Willy Calewaert

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Willy Calewaert
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Volledige naam Willy Gustaaf Jan Calewaert
Geboren Antwerpen, 26 oktober 1916
Overleden Jette, 30 oktober 1993[1]
Kieskring Flag of Antwerpen Province, 1928-1997.svg Antwerpen
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Partij BSP / SP
Functies
1968 - 1971 Provinciaal senator
1971 - 1981 Senator
1971 - 1980 Lid Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap
1973 - 1974 Minister van Nationale Opvoeding
1979 - 1980 Minister van Openbaar Ambt en Institutionele Hervormingen
1980 - 1981 Minister van Nationale Opvoeding
1980 - 1981 Lid Vlaamse Raad[2]
1984 - 1986 Rechter Arbitragehof
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Willy Gustaaf Jan Calewaert (Antwerpen, 26 oktober 1916Jette, 30 oktober 1993) was een Belgische politicus voor de BSP/SP.

Levensloop[bewerken]

Hij studeerde aan de Rijksuniversiteit Gent (RUG) en de Vrije Universiteit Brussel (VUB) en studeerde af als licentiaat in de criminologie ('38), doctor in de rechten ('39) en geaggregeerde van het hoger onderwijs ('53). Hij behoorde tot de eerste generatie studenten die afstudeerde aan de Nederlandstalige leergangen van de ULB en was er tijdens zijn studentenperiode lid van het Liberaal Vlaams Studentenverbond.

Vanaf 1939 was hij advocaat in zijn geboortestad Antwerpen. Tevens was hij ondervoorzitter van de Brusselse Antifascistenliga en steunde hij het republikeinse front tijdens de Spaanse Burgeroorlog.[3] Tijdens de Tweede Wereldoorlog trad hij toe tot de verzetsbeweging Onafhankelijkheidsfront, die meevocht met de geallieerden in Merksem. Na de Bevrijding was hij van september 1944 tot mei 1946 substituut-krijgsauditeur, functie ingevoerd voor de vervolging van oorlogsmisdrijven. Hij keerde vervolgens terug naar de balie.

Op 12 januari 1956 werd hij docent aan de Rijkshandelshogeschool in Antwerpen. Op 10 april 1957 werd hij ook assistent voor strafrecht en strafvordering aan de RUG. Op 22 april 1958 werd hij docent bij de faculteit Rechten, daarnaast belast met de cursus 'Natuurrecht' aan de faculteit letteren en wijsbegeerte. Tevens was hij lid van het redactiecomité van het Rechtskundig Tijdschrift van België en trad hij op als verslaggever voor België op het internationaal congres over sociaal verweer in april 1954 in Antwerpen. Hij was ook verslaggever op de Nederlands-Belgische criminologiedagen van 20-21 december 1958 in Brussel.[4]

Uit de overtuiging dat vele misdrijven hun oorsprong in maatschappelijke wantoestanden vinden, besloot hij in de politiek te gaan. Van 1958 tot 1968 was hij gemeenteraadslid in Berchem-Antwerpen. Vanaf 1968 was hij provinciaal senator en van 1971 tot 1981 was hij rechtstreeks verkozen senator voor het arrondissement Antwerpen. In de periode december 1971-oktober 1980 zetelde hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd. Vanaf 21 oktober 1980 tot november 1981 was hij tevens korte tijd lid van de Vlaamse Raad, de opvolger van de Cultuurraad en de voorloper van het huidige Vlaams Parlement.

Hij werd actief binnen de linkervleugel van de BSP die zich had verenigd rond het weekblad Links. Hierin was hij actief met onder meer Camille Huysmans en Ernest Mandel. Omstreeks 1958 uitte de groep met het manifest Links strijdend socialisme scherpe kritiek op de partijleiding van de BSP. Hierdoor kwam het (meermaals) tot een aanvaren met de BSP-partijtop. Vele van zijn wetsvoorstellen getuigen trouwens van zijn (voor die tijd) vooruitstrevende ideeën zoals inzake de oprichting van crematoria, echtscheiding door feitelijke scheiding ('68), de legalisatie van abortus ('70), het recht op euthanasie in het kader van waardig sterven ('63), de erkenning van de vrijzinnigheid en de islam ('72) en de schrapping van het verbod op anticonceptie ('73).

Calewaert was tweemaal minister van Nationale Opvoeding (1973-1974 en 1980-1981) en eenmaal minister van Openbaar Ambt en Institutionele Hervormingen (1979-1980). Tijdens zijn ministerschap van onderwijs schokte hij katholiek Vlaanderen door te stellen dat de verzuiling van het onderwijs moest vervangen worden door gemeenschapsscholen. Tevens verzette hij zich tegen de invoering van een numerus clausus aan de universiteiten omdat dit, naar zijn mening, de vrijheid van de student aan banden legde.

Na het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd verliet hij de actieve politiek. Van 1984 tot 1986 was hij rechter in het Arbitragehof.

Na zijn dood - ten gevolge van aneurysma[5] - werd hij gecremeerd, en werd zijn as uitgestrooid op de strooiweide van de Antwerpse begraafplaats Schoonselhof.

Literatuur[bewerken]

Voorganger:
Willy Claes
Minister van Nationale Opvoeding
1973-1974
Opvolger:
Herman De Croo
Voorganger:
André Kempinaire
Minister van Openbaar Ambt en Institutionele Hervormingen
1979-1980
Opvolger:
Elie Deworme
Voorganger:
Jef Ramaekers
Minister van Nationale Opvoeding
1980-1981
Opvolger:
Daniël Coens