eend is, verschillen de "preciezen", zoals vogelaars en natuurbeschermers, en de "rekkelijken", zoals natuurliefhebbers en dierenvrienden, vaak van mening. Een bonafide poelier zal zijn klanten geen parkeend uit het gemeentelijk plantsoen als "wilde eend" verkopen, aangezien het vlees van parkeenden vaak onaangenaam ruikt en smaakt. De eendenvijvers in plantsoenen zijn vaak aangelegd om rioolwater van de overstort op te vangen, zodat de bodem van veel eendenvijvers, waar grondeleenden het grootste deel van hun voedsel vandaan halen, met een laag rioolslib is bedekt. Daarnaast worden watervogels in plantsoenen met oud brood gevoerd, waardoor de smaak van hun vlees evenmin verbetert. Een soepeend die door een boer met goed voer in een schone eendenvijver is opgekweekt, smaakt veel beter dan een parkeend uit het gemeentelijk plantsoen. Schuwe wilde eenden en schuwe grauwe ganzen, die door een kooiker in een eendenkooi zijn gevangen of door jagers zijn geschoten, smaken veel beter omdat ze in het open veld het beste voer bij elkaar hebben gescharreld.

Voedsel[bewerken]

Het voedsel bestaat uit allerlei soorten kleine visjes, slakken en wormen.

Voortplanting[bewerken]

Het vrouwtje bouwt een nest in het lange gras, in een knotwilg of in een holte. De acht tot tien vuilgroene eieren broedt ze uit in 4 weken.

Verspreiding[bewerken]

Deze soort is veelvoorkomend in de gematigde en subtropische wateren in Noord-Amerika, Azië en Europa. De vogel komt ook wel voor in Centraal-Amerika en het Caribisch gebied. In Europa is de wilde eend de meest voorkomende soort eend. De wilde eend komt hier voor in stad en platteland in vijvers, moerassen, meren, parken, sloten in akkers en weilanden.[2][3][4] De soort is zeer tolerant ten aanzien van menselijke aanwezigheid of verstoring.

De soort telt 2 ondersoorten:

Jacht[bewerken]

Slechts één soort van alle watervogels in Nederland wordt volgens de Jachtwet gerekend tot het waterwild: de wilde eend. Tot 11 september 1999 waren ook de meerkoet, de smient en de kol-, riet-, en grauwe gans bejaagbaar.

De wilde eend is bejaagbaar van 15 augustus tot en met 31 januari een half uur voor zonsopgang tot een half uur na zonsondergang.

Fotogalerij[bewerken]