Duits voetbalelftal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Duitsland
Vlag van Duitsland
Bijnaam Nationalelf, Die Mannschaft, Die Adler
Kledingsponsor Adidas
FIFA-ranglijst 1 Gestegen 1 (juli 2014)
Hoogste ranking 1e (dec 1992-aug 1993, dec 1993-maa 1994, jun 1994, jul 2014)
Laagste ranking 22e (maart 2006)
Elo-ranglijst 3 (2 juni 2014)
Associatie Deutscher Fußball-Bund
Bondscoach Vlag van Duitsland Joachim Löw (2006-)
Stadion wisselend
Meeste interlands Lothar Matthäus (150)
Topscorer Miroslav Klose (71)
Wedstrijden
Eerste interland
Vlag van Zwitserland Zwitserland 5 – 3 Duitsland Vlag van Duitsland
(Bazel, Zwitserland; 5 april 1908)
Grootste overwinning
Vlag van Duitsland Duitsland 16 – 0 Rusland Vlag van Rusland
(Stockholm, Zweden; 1 juli 1912)
Grootste nederlaag
Vlag van Engeland Engeland (am.) 9 – 0 Duitsland Vlag van Duitsland
(Oxford, Engeland; 16 maart 1909)
Wereldkampioenschap
Optredens 18 (eerste keer: 1934)
Beste resultaat Winnaar, 1954, 1974, 1990, 2014
Europees kampioenschap
Optredens 11 (eerste keer: 1972)
Beste resultaat Winnaar, 1972, 1980, 1996
Confederations Cup
Optredens 2 (eerste keer: 1999)
Beste resultaat Derde, 2005
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuis
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uit
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Het Duits voetbalelftal (Duits: Fußballnationalmannschaft) is een team van voetballers dat Duitsland vertegenwoordigt in internationale wedstrijden. De bijnamen van het team zijn die Mannschaft, die Nationalelf en Die Adler ("de adelaars"). Van de ploegen van de Deutscher Fußball-Bund is deze ploeg de A-Mannschaft. Het elftal is viervoudig wereldkampioen.

Het Duitse voetbalelftal heeft als thuistenue een witte broek en een wit shirt. Deze kleuren zijn afgeleid van de vlag van Pruisen. Op het shirt wordt tegenwoordig ook een beetje zwart, rood en goud geplaatst, als verwijzing naar de Duitse vlag.

Van 1950 tot de Duitse hereniging in 1990 vertegenwoordigde dit team alleen West-Duitsland. Voor het team van voetballers dat de voormalige Duitse Democratische Republiek (Oost-Duitsland) vertegenwoordigde, wordt verwezen naar Voetbalelftal van de Duitse Democratische Republiek.

Geschiedenis[bewerken]

Beginjaren tot aan WOI[bewerken]

Reeds tussen 1898 en 1901 speelde Duitsland zeven interlands tegen teams uit Engeland en Duitsland, echter worden deze door de DFB niet erkend als officiële interland. De wedstrijden werden georganiseerd door Walther Bensemann, een voetbalpionier in Duitsland.

Reeds bij de oprichting van de DFB in januari 1900 was er al sprake van een toekomstig nationaal elftal. Echter als het op de financiering van de wedstrijd aankwam mislukte het steeds om een interland te organiseren. Het voetbal werd echter steeds populairder en nadat het land geen elftal kon afvaardigen naar de Olympische Spelen in Londen in 1908 werd als doel gesteld om de spelen vier jaar later in Stockholm wel te halen.

Jubileumpostzegel uit 2008 ter ere van de eerste interland toen 100 jaar geleden.

Op 5 april 1908 vond de eerste officiële interland van Duitsland plaats. Er werd in Basel gespeeld tegen buurland Zwitserland en ze verloren met 5-3. Voor de Zwitsers was het de derde interland en de eerste overwinning, na twee nederlagen tegen Frankrijk. Zwitserland zou ook de eerste tegenstander van het land worden na beide wereldoorlogen. Het samenstellen van het nationale team was geen sinecure. De regionale voetbalbond mochten spelers nomineren, echter sommige spelers wilden de reis niet maken en speelden liever voor hun club, tot de bond met sancties dreigde al hadden ook die niet altijd evenveel invloed. Op 4 april 1909 speelde het land twee interlands. In Karlsruhe won een elftal opgebouwd uit spelers die uitsluitend uit Zuid-Duitsland kwamen met 1-0 van Zwitserland, de eerste overwinning van die dag. Op dezelfde dag werd in Boedapest tegen Hongarije gespeeld met spelers afkomstig uit Noord- en Midden-Duitsland, zij speelden 3-3 gelijk. De bond deed dit omdat ze dachten dat spelers uit dezelfde regio zich al kenden en beter konden samen spelen.

De organisatie van interlands bleef moeilijk omdat de bond geen rekening hield met het competitievoetbal. Zo werd in 1910 één dag na de finale om de landstitel tussen Karlsruher FV en FC Holstein Kiel een interland georganiseerd tegen België. Daar de spelers van de finalewedstrijd afgezegd hadden stonden een uur voor het affluiten in Duisburg slechts zeven spelers op het veld. Er werden dan maar spelers uit het publiek genomen en de Belgen wonnen met 0-3. In 1912 speelde het land in Zwolle 5-5 gelijk tegen Nederland, dit zou het doelpuntenrijkste gelijkspel uit de geschiedenis worden.

Duits elftal voor de recordzege tegen Rusland

De eerste grote voetbaltoernooien werden georganiseerd op de Olympische Spelen. Nadat voetbal een demonstratiesport was in 1900 en 1904 werd het in 1908 een officiële sport. Ze waren er voor het eerst bij op de Olympische Spelen van 1912 in Stockholm. Na een 1-5 nederlaag tegen Oostenrijk was het team al uitgeschakeld voor het hoofdtoernooi, maar mocht wel naar het troosttoernooi. Hier trof het land Rusland. De Duitsers gaven de Russen een pak rammel en scoorden maar liefst 16keer. Voor Duitsland is het tot op heden de grootste overwinning ooit en voor Rusland de grootste nederlaag. Gottfried Fuchs scoorde tien keer, een record dat pas in 2001 verbroken werd door Archie Thompson. In de halve finale verloor het team dan van Hongarije met 1-3. In 1914 stonden een aantal wedstrijden gepland, die echter door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog niet doorgingen. Het land had grote plannen om het goed te doen op de Olympische Spelen in 1916 die in Berlijn zouden plaats vinden. Twaalf internationals kwamen om in de oorlog, waarvan er elf als soldaten op het veld sneuvelden.

Weimarrepubliek[bewerken]

De oorlog liet ook zijn sporen in het voetbal na en Duitsland stond geisoleerd na de oorlog. Enkel Zwitserland was bereid tegen de Duitsers te spelen, ze hadden Duitsland zelfs uitgenodigd in 1917, zonder succes overigens. Op 27 juni 1920 kwamen de Duitsers dan naar Zürich om de eerste naoorlogse interland te spelen. Groot-Brittannië, Frankrijk en België bedreigden Zwitserland met een voetbalboycot, maar dat liet de Zwitsers niet afschrikken. Duitsland verloor met 4-1. Engeland vroeg aan de FIFA om Duitsland uit te sluiten, maar toen dat verzoek afgewezen werd trad Engeland zelf uit de FIFA. De volgende wedstrijden werden tegen Oostenrijk en Hongarije gespeeld, de bondgenoten uit de oorlog. In 1922 speelde Zwitserland, dat politiek en voetbal gescheiden wilde houden, opnieuw tegen Duitsland waarop België een interland tegen Zwitserland annuleerde.

In 1923 speelde Italië als eerste tegenstander uit de oorlog tegen Duitsland. De tweede volgde pas zes jaar later, de Schotten. Tot dan speelden ze enkel tegen bondgenoten en neutrale staten zoals Nederland, Noorwegen, Zweden en Finland.

Duitsland was er nog eens bij op de Olympische Spelen van 1928, dat door de FIFA gezien wordt als een officieus WK omdat hier teams vanuit de hele wereld deelnamen. Na een klinkende 0-4 overwinning op de Zwitsers kregen de Duitsers in de kwartfinale zelf vier goals om de oren van de latere Olympische kampioen Uruguay.

Net zoals de meeste Europese landen liet Duitsland het allereerste WK in Uruguay links liggen. Een jaar later speelde het land voor het eerst tegen Frankrijk, dat tot 1930 het Rijnland bezet had. Ten tijde van de Weimarrepubliek won Duitsland 23 keer, speelden ze 13 keer gelijk en verloren ze 19 keer. Deze eerder matige prestaties zijn te wijten aan de versplittering van het Duitse voetbal. De regionale voetbalbonden wilden telkens hun spelers naar voren schuiven zodat meestal niet het sterkste elftal op het veld stond.

Nazi-Duitsland[bewerken]

Net zoals in 1909 werden er ten tijde van de NSDAP vaker wedstrijden op één dag gespeeld. Zo speelden op 15 september 1935 twee elftallen op dezelfde dag een wedstrijd in Breslau en in Stettin. Op 27 september 1936 werd er gespeeld in Praag en Krefeld, op 21 maart 1937 in Stuttgart en Luxemburg, op 20 maart 1938 in Nürnberg en Wuppertal, op 26 maart 1939 in Florence en Luxemburg en op 5 oktober 1941 in Stockholm en Helsinki. Als er naar de opstelling en tegenstanders gekeken wordt kan men er wel vanuit gaan dat er, in tegenstelling tot 1909, telkens één B-elftal aan de aftrap kwam tegen de zwakkere tegenstander.

Op het WK 1934 trad het land voor het eerst in de schijnwerpers. Nadat België en Zweden verslagen werden verloren de Duitsers hun halve finale van Tsjechoslowakije. Tegen Oostenrijk kon wel nog de derde plaats veroverd worden. In de wedstrijd tegen België (5-2) scoorde Edmund Conen de eerste loepzuivere hattrick in de WK-geschiedenis.

In 1935 speelde het land 17 vriendschappelijke wedstrijden en koos vaak zwakke tegenstanders uit om zo het nationale gevoel aan te wakkeren als het team dan won. Nadat het voetbal in 1932 niet op het Olympische programma stond maakte de sport zijn terugkeur op de Spelen in Berlijn in 1936. De Duitsers begonnen ijzersterk tegen het weliswaar zwakke Luxemburg met een 9-0 overwinning. In de tweede ronde sloeg Noorwegen de Duitse droom van een gouden medaille echter al aan diggelen. De nederlaag werd gezien als een catastrofe door het politieke regime. Adolf Hitler woonde voor het eerst een wedstrijd bij van de Mannschaft. Het was tevens de laatste keer dat een Duits A-elftal deelnam aan de Spelen. Na de Spelen werd een zondebok gezocht voor de nederlaag en dat werd trainer Otto Nerz, hoewel het bondsvoorzitter Felix Linnemann was die de spelers gekozen had die moesten spelen. Sepp Herberger werd de nieuwe bondscoach en hij zou tot 1964 aanblijven. Herberger leidde het team naar het WK in Frankrijk.

Na de Anschluss van Oostenrijk bij Duitsland werd in maart 1938 een verbroederingsspel gespeeld tussen beide elftallen. Daar Oostenrijk de wedstrijd ging men ervan uit dat in het nieuwe nationale Groot-Duitse elftal ten minste de helft van de spelers uit Oostenrijk moesten komen. Op het WK ging Duitsland er al in de eerste ronde uit, ze speelden eerst gelijk tegen Zwitserland en verloren de replay. Het is de slechtste prestatie tot dusver op een WK.

De rassenpolitiek van de NSDAP liet zich ook in het voetballeven voelen. Joodse spelers werden uitgesloten en zelfs oude helden werden uit de geschiedenisboeken geschrapt. Enkele oude helden vluchtten het land uit, zoals Gottfried Fuchs of werden het slachtoffer van de Holocaust zoals Julius Hirsch. De DFB kwam pas in de jaren zeventig in het reine met de geschiedenis. Het voorstel van Sepp Herberger om zijn jeugdidool Gottfried Fuchs uit Canada uit te nodigen voor de Olympische Spelen van 1972 in München werd door de DFB nog afgewezen.

In 1939 speelde het land nog 15 interlands ter voorbereiding van de Olympische Spelen in Helsinki, die echter afgelast werden door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. De spelers moesten zich aanmelden bij het leger waarmee hij regime aan het volk wilde aantonen dat ieder zich in dienst moest stellen van de staat ongeacht de maatschappelijke positie die hij bekleedde. Toch wilde men het nationale elftal als progaganda blijven gebruiken waardoor er nog talrijke interlands gespeeld werden.

In juni 1941 werden alle interlands geschrapt om de krachten te kunnen bundelen in de aanval op de Sovjet-Unie. In oktober werd het verbod opgeheven op bevel van Hitler. In 1942 gaf coach Herberger een lijst van 20 namen van spelers die in de oorlog meestreden. Zij hadden zich al verdienstelijk opgesteld en werden vrijgesteld van verdere oproepen. Na een thuisnederlaag tegen Zweden verbood Goebbels interlands in Berlijn, om zo de aandacht van het volk bij de oorlog te houden en niet bij voetbal. Op 22 november 1942 speelde het land de laatste interland voor het einde van de oorlog tegen Slowakije, exact acht jaar later zou pas de volgende interland volgen. De DFB werd in 1942 ook door de FIFA uitgesloten.

Naoorlogse periode[bewerken]

Van 10 tot 12 november 1945 kwam de FIFA bijeen in Zürich. Er werd vergaderd over de mogelijke sportbetrekkingen van landen met Duitsland en Japan. Het werd verboden om nog sportief contact te hebben met deze landen en de DFB die al in 1940 ontbonden werd, kon niet heropgericht worden. Een deelname aan internationale competities was hierdoor voorlopig niet mogelijk. In 1948 deed Duitsland een verzoek bij de FIFA om terug opgenomen te worden en ze kregen hierbij steun van Zwitserland, echter werd het voorstel afgewezen. Er werden dan enkele vriendschappelijke wedstrijden gespeeld tussen Duitse en Zwitserse clubs, waar in het buitenland hevige reactie op kwam. Door toedoen van de Engelse voetbalbond hief de FIFA het verbod om tegen Duitse clubs te voetballen op op 9 mei 1949. De FIFA beval wel dat indien er een internationale wedstrijd gespeeld zou worden de clubs wel toestemming moesten vragen aan de desbetreffende bezetter.

Na de oprichting van de Bondsrepubliek werd op 21 januari 1950 de DFB heropgericht. Tegelijkertijd ontstond in de Duitse Democratische Republiek de Deutsche Fußball-Verband (DFV). Twee jaar eerder werd al de Saarlandse voetbalbond (SFV) opgericht nadat Frankrijk probeerde Saarland af te scheiden van Duitsland. De SFV werd in het voorjaar van 1950 opnomen door de FIFA, de DFB in september van dat jaar en de DFV pas in 1952.

Op 22 september 1950 vond na exact acht jaar nog eens een Duitse interland plaats, tegen Zwitserland. Sepp Herberger ging opnieuw aan de slag als bondscoach. Dankzij een goal van Herbert Burdenski wonnen de Duitsers bij hun wederoptreden. Voor negen spelers was het de eerste interland. Doelman Toni Turek was met zijn 31 jaar de oudste debutant bij het nationale elftal en zou dat blijven tot 19 november 2013. Enkel kapitein Andreas Kupfer (44ste interland), Jakob Streitle (9de interland) en Herbert Burdenski (4de interland) speelden voor en tijdens de oorlog reeds voor de Mannschaft. Voor Fritz Balogh, die drie maanden later om het leven kwam, zou het de enige interland worden. Ook Andreas Kupfer kwam na deze wedstrijd niet meer aan de bak. Naast Turek stonden met Max Morlock en Ottmar Walter twee toekomstige wereldkampioenen in het elftal. Bij de volgende interland op 15 april 1951 maakte ook Herbergers lieveling Fritz Walter zijn rentree bij de nationale ploeg. Eerst trad het land tegen neutrale staten of oude bondgenoten aan. In oktober 1952 speelde Duitsland voor het eerst tegenover één van de geallieerden van de Tweede Wereldoorlog. In Parijs verloren de Duitsers met 3-1. Bondscoach Herberger bleef zich ook steevast vasthouden aan de regel dat enkel spelers uit de Duitse competitie opgeroepen werden, waardoor één van 's lands beste doelmannen, Bert Trautmann van Manchester City nooit één interland zou spelen.

Max Morlock scoort in WK-Finale 1954 de 1:2 aansluitingstreffer (Duitse jubileumpostzegel uit 2004)

Duitsland was te laat om nog deel te kunnen nemen aan het WK in Brazilië, maar nam wel deel aan de kwalificatie voor het WK 1954 in buurland Zwitserland. Duitsland zat in een groep met Saarland en Noorwegen en plaatste zich makkelijk voor het WK. Op het WK zat het land in een groep met Hongarije, Zuid-Korea en Turkije. Evenwel werden er slechts twee groepswedstrijden gespeeld en Duitsland zou de Koreanen niet bestrijden. De Duitsers versloegen Turkije met 4-1 en moesten dan tegen Hongarije spelen. Herberger wijzigde het team op meerdere plaatsen en de Duitsers kregen hierdoor een 8-3 pak rammel van de Hongaren, tot op heden de grootste nederlaag van het land in een toernooi. Coach Herberger kreeg bakken kritiek over zich heen omdat hij vele basisspelers rust gunde, hoewel dit later als een geniale zet gezien werd. Turkije had Zuid-Korea met 7-0 verslagen en telde evenveel punten als Duitsland waardoor beide teams een beslissende wedstrijd moesten spelen. De frisse Duitsers wonnen met 7-2 tegen de Turken en gingen naar de kwartfinale, waar Joegoslavië opzij gezet werd. Nadat ook Oostenrijk verslagen werd in de halve finale stond West-Duitsland plots in de finale, die de geschiedenisboeken ingegaan is als het wonder van Bern. Een overwinning tegen de Hongaren, die twee jaar eerder Olympische kampioen geworden waren, werd voor onmogelijk gehouden na de 8-3 pandoering uit de voorronde. Na acht minuten hadden Ferenc Puskás en Zoltán Czibor de Hongaren al op 0-2 voorsprong staan, een nieuwe afstraffing leek in de maak, maar amper twee minuten later scoorde Max Morlock de aansluitingstreffer. Helmut Rahn maakte in de achttiende minuut zelfs al de gelijkmaker. In de 84ste minuut maakte Rahn zelfs de winnende treffer waardoor de Hongaren na 32 ongeslange wedstrijden de wereldtitel voor de tweede keer aan hun neus voorbij zagen gaan. Hoewel doelman Toni Turek twee keer gepasseerd werd in het begin hield hij de Duitsers de rest van de wedstrijd recht en speelde een legendarische wedstrijd. Dat de Duitse fans de eerste strofe van das Deutschlandlied zongen zorgde voor beroering in zowel binnen- als buitenland. De eerste twee verzen van het lied werden namelijk verboden, enkel de derde strofe mocht nog gezongen worden, echter kenden de meeste mensen deze strofe nog niet. De kersverse wereldkampioenen werden triomfantelijk onthaald bij hun terugkeer. Volgens velen wordt de Duitse WK-zege gezien als de werkelijke oprichtingsdatum van de Bondsrepubliek die tot dan nog veel te lijden had van de nasleep van de Tweede Wereldoorlog en dit werd gezien als het begin van het Wirtschaftswunder. Na het WK leden enkele spelers en ook coach Herberger aan geelzucht, er doken geruchten op dat de spelers doping genomen hadden. De Hongaarse international Ferenc Puskás bevestigde deze geruchten zelfs in een interview. De Duitse voetbalbond verbood hierop wedstrijden tegen teams waarin Puskás speelde, een verbod dat pas in 1960 opgeheven werd nadat de Hongaarse voetbalbond zich verontschuldigde.

Prestaties op eindrondes[bewerken]

WK-historie[bewerken]

Jaar Ronde GS W G V DV DT
Vlag van Uruguay 1930 Niet deelgenomen
Vlag van Italië 1934 Derde 4 3 0 1 11 8
Vlag van Frankrijk 1938 Eerste ronde 2 0 1 1 2 3
Vlag van Brazilië 1950 Niet deelgenomen
Vlag van Zwitserland 1954 Winnaar 5 4 0 1 18 12
Vlag van Zweden 1958 Vierde 6 2 2 2 12 14
Vlag van Chili 1962 Kwartfinale 4 2 1 1 4 2
Vlag van Engeland 1966 Tweede 6 3 1 1 15 6
Vlag van Mexico 1970 Derde 6 5 0 1 17 10
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1974 Winnaar 7 6 0 1 13 4
Vlag van Argentinië 1978 Tweede ronde 6 1 4 1 10 5
Vlag van Spanje 1982 Tweede 7 3 2 2 12 10
Vlag van Mexico 1986 Tweede 7 3 2 2 8 7
Vlag van Italië 1990 Winnaar 7 5 2 0 15 5
Vlag van Verenigde Staten 1994 Kwartfinale 5 3 1 1 9 7
Vlag van Frankrijk 1998 Kwartfinale 5 3 1 1 8 6
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2002 Tweede 7 5 1 1 14 3
Vlag van Duitsland 2006 Derde 7 5 1 1 14 6
Vlag van Zuid-Afrika 2010 Derde 7 5 0 2 16 5
Vlag van Brazilië 2014 Winnaar 7 6 1 0 18 4
Totaal 18/20 106 66 20 20 224 121

EK-historie[bewerken]

Jaar Ronde GS W G V DV DT
Vlag van Frankrijk 1960 Niet deelgenomen
Vlag van Spanje 1964
Vlag van Italië 1968 Niet gekwalificeerd
Vlag van België 1972 Winnaar 2 2 0 0 5 1
Vlag van Joegoslavië 1976 Tweede 2 1 1 0 6 4
Vlag van Italië 1980 Winnaar 4 3 1 0 6 3
Vlag van Frankrijk 1984 Eerste ronde 3 1 1 1 2 2
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1988 Halve finale 4 2 1 1 6 3
Vlag van Zweden 1992 Tweede 5 2 1 2 7 8
Vlag van Engeland 1996 Winnaar 6 4 2 0 10 3
Vlag van BelgiëVlag van Nederland 2000 Eerste ronde 3 0 1 2 1 5
Vlag van Portugal 2004 Eerste ronde 3 0 2 1 2 3
Vlag van OostenrijkVlag van Zwitserland 2008 Tweede 6 4 0 2 10 7
Vlag van OekraïneVlag van Polen 2012 Halve finale 5 4 0 1 10 6
Totaal 11/14 43 23 10 10 65 45

Confederations Cup-historie[bewerken]

Jaar Ronde GS W G V DV DT
Vlag van Saoedi-Arabië 1997 Teruggetrokken
Vlag van Mexico 1999 Eerste ronde 3 1 0 2 2 6
Vlag van Duitsland 2005 Derde 5 3 1 1 15 11

FIFA-wereldranglijst[bewerken]

Hieronder volgt de positie op de FIFA-wereldranglijst aan het eind van elk kalenderjaar. [1]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014
Straight Line Steady.svg 1 Red Arrow Down.svg 5 Green Arrow Up.svg 2 Straight Line Steady.svg 2 Straight Line Steady.svg 2 Red Arrow Down.svg 3 Red Arrow Down.svg 5 Red Arrow Down.svg 11 Red Arrow Down.svg 12 Green Arrow Up.svg 4 Red Arrow Down.svg 12 Red Arrow Down.svg 19 Green Arrow Up.svg 16 Green Arrow Up.svg 6 Green Arrow Up.svg 5 Green Arrow Up.svg 2 Red Arrow Down.svg 6 Green Arrow Up.svg 3 Straight Line Steady.svg 3 Green Arrow Up.svg 2 Straight Line Steady.svg 2 Green Arrow Up.svg 1

Tenue[bewerken]

Thuis

Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
1908
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1934
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1938 [2]
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1954
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1970
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1974
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1978
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro 1980 and WK 1982
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
1984
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1986
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro 1988 and WK 1990
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
1992
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1994
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
1996
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1998
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
2000
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
2002
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
2004
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
2006
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
2008
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
2010
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
2012
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
2014

Uit

Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1954 – 1958
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1966 – 1970
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1974 – 1978
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro 1980 – WK 1982
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro 1984 – WK 1986
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro 1988 – WK 1990
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
1992
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1994
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
1996
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
1998
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
2000
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
2002
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
2004
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
ConFed Cup
2005
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
2006
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
2008
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
2010
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Euro
2012
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
WK
2014

Spelersrecords[bewerken]

Meeste interlands[bewerken]

Lothar Matthäus speelde de meeste interlands
Naam Carrière Interlands Doelpunten
1 Lothar Matthäus 1980 - 2000 150 23
2 Miroslav Klose 2001 - 2014 137 71
3 Lukas Podolski 2004 - heden 120 47
4 Philipp Lahm 2004 - 2014 113 5
5 Jürgen Klinsmann 1987 - 1998 108 47
Bastian Schweinsteiger 2004 - heden 108 23
7 Jürgen Kohler 1986 - 1998 105 2
8 Per Mertesacker 2004 - heden 104 4
9 Franz Beckenbauer 1965 - 1977 103 14
10 Thomas Häßler 1988 - 2000 101 11

██ Nog actief

Laatst bijgewerkt: 13 juli 2014

Meeste doelpunten[bewerken]

Miroslav Klose maakte voor Duitsland de meeste doelpunten
Naam Carrière Doelpunten Interlands Doelpunt/Interland
1 Miroslav Klose 2001 - 2014 71 137 0,52
2 Gerd Müller 1966 - 1974 68 62 1,10
3 Rudi Völler 1982 - 1994 47 90 0,52
Jürgen Klinsmann 1987 - 1998 47 108 0,44
Lukas Podolski 2004 - heden 47 120 0,39
6 Karl-Heinz Rummenigge 1976 - 1986 45 96 0,47
7 Uwe Seeler 1954 - 1970 43 72 0,60
8 Michael Ballack 1999 - 2010 42 98 0,43
9 Oliver Bierhoff 1996 - 2002 37 70 0,53
10 Fritz Walter 1940 - 1958 33 61 0,54

██ Nog actief

Laatst bijgewerkt: 13 juli 2014

Huidig team[bewerken]

De volgende spelers zijn in november door bondscoach Joachim Löw opgeroepen voor de wedstrijden tegen Vlag van Gibraltar Gibraltar en Vlag van Spanje Spanje.

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met Spanje - Duitsland (0 - 1) op 14 oktober 2014

Nr. Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
12 Ron-Robert Zieler 4 0 Vlag van Duitsland Hannover 96
22 Roman Weidenfeller 4 0 Vlag van Duitsland Borussia Dortmund
Verdediging
2 Shkodran Mustafi 6 0 Vlag van Spanje Valencia
3 Matthias Ginter 5 0 Vlag van Duitsland Borussia Dortmund
4 Benedikt Höwedes 31 2 Vlag van Duitsland Schalke 04
7 Sebastian Rudy 5 0 Vlag van Duitsland Hoffenheim
14 Jonas Hector 1 0 Vlag van Duitsland FC Köln
15 Erik Durm 7 0 Vlag van Duitsland Borussia Dortmund
16 Antonio Rüdiger 5 0 Vlag van Duitsland Stuttgart
20 Robin Knoche 0 0 Vlag van Duitsland Wolfsburg
Middenveld
5 Lars Bender 19 4 Vlag van Duitsland Bayer Leverkusen
6 Sami Khedira 53 5 Vlag van Spanje Real Madrid
10 Lukas Podolski 121 47 Vlag van Engeland Arsenal
11 Karim Bellarabi 4 0 Vlag van Engeland Bayer Leverkusen
13 Thomas Müller 62 26 Vlag van Duitsland Bayern München
18 Toni Kroos 57 9 Vlag van Spanje Real Madrid
Aanval
8 Kevin Volland 3 0 Vlag van Duitsland 1899 Hoffenheim
19 Mario Götze 41 13 Vlag van Duitsland Bayern München
23 Max Kruse 10 1 Vlag van Duitsland Borussia Mönchengladbach

Bekende spelers[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Lijst van spelers van het Duits voetbalelftal voor een overzicht van spelers met minimaal dertig interlands

Gerald Asamoah
Markus Babbel
Michael Ballack
Mario Basler
Frank Baumann
Franz Beckenbauer
Oliver Bierhoff
Marco Bode
Jörg Böhme
Paul Breitner
Andreas Brehme
Hans-Jörg Butt
Sebastian Deisler
Robert Enke
Fabian Ernst
Karlheinz Förster
Torsten Frings

Thomas Häßler
Helmut Haller
Dietmar Hamann
Jörg Heinrich
Thomas Helmer
Carsten Jancker
Jens Jeremies
Oliver Kahn
Ulf Kirsten
Jürgen Klinsmann
Miroslav Klose
Jürgen Kohler
Andreas Köpke
Philipp Lahm
Jens Lehmann
Thomas Linke

Sepp Maier
Lothar Matthäus
Christoph Metzelder
Andreas Möller
Gerd Müller
Günter Netzer
Oliver Neuville
Jens Nowotny
Wolfgang Overath
Lukas Podolski
Helmut Rahn
Carsten Ramelow
Marko Rehmer
Paolo Rink
Karl-Heinz Rummenigge

Matthias Sammer
Bernd Schneider
Mehmet Scholl
Harald 'Toni' Schumacher
Bernd Schuster
Bastian Schweinsteiger
Uwe Seeler
Michael Tarnat
Olaf Thon
Toni Turek
Berti Vogts
Rudi Völler
Fritz Walter
Wolfgang Weber
Christian Ziege
Mesut Özil

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. [1]
  2. FIFA WK 1938 - Historical Voetbal Tenues. Historicalkits.co.uk Geraadpleegd op 13 July 2014
Duits voetbalelftal

DFB · A-internationals · Bondscoaches · Duits vrouwenelftal · Olympisch elftal · Duitsland U21 · Duitsland U20 · Duitsland U19 · Duitsland U18 · Duitsland U17 · Vrouwen U17

1905 – 1919 · 1920 – 1929 · 1930 – 1939 · 1940 – 1949 · 1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

OS 1912 · OS 1928 · WK 1934 · OS 1936 · WK 1938 · WK 1954 · WK 1958 · WK 1962 · WK 1966 · WK 1970 · EK 1972 · WK 1974 · EK 1976 · WK 1978 · EK 1980 · WK 1982 · EK 1984 · WK 1986 · EK 1988 · WK 1990 · EK 1992 · WK 1994 · EK 1996 · WK 1998 · CC 1999 · EK 2000 · WK 2002 · EK 2004 · CC 2005 · WK 2006 · EK 2008 · WK 2010 · EK 2012 · WK 2014

Albanië · Algerije · Argentinië · Armenië · Australië · Azerbeidzjan · België · Bohemen en Moravië · Bolivia · Bosnië en Herzegovina · Brazilië · Bulgarije · Canada · Chili · China · Colombia · Costa Rica · Cyprus · DDR · Denemarken · Ecuador · Egypte · Engeland · Estland · Faeröer · Finland · Frankrijk · Georgië · Ghana · Gibraltar · GOS · Griekenland · Hongarije · Ierland · IJsland · Iran · Israël · Italië · Ivoorkust · Japan · Joegoslavië · Kameroen · Kazachstan · Koeweit · Kroatië · Letland · Liechtenstein · Litouwen · Luxemburg · Malta · Marokko · Mexico · Moldavië · Nederland · Nieuw-Zeeland · Nigeria · Noord-Ierland · Noorwegen · Oekraïne · Oman · Oostenrijk · Paraguay · Peru · Polen · Portugal · Roemenië · Rusland · Saarland · San Marino · Saoedi-Arabië · Schotland · Servië · Servië en Montenegro · Slovenië · Slowakije · Sovjet-Unie · Spanje · Thailand · Tsjechië · Tsjecho-Slowakije · Tunesië · Turkije · Uruguay · Verenigde Arabische Emiraten · Verenigde Staten · Wales · Wit-Rusland · Zuid-Afrika · Zuid-Korea · Zweden · Zwitserland

Algerije (1982) · Algerije (2014) · Argentinië (1986) · Argentinië (1990) · Argentinië (2006) · Argentinië (2014) · Australië (2010) · België (1980) · Brazilië (2002) · Brazilië (2014) · Chili (1982) · Costa Rica (2006) · Denemarken (1992) · Denemarken (2012) · Ecuador (2006) · Engeland (1966) · Engeland (1982) · Frankrijk (2014) · Ghana (2014) · Griekenland (2012) · Hongarije (1954) · Italië (1982) · Italië (2006) · Italië (2012) · Kroatië (2008) · Nederland (1974) · Nederland (2012) · Oostenrijk (1982) · Oostenrijk (2008) · Polen (2006) · Polen (2008) · Portugal (2006) · Portugal (2008) · Portugal (2012) · Portugal (2014) · Sovjet-Unie (1972) · Spanje (1982) · Spanje (2008) · Tsjechië (1996) · Tsjecho-Slowakije (1976) · Turkije (2008) · Zweden (2006)