Willem van Rijn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Willem van Rijn
Willem van Rijn
Geboren 29 december 1915
Scheveningen
Overleden 20 oktober 1997
's-Gravenhage
Land/zijde Vlag van Nederland Nederland
Onderdeel Koninklijke Landmacht
Dienstjaren 1939 - 1973
Rang Nl-landmacht-luitenant generaal.svgLuitenant-generaal
Eenheid Infanterie 1939-1963
Generale Staf 1963-1973
Bevel 12e Bataljon Garde Jagers
43 Pantserbrigade
Generale Staf
Comité Verenigde Chefs van Staven
Slagen/oorlogen Meidagen 1940
Onderscheidingen Zie lijst
Ander werk Adjudant in buitengewone dienst van H.M de Koningin

Willem van Rijn (Scheveningen, 29 december 1915Den Haag, 20 oktober 1997) was een Nederlands militair. Van 1972 tot zijn eigen vertrek in 1973 was hij als voorzitter van het Comité van de Verenigde Chefs van Staven de hoogste militaire adviseur van de minister.

De studie[bewerken | brontekst bewerken]

Willem van Rijn werd, na het behalen van het eindexamen HBS-B reserveofficier van de Infanterie, waarna hij een loopbaan begon bij het Haags gasbedrijf. Zijn goede vriend, landmachtofficier (en later generaal) Dirk de Vries overtuigde hem dat hij in de wieg was gelegd voor het militaire vak, en eigenlijk beroepsofficier zou moeten worden. Na een vergeefse sollicitatie in 1937 werd hij in 1938 wel geselecteerd voor deze opleiding aan de Koninklijke Militaire Academie (KMA) in Breda, waarna hij in 1939 wederom werd benoemd tot tweede luitenant, maar nu als beroepsofficier.

De oorlog[bewerken | brontekst bewerken]

Na het slagen aan de KMA werd hij als pelotonscommandant ingedeeld bij het 4e Regiment Infanterie (hoofdkwartier Leiden) en gelegerd op Waalsdorp. Gedurende de meidagen van 1940 nam hij deel aan acties bij Ypenburg, Haagse Schouw en Pijnenburg. Na de Nederlandse capitulatie is hij weer gaan werken bij het Haagse gasbedrijf. In de Jaren 1942/3 werd hij door de Duitsers opgepakt en afgevoerd naar krijgsgevangenschap in Stanislau, Neubrandenburg en Neurenberg. Gedurende zijn gevangenschap bereidde van Rijn zich voor op zijn Staatsexamen Gymnasium en na de oorlog slaagde hij hiervoor.

Hogere functies[bewerken | brontekst bewerken]

Na de oorlog hervatte van Rijn de actieve dienst. In de jaren 1953 t/m 55 studeerde inmiddels kapitein Van Rijn aan de Hogere Intendanceschool en vervolgens volgde hij de opleiding Hogere Militaire Vorming aan de Hogere Krijgsschool in Den-Haag. Van 1956 tot 1959 werkte hij als logistiek medewerker bij de Staf van AFCENT in Fontainebleau (Frankrijk) in de rang van majoor en later luitenant-kolonel. Na zijn tijd in Fontainebleau was hij een jaar commandant van het 12e Bataljon Garde jagers in Schaarsbergen en van 1960 t/m 63 als kolonel plaatsvervangend gouverneur, tevens hoofd Opleidingen Koninklijke Landmacht van de KMA te Breda. In 1963 werd hij bevorderd tot brigadegeneraal en benoemd tot commandant 43e Pantserbrigade in Steenwijkerwold. Een jaar later werd hij in diezelfde rang chef-staf van het 1e Legerkorps in Apeldoorn en daarna souschef bij de Generale Staf in Den-Haag. In 1966 werd hij bevorderd tot generaal-majoor en benoemd tot plaatsvervangend chef Generale Staf, tevens plaatsvervangend bevelhebber der Landstrijdkrachten. In december 1968 volgde hij luitenant-generaal van der Veen op als chef Generale Staf/bevelhebber der Landstrijdkrachten (CGS/BLS) in de rang van luitenant-generaal. Deze functie vervulde hij tot december 1971, waarna hij in januari 1972 door de Regering werd benoemd tot voorzitter van het Comité van de Verenigde Chefs van Staven (een voorloper van de huidige functie van commandant der Strijdkrachten (CDS)). In 1973 werd hij door H.M. de Koningin benoemd tot haar adjudant in Buitengewone dienst.

Aftreden en latere leven[bewerken | brontekst bewerken]

Van Rijn trad op 25 juni 1973 af[1], omdat hij de verantwoording niet wilde dragen voor een defensiebudget dat onvoldoende was. Volgens minister Vredeling motiveerde Van Rijn zijn ontslagaanvraag met de mening "dat door bepaalde beslissingen van opeenvolgende kabinetten het aanzien van de strijdkrachten, zomede de discipline en dus de gevechtskracht zijn geschaad, terwijl in de komende tijd niet op een herroeping mag worden gerekend; de inspanning ten behoeve van de strijdkrachten regelmatig vermindert en dat deze in de komende tijd niet voldoende zal zijn om aan de NAVO-verplichtingen te voldoen. De generaal meent dat hij door in functie te blijven de indruk zou wekken met de gang van zaken in te stemmen."[2] Een aantal maanden later brak de Generaalsruzie uit, waardoor nog vier opperofficieren van de Koninklijke Landmacht opstapten.

Na zijn militaire loopbaan heeft van Rijn zich ingezet voor de Nederlandse Hartstichting en het Rode Kruis en zette hij zich in voor het bejaardentehuis Deo Gratius in Scheveningen.

Willem van Rijn overleed op 20 oktober 1997 op 81-jarige leeftijd na een kort ziekbed. Hij trouwde een week voordat de oorlog uitbrak met Catharina Anna (Tine) Jongeling (Den Bommel, 1913 - Den Haag, 1991), samen kregen ze twee zonen. De oudste zoon, Egmond van Rijn (1946), werd later officier bij de Koninklijke Marine en de jongste zoon, Frank van Rijn (1948), is schrijver en wereldfietser.

Onderscheidingen[bewerken | brontekst bewerken]

Gedurende zijn loopbaan heeft van Rijn onder meer de volgende onderscheidingen gekregen:

NLD Order of Orange-Nassau - Commander BAR.png Commandeur in de Orde van Oranje-Nassau met de Zwaarden (bij bevordering)
NLD Order of the Dutch Lion - Knight BAR.png Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw
Oorlogsherinneringskruis 1940-1945.gif Oorlogsherinneringskruis met gesp
Officer's cross for long service.png Onderscheidingsteken voor Langdurige Dienst als Officier, cijfer XXX
Queen Beatrix Investiture Medal 1980.gif Inhuldigingsmedaille 1980 (als Adjudant in buitengewone dienst ontvangen)
Khedives Star.png Vaardigheidsmedaille van de Nederlandse Sport Federatie (2 deelnames)
Baton, Kruis van de Koninklijke Vereniging van Nederlandse Reserve-Officieren voor de Militaire Prestatietocht.jpg Kruis voor de Tweedaagse Militaire Prestatietocht
Bintang Mahaputera Adipradana Rib.png Orde van der Ster Mahaputera van Indonesië (2e klasse)
FIN Order of the Lion of Finland 1Class BAR.png Grootkruis in de Orde van de Leeuw met ster van Finland
US Legion of Merit Commander ribbon.png Commandeur in de Legion of Merit van Amerika

NLD Hogere Militaire Vorming HMV.jpg Onderscheidingsteken Hogere Militaire Vorming (HMV) ('Gouden zon‘)

Voorganger:
F. van der Veen
Chef Generale Staf/Bevelhebber der Landstrijdkrachten
1968-1971
Opvolger:
G. IJsselstein
Voorganger:
Luitenant-admiraal H.M. van den Wall Bake
Voorzitter Comité Verenigde Chefs van Staven
1972-1973
Opvolger:
Luitenant-generaal vlieger A.J.W. Wijting