Blue Velvet

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Blue Velvet
Hard als fluweel
Tagline It's a strange world
Regie David Lynch
Producent Fred C. Caruso
Scenario David Lynch
Hoofdrollen Kyle MacLachlan
Isabella Rossellini
Dennis Hopper
Laura Dern
Muziek Angelo Badalamenti
Montage Duwayne Dunham
Cinematografie Frederick Elmes
Distributie De Laurentiis Entertainment Group
Première 1982
Genre Thriller/Drama
Speelduur 89 mins.
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $6.000.000
Opbrengst $8.551.228
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Blue Velvet is een speelfilm van regisseur David Lynch die in de Verenigde Staten veel stof deed opwaaien toen deze daar in 1986 uitkwam. De film kan worden gezien als een cultfilm en verdeelt de kijkers vaak in twee kampen: voor velen was deze film een meesterwerk en een ultieme bevestiging van Lynch zijn buitengewoon talent, voor anderen was het een schandalig vertoon van masochisme en verkrachting. De film ontleent zijn naam aan een nummer van Bobby Vinton, dat in de film ook gezongen wordt.

Korte plotbeschrijving[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De film begint met beelden die insinueren dat we ons in een idyllisch, rustig Amerikaans dorpje begeven, maar al heel gauw krijgt de toeschouwer het verontrustende gevoel dat ditzelfde dorpje het decor vormt voor een duister tafereel. Jeffrey Beaumont (gespeeld door Kyle MacLachlan) treft een menselijk oor aan midden in een grasveld kort bij zijn thuis. Onmiddellijk voelt Jeffrey de drang om te achterhalen waar dit oor precies vandaan komt en hij trekt op onderzoek uit. Zijn buurmeisje Sandy Williams (Laura Dern) brengt hem op het spoor van nachtclubzangeres Dorothy Valens (Isabella Rossellini). Met dezelfde vastberadenheid als James Stewart in Rear Window ontpopt Jeffrey zich voor het oog van de kijker tot een voyeur door zich te verstoppen in een kast op Dorothy's appartement. Het duurt echter niet lang voordat de zangeres de indringer ontdekt en plots worden de rollen omgekeerd. Dorothy neemt de rol van voyeur over en vraagt Jeffrey om zich uit te kleden. Een wederzijdse drang naar lichamelijk contact lijkt zich te ontplooien maar op dat moment volgt er een scène die voor de kijker even onaangenaam is als voor Jeffrey. Dorothy krijgt onverwacht bezoek van Frank Booth (Dennis Hopper), een sadistische en vuilbekkende psychopaat die haar vernedert en verkracht. Jeffrey, die zich opnieuw verscholen heeft in de kast, kijkt hulpeloos toe en ontdekt stilaan dat Frank een ziekelijke obsessie heeft voor Dorothy en bovendien haar man en kind heeft gekidnapt. Deze verkrachtingsscène was voor het publiek in 1986 even aanstootgevend als de beruchte douchescène uit Alfred Hitchcocks Psycho (1960), en in dat opzicht is Lynch net zo visionair op het gebied van moderne cinema als The Master of Suspense. Zowel de kijker als Jeffrey worden meegesleurd in een nachtmerrie die de vraag doet stellen hoe het mogelijk is dat wrede figuren zoals Frank een plaats hebben op deze planeet. De nachtmerrie daalt nog dieper af in de duisternis als Jeffrey gedwongen wordt om een autoritje te maken met Frank.

Externe link[bewerken]