Ziektecompartimentenmodel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search

Het ziektecompartimentenmodel is een rekenmodel waarmee de uitbreiding van besmettelijke ziektes voorspeld kunnen worden. Het is hiermee een hulpmiddel in de epidemiologie.

Uigangspunten[bewerken]

Een populatie bevat een groot aantal verschillende individuen die in verschillende ziektecompartimenten kunnen ingedeeld worden:

Om met deze complexe realiteit statistische berekeningen te kunnen doen, worden voor elke situatie gepaste eenvoudiger situaties gedefinieerd.

SIR-model[bewerken]

Een epidemie houdt na een tijdje vanzelf op, omdat het aantal vatbare personen te sterk afgenomen is (S=blauw, I=groen, R=rood)

De situatie wordt vereenvoudigd tot 3 compartimenten: S (vatbaar; susceptible), I (besmettelijk; infectious) en R (genezen; recovered). Dit is een goed en eenvoudig model voor ziekten als mazelen, bof en rodehond.

Deze letters worden ook gebruikt om het aantal individuen in elk compartiment aan te geven; dit is tijdsafhankelijk: S(t), I(t) en R(t)

In het flowdiagram kan bij elke pijl een overgangssnelheid aangegeven worden:

λ wordt ook infectiekracht genoemd. δ is het omgekeerde van de infectieduur D: δ = 1/D

Zie verder: SIR-model (epidemiologie)

Uitbreidingen[bewerken]

SEIR-model[bewerken]

Hier wordt een latente periode toegevoegd: E (blootgesteld; exposed)

MSIR-model[bewerken]

Hier wordt een periode van maternale immuniteit toegevoegd: M (maternale immuniteit; maternally derived immunity)

Carriertoestand[bewerken]

Hier wordt een periode toegevoegd waarbij de patiënt asymptomatische drager wordt: C (drager; carrier).

SIS-model[bewerken]

SIS-model: S is na een tijdje in evenwicht met I

Bij sommige infectie treedt geen langdurende immuniteit op; na de infectie keren de individuen terug naar het eerste ziektecompartiment.