Willem Pelemans

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Willem Pelemans (Antwerpen, 6 april 1901 - Sint-Agatha-Berchem, 31 oktober 1991) was een Belgische componist en muziekrecensent.

Pelemans was gehuwd met Jeanne Goidzeels en kreeg twee dochters. In 1948 werd hij benoemd tot leraar muziekgeschiedenis aan het Conservatorium van Mechelen. Vanaf 1951 legde hij zich echter geheel toe op zijn journalistieke en muzikale carrière.

Als muziekjournalist schreef hij voor diverse bladen en was hij ook producer bij de liberale radiozender Librado. Bij de NIR was hij titularis van de muziekkroniek. In 1951 werd hij voltijds redacteur bij Het Laatste Nieuws. Tussen 1953 en 1986 becommentarieerde hij de Koningin Elisabethwedstrijden. Hij ijverde voor de vulgarisatie van klassieke muziek.

Willem Pelemans componeerde meer dan 400 vocale en instrumentale werken. In 1960 was hij medestichter van de Unie van Belgische Componisten, een vereniging waarvan hij van 1972 tot 1981 ook voorzitter was.

Na zijn pensioen in 1986 schreef Pelemans zijn memoires, die worden bewaard en deels werden uitgegeven door het Liberaal Archief. Op 11 september 1991 werd hij door cultuurminister Patrick Dewael gehuldigd met de Prijs van de Vlaamse Gemeenschap, "omwille van zijn niet aflatende grote bekommernis voor de Vlaamse emancipatie en culturele ontplooiing, meer bepaald op het terrein van de muziek". Enkele maanden later overleed hij op 90-jarige leeftijd.

Literatuur[bewerken]

  • Leentje PELEMANS, Willem Pelemans (1901 - 1991). Catalogus van zijn werken met toelichtingen over ontstaan, creaties en uitvoeringen, Gent, Liberaal Archief, 2001.
  • Willem Pelemans 90. Hij leerde Vlaanderen luisteren. Uit de memoires van een toondichter-criticus, Gent / Brussel, Liberaal Archief / Willemsfonds Agglomeratieverbond Brussel, 1991.
  • Flavie ROQUET, Lexicon van Vlaamse componisten, geboren na 1800, Roeselare, 2007.

Externe link[bewerken]