Chinese kamer
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De Chinese kamer is een gedachte-experiment dat bedacht werd door John Searle in 1980, in het artikel Minds, brains, and programs. Het experiment betreft de vraag of computers, nu of in de toekomst, zouden kunnen denken zoals mensen dat kunnen. Searle betoogt van niet. Hiermee poogt hij een antwoord te bieden op een ander gedachte-experiment dat het tegendeel verdedigt, namelijk de Turingtest van Alan Turing.
[bewerk] Het experiment
Een proefpersoon die geen woord Chinees kent wordt opgesloten in een kamer. In de kamer is verder alleen een boek, schrijfgerei en vellen papier, sommige leeg en sommige beschreven in Chinees schrift, geordend in stapels.. Via een gleuf in de muur worden voedsel, inkt en nieuwe vellen papier aangeleverd. Het boek bevat instructies, in de moedertaal van de proefpersoon, die beschrijven hoe te reageren op een binnenkomende vel, afhankelijk van het symbool dat erop staat: schrijf een teken op een vel en leg dat op de linkerstapel, gooi het bovenste vel van de rechterstapel door de gleuf, enz.
Als we de kamer als geheel beschouwen, vervult deze de rol van een gegevensverwerkend systeem, oftewel een computer. De proefpersoon is dan de centrale verwerkingseenheid (processor), het boek een programma en de stapels papier vormen het geheugen.
Als het boek nu zo geschreven is dat de invoer en uitvoer (de vellen papier) een coherente, realistische conversatie in het Chinees vormen, dan slaagt dit systeem voor de Turingtest. Volgens Turing zou het systeem dan intelligent genoemd kunnen worden; het "begrijpt" Chinees. Searles vraag nu is: in welk deel van het systeem is dit begrip aanwezig? De persoon die erin zit volgt slechts de regels; hij heeft geen idee waar de conversatie die hij voert over gaat. Het boek en de vellen papier kunnen evenmin Chinees begrijpen. Kortom: geen enkel deel van het systeem begrijpt Chinees.
Hetzelfde geldt volgens Searle voor computers, die slechts symboolverwerkende machines zijn, zonder enig begrip van hun eigen handelen. Sterke kunstmatige intelligentie is daarmee onmogelijk.
Een antwoord op de problemen die Searle opwerpt komt van KI-onderzoekers John McCarthy en Robert Wilensky, die zeggen dat hoewel geen enkel deel van het systeem Chinees begrijpt, het systeem als geheel wel een vloeiende conversatie kan voeren. Hoewel een processor alléén misschien een bepaalde taak (Chinees begrijpen, vierkantswortels trekken) niet kan uitvoeren, kan een volledige computer met het juiste programma en de juiste invoer dat wel.
[bewerk] Literatuur
- Stuart Russell en Peter Norvig (2003). Artificial Intelligence: A Modern Approach. Prentice Hall.
[bewerk] Externe links
- (en) The Chinese Room Argument in de online "Stanford Encyclopedia of Philosophy"
