Zerubbabel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zerubbabel volgens Promptuarii Iconum Insigniorum

Zerubbabel (zaad van Babylonië) was de kleinzoon van Jojachin, de voorlaatste koning van Juda. Hij was de zoon van Sealtiël. Zerubbabel en Jesua behoorden tot de eersten die de fundatie legde voor de Tweede Joodse Tempel in Jeruzalem het jaar daarna. Zerubbabel was een tijdlang stadhouder in Jeruzalem. In de geschiedenis is later niets van hem vernomen.

Hij keerde terug uit de Babylonische ballingschap in 538 voor Chr. en maakte een begin met de herbouw van de tempel, die in 587 voor Chr. door Babyloniërs verwoest was. Zerubbabel betekent ook: "Geboren in Babel" en "Vreemdeling in Babel". Hij had zeven zonen: Mesullam, Chananja, Chasuba, Ohel, Berekia, Chasadja en Jusab-Chesed. In de Tenach komt Zerubbabel voor in onder andere Zacharia 4. Hij wordt in verband gebracht met profetieën die nog niet vervuld zijn. Met name het laatste vers in dit hoofdstuk kan slaan op het bij elkaar komen van verschillende volken, die elkaar eeuwenlang bevochten hebben, maar door God gezalfd zijn, zodat ze heilig (afgezonderd/verzameld) worden.