Zihni Özdil

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Zihni Özdil
Zihni Özdil (2018)
Zihni Özdil (2018)
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum 8 september 1981
Geboorteplaats Kozakli, Turkije
Nationaliteit Nederlands
Werkzaamheden
Beroep historicus
Bekende werken Nederland mijn vaderland
Overig
Website
Portaal  Portaalicoon   Onderwijs

Zihni Özdil (Kozakli, Turkije, 8 september 1981) is een Nederlandse historicus. Van 23 maart 2017 tot en met 4 juni 2019 was hij lid van de Tweede Kamer voor GroenLinks.

Levensloop[bewerken]

Özdil is van Turkse afkomst en kwam naar Nederland toen hij twee jaar oud was.[1] Zijn grootvader woonde daar al. Hij groeide op in Rotterdam.

Levensloop als onderzoeker en analist[bewerken]

Özdil studeerde geschiedenis aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Tegelijkertijd werkte hij tussen 2006 en 2007 als redacteur voor het blad Roest. Hij heeft een master in global history met specialisaties in de vergelijkende geschiedenis van het Midden-Oosten, economische geschiedenis, kunst- en cultuurtheorieën, filmanalyse en massa-media.[2] Ook deed hij vertaal- en redactiewerk voor de Erasmus Universiteit. In de eerste helft van 2008 deed hij bij de Central Michigan University in Mount Pleasant onderzoek naar de geschiedenis van migratie naar Amerika. Na zijn terugkeer naar Nederland was hij programmamanager bij het Turkije Instituut en organiseerde hij debatten voor De Unie/Confetti. Hij studeerde in 2009 af op een onderzoek naar de geschiedenis van de Amerikaanse identiteit. Vanaf 2010 was hij tot aan zijn Tweede Kamerlidmaatschap docent Global History aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Van september 2016 tot januari 2017 was hij docent aan het Amsterdam University College van de Universiteit van Amsterdam.

Özdil schreef opiniestukken die gepubliceerd werden in onder andere Revue en Joop.nl.[3] Van november 2014 tot maart 2017 was hij columnist voor NRC Handelsblad. Hij pleitte voor het verruimen van de vrijheid van meningsuiting in Nederland naar Amerikaans model en nam het in zijn columns op voor de vrijheid van meningsuiting van zowel PEGIDA[4] als 'haatimams'.[5] Als politiek analist werd hij geïnterviewd door Vrij Nederland, Buitenhof, Pauw & Witteman, de Belgische Radio 1 en De Correspondent en in de documentaire Zwart als roet.[6][7][8][9]

Hij treedt ook regelmatig op als gespreksleider. Als gespreksleider bracht hij in zijn YouTube-programma '#zihnigasten' de twee uitersten van het integratiedebat samen: Annabel Nanninga van GeenStijl en Anousha Nzume van BNNVARA-radio.[10] Ook gaf hij advies en lezingen aan instellingen zoals het Ministerie van Justitie, de Universiteit van Chicago, de Universiteit van Oxford en het Stedelijk Museum. Van februari 2016 tot januari 2017 was Ödzil tevens bestuurslid Zelfstandigen bij de Nederlandse Vereniging van Journalisten.[11]

In april 2015 presenteerde hij zich als partijleider van de Europartij, die met een knipoog naar de kritiek op de Europeese Unie zegt het Koninkrijk der Nederlanden en de "Democratie" te willen afschaffen.[12][13]

Politieke loopbaan[bewerken]

Özdil hielp Jesse Klaver, de partijleider van GroenLinks, bij het schrijven van zijn boek De empathische samenleving. Bij de Tweede Kamerverkiezingen 2017 werd hij verkozen als lid van de Tweede Kamer. Hij stond als nummer 8 op de kandidatenlijst van GroenLinks. Op 23 maart 2017 werd hij als Kamerlid geïnstalleerd.

Özdil hield zich in het parlement onder andere bezig met werkgelegenheid en (hoger) onderwijs. Met collega-Kamerleden Bart van Kent en Gijs van Dijk bracht hij in 2017 de initiatiefnota Vast werk loont uit. In een interview met Trouw, gepubliceerd op 11 mei 2019, sprak hij zich uit tegen het eerder door GroenLinks gesteunde sociaal leenstelsel voor studenten. Hoewel zijn partij zich achter dat standpunt schaarde, werd hem een solistische handelswijze kwalijk genomen. Op 28 mei 2019 maakte Klaver bekend dat er sprake was van een "niet meer te herstellen vertrouwensbreuk tussen Zihni en de fractie". Özdil kondigde daarop aan zijn Kamerzetel op te geven. Hij verliet het parlement op 4 juni 2019.[14]

Publicaties[bewerken]

Externe links[bewerken]