Zeerecht

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
193 lidstaten
Leden
Rederijen, cargadoors, verschepers, verzekeraars, advocaten, etc.
171 lidstaten
Vlaggenstaten, kuststaten, havenstaten, etc.
65 IGO's
AU, EU, Interpol, Paris MoU, etc.
77 NGO's
CMI, IMCA, INTERTANKO, ISO, etc.
Verenigde Naties 187 lidstaten
CMI, UNCITRAL, UNCTAD, BIMCO, ICC, FIATA
IMO
Algemene Vergadering (Assembly)
Raad (Council)
MSC, MEPC, LEG, TC, FAC
UNCLOS ILO
Verdragen
Brussels Aanvaringsverdrag, Haagse Regels, York-Antwerp-Rules, etc.
Verdragen
SOLAS, STCW, MARPOL, etc.

Codes
LSA, IMDG, ISM, ISPS, etc.
Richtlijnen
Circulaires

Verdragen
MLC

Ratificatie

Ratificatie

Ratificatie
Verdragsstaten Vlaggenstaten Havenstaten
Paris MoU, Acuerdo de Viña del Mar, Tokyo MoU, USCG, etc.
Vlaggenstaten

Wetgeving

Wetgeving

Wetgeving
Scheepvaartinspecties
ILT, MCA, NMA, DMA, etc.
Havenstaat-controle Scheepvaartinspecties
ILT, MCA, NMA, DMA, etc.

Erkenning en toezicht

Erkenning en toezicht
Classificatie-bureau's
IACS
LR, DNV GL, ABS, BV, etc.
Classificatie-bureau's
IACS
LR, DNV GL, ABS, BV, etc.

Mediation, arbitrage, rechtspraak

Inspecties en vlaggenstaat-certificering

Surveys, klasse-certificering, certificering namens vlaggenstaat (RO) en classificering

Inspecties

Inspecties

Inspecties namens vlaggenstaat (RO)
Rederijen, cargadoors, verschepers, verzekeraars, etc. Rederijen
Schepen
Zeelieden
Maritieme regelgeving vrij naar Stopford

Het zeerecht ofwel de maritieme regelgeving is in ruime zin het geheel van rechtsregelingen met betrekking tot het gebruik van de zee, zeescheepvaart, zeevervoer en zeehandel, zowel van privaatrechtelijke als publiekrechtelijke aard. De rechtsregelen zijn er op internationaal, regionaal, nationaal en lokaal niveau.

Er wordt onderscheid gemaakt tussen internationaal zeerecht of recht van de zee (law of the sea, droit de la mer) en maritiem recht of zeerecht zonder meer (maritime law, droit maritime). In het publiekrechtelijk zeerecht is de vrijheid van de volle zee, het recht van alle staten om vrijelijk gebruik te maken van de zee en haar natuurlijke hulpbronnen, van groot belang, alsook het recht van onschuldige doorvaart. Het belangrijkste verdrag is hier het VN-zeerechtverdrag (UNCLOS). Naast het verdragsrecht is er echter ook nog het oudere internationaal gewoonterecht. Zo heeft de Verenigde Staten VN-zeerechtverdrag niet geratificeerd, maar acht het zichzelf wel grotendeels gebonden door het gewoonterecht. Het privaatrechtelijk zeerecht betreft vooral het vervoer van personen en goederen overzee.

Om tot werkbare regelgeving te komen, zijn in het VN-zeerechtverdrag de taken verdeeld tussen de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) en de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO). De IMO is daarbij verantwoordelijk voor veiligheid, verontreiniging en beveiliging, terwijl de ILO de wetgeving met betrekking tot de leef- en arbeidsomstandigheden van scheepsbemanningen onder haar hoede heeft. Daarnaast is er binnen het privaatrechtelijk zeerecht ook een rol voor het Comité Maritime International (CMI), al is deze deels overgenomen door de vorming van de Juridische Commissie van de IMO in 1967.

In het VN-zeerechtverdrag worden de rechten aangegeven van kuststaten in hun maritieme rechtsgebieden (de territoriale wateren, de aansluitende zone en de exclusieve economische zone). Het is echter vooral de vlaggenstaat die regelgeving invoert en toeziet op de naleving daarvan.

Literatuur[bewerken]

  • Mansell, J.N.K. (2009): Flag State Responsibility: Historical Development and Contemporary Issues, Springer,
  • Somers, E. (2004) Inleiding tot het internationaal zeerecht, Kluwer.
Icoontje WikiWoordenboek Zoek zeerecht op in het WikiWoordenboek.