Sanhedrien

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken

Het Sanhedrien (Grieks: synedrion; Latijn: synedrium) was de Joodse (rechterlijke) raad. Deze raad diende als rechtbank tijdens het Romeinse bestuur. Het Sanhedrien volgde dus de Joodse wet onder supervisie van de Romeinen. Het Sanhedrien had geen bevoegdheid tot het uitspreken van doodstraffen, behalve voor tempelschennis.

[bewerk] Napoleons poging om een Sanhedrien te stichten

Napoleon was geliefd bij de Joodse gemeenschap die in de dictator de voortzetting van de Franse revolutie en het instrument van hun emancipatie zag. Moïse Millaud, uit Vaucluse in de Provence, schreef in een ode op Napoleon dat hij door "G.D was uitverkoren om over de volkeren te heersen" en "in grootmoedigheid gelijk Cyrus" was.

Een Keizerlijke commissie bereide in 1806 op last van de keizer de plechtige installatie van een "Grand Sanhedrin" voor. De keizer zou, in zijn eigen woorden "comme Moïse mon prédécesseur en Israël", vanaf een hoge troon neerkijken op zeventig Israëlieten die in de gehele wereld het gezag van de Talmoed en zelfs van de Pentateuch zouden moeten krijgen.

Doctor Hartog de Hartog Lémon was een van de drie afgevaardigden van de van de Hoogduitse Gemeente afgescheiden Nieuwe Gemeente Adath Jessurun in Amsterdam. De andere twee waren Carel Asser en Hartog's schoonzoon de wiskundige Juda Littwak. De leden van de Nieuwe Gemeente waren zeer enthousiast over de uitnodiging voor het Grand Sanhedrin.

Van het bijeenroepen van het Grand Sanhedrin kwam vanwege de rampzalig verlopende oorlogen in Spanje en Rusland, en de plotselinge omslag in de houding van de Keizer die in Polen antisemitische wetgeving afkondigde, niets.

[bewerk] Recente poging tot het oprichten nieuw Sanhedrien

Op 13 oktober 2004 is een groep van 71 religieus-zionistische en Lubavitcher-zionistische rabbijnen in Tiberias bijeengekomen die zichzelf het nieuwe Sanhedrin noemt.

De meeste leden zijn anoniem, maar na enige tijd werd wel groep van zeven vertegenwoordigers aangewezen die het Sanhedrien naar de buitenwereld moeten vertegenwoordigen. Drie van de zeven vertegenwoordigers zijn leiders van extreem-rechtse religieus-zionistische bewegingen, die de vernietiging van de al-Aqsamoskee en Koepel van de Rots nastreven om op de Tempelberg de derde joodse Tempel te kunnen bouwen.

Dit Sanhedrien wordt echter door de ultra-orthodoxe (charedische) gemeenschap niet erkend en de kans van slagen is dus klein. Ook de officiële Lubavitcher beweging heeft geen band met de Lubavitcher rabbijnen die aan het Sanhedrin deelnemen; zij doen dit op persoonlijke titel. Noemenswaardige steun komt tot nu toe enkel van religieus-zionistische kant.

De leden van het nieuwe Sanhedrien bezochten in 2005 gezamenlijk de Tempelberg, iets wat volgens de meerderheid van de charedische rabbijnen strikt verboden is vanwege de rituele onreinheid die in alle joden vandaag de dag aanwezig is en niet opgeheven kan worden. Vrijwel alleen de extreem-rechtse hoek van de religieus-zionistische wereld volgt de toelatende mening, die toestaat dat joden de Tempelberg bezoeken.

Vele charedisch-joodse bewegingen zijn fel tegenstander van het oprichten van een Sanhedrien voor de komst van de joodse Messias. Rabbijn Joel Teitelbaum, de vorige Rebbe van de grootste chassidische beweging ter wereld, Satmar, schreef in zijn beroemde boek Vayoel Moshe dat het oprichten van een Sanhedrin voor de komst van de Messias absoluut verboden is.

De oprichters van dit Sanhedrien beweerden de steun van de Jeruzalemse Rabbijn Yosef Shalom Eliashiv te hebben, de grootste leider van de niet-chassidisch charedische Joden, alsmede van Rabbijn Ovadia Yosef. Beiden hebben dit echter niet schriftelijk bevestigd, en assistenten van rabbijn Eliashiv ontkennen dat hij ooit enige steun aan dit project zou hebben gegeven.



 
Persoonlijke instellingen