Easter Parade

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Easter Parade
Voorjaarparade
Regie Charles Walters
Producent Arthur Freed
Scenario Frances Goodrich
Albert Hackett
Sidney Sheldon
Hoofdrollen Judy Garland
Fred Astaire
Muziek Irving Berlin
Cinematografie Harry Stradling Sr.
Distributie MGM
Première 30 juni 1948
Genre Muziek / Romantiek
Speelduur 107 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $ 2.503.654
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Easter Parade is een Amerikaanse muziekfilm uit 1948 onder regie van Charles Walters met in de hoofdrollen Judy Garland en Fred Astaire.

Het oorspronkelijke scenario van de film was gebaseerd op liedjes van Irving Berlin. Na het succes van de filmmusical Blue Skies (1946), gebaseerd op oud en nieuw werk van Berlin, probeerde de componist andere studio's te interesseren voor een film gebaseerd op zijn werk. MGM hapte graag toe.

Easter Parade werd een succes in de bioscopen en haalde een omzet van 4,1 miljoen in de VS en 6,8 miljoen wereldwijd. De film, die Fred Astaire had teruggehaald uit zijn vroegtijdige pensionering, ontving een Oscar in de categorie Beste Muziek.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

New York City, 1912, Broadwayster Don Hewes is met paascadeautjes op weg naar zijn danspartner Nadine Hale. Maar Nadine heeft slecht nieuws, ze wil solo gaan dansen en heeft al een aanbod binnen voor een nieuwe show. Als Don probeert haar op andere gedachten te brengen, komt Johnny binnen, de beste vriend van Don. Al snel ziet de laatste dat Johnny en Nadine verliefd zijn op elkaar en hij vertrekt naar een bar om zijn verdriet te verdrinken. Onder invloed van de drank roept Don dat hij de eerste de beste danseres kan omtoveren in zijn nieuwe danspartner. Hij voegt de daad bij het woord door een van de danseressen uit de club, Hannah, te vragen. Maar Don begaat de fout om van Hannah een kopie te willen maken van Nadine. Hun eerste optreden wordt hierdoor een fiasco. Later herstelt Don zijn fout en gaat aan de slag om Hannah een nieuwe act uit te werken. Ze treden vervolgens op als Hannah en Hewes.

Als het nieuwe danspaar auditie doet voor de Ziegfeld Follies ontmoeten ze de ster van de show, Nadine. Hannah is woedend en eist van Don dat hij bekent dat hij en Nadine ooit verliefd waren. Als Don echter aarzelt, vlucht ze weg. Later komt Don haar achter na en zegt dat hij de auditie bij Ziegfeld heeft afgeblazen omdat hij niet in een show met Nadine wil. Tegenover Johnny bekent Hannah later dat ze verliefd is op Don. De volgende dag nodigt Don Hannah uit voor een etentje, maar tijdens het eten stelt hij voor een dansrepetitie te houden. Een woedende Hannah valt uit tegen Don en roept dat hij haar alleen ziet als een danshulpje. Ze verwijt hem dat hij helemaal niets heeft gezegd van haar nieuwe kleren. Ze wil wegrennen, maar Don houdt haar tegen en ze kussen. Niet lang daarna treden Hannah en Hewes op in een nieuwe show en hebben veel succes. Als ze later naar de solo van Nadine gaan kijken krijgen ze een spontaan applaus van het aanwezige publiek. Nadine is woedend, ze is jaloers op Dons succes. Aan het einde van haar show vraagt ze of Don nog een keer een van hun oude dansnummers met haar wil dansen. Ze probeert hem terug te winnen en als Hannah dit ziet, rent ze weg.

Hannah keert pas laat terug naar haar appartement waar Don op haar zit te wachten. Hij probeert uit te leggen dat Nadine hem probeerde te verleiden, maar Hannah gelooft hem niet. Uiteindelijk wordt Don door de hoteldetective verwijderd. De volgende morgen vertelt Hannah alles aan Johnny. Die raadt Hannah aan de zaak te laten rusten, als je van elkaar houdt, telt een ruzie niet. Hannah is het met hem eens en gaat op weg naar haar afspraak met Don voor de Easter Parade. Vooraf heeft ze een nieuwe hoge hoed en een konijntje naar Dons appartement gestuurd. Voordat de verbaasde Don zich kan afvragen wie de cadeaus heeft gestuurd vliegt Hannah om zijn nek. Ze lopen naar de parade en onderweg vraagt Don zijn Hannah ten huwelijk.

Rolverdeling[bewerken]

Acteur Personage
Garland, Judy Judy Garland Hannah Brown
Astaire, Fred Fred Astaire Don Hewes
Lawford, Peter Peter Lawford Jonathan Harrow III
Miller, Ann Ann Miller Nadine Hale
Munshin, Jules Jules Munshin François
Sundberg, Clinton Clinton Sundberg Mike

Voorgeschiedenis[bewerken]

Een duur voorstel[bewerken]

In 1946 had Paramount Pictures veel succes met de film Blue Skies. De film bestond uit een wat mager verhaaltje rondom een aantal oude en nieuwe liedjes van Irving Berlin. Bing Crosby en Fred Astaire waren de grote sterren die schitterden rondom de liedjes en de dansnummers. Berlin die voldoende materiaal had voor een serie musicals, besloot hetzelfde concept nogmaals toe te passen. Hij benaderde 20th Century Fox met een voorstel gebaseerd op het liedje "Easter Parade", maar de studio schrok terug van de prijs die Berlin vroeg. Wel vond hij een gewillig gehoor bij M-G-M, die een reputatie had op te houden wat betreft musicalfilms. Producent Arthur Freed was al sinds 1940 verantwoordelijk voor de productie van deze musicals voor M-G-M. Zijn Freed Unit, een team van regisseurs, schrijvers, choreografen, dansers, zangers en acteurs had al films gemaakt als Meet Me in St. Louis (1944), Ziegfeld Follies (1946) en The Harvey Girls (1946). M-G-M betaalde Berlin, 600.000 dollar voor zijn bijdrage aan de film. Bij de deal was inbegrepen dat M-G-M de naam van Irving Berlin mocht gebruiken, de titel van het liedje en een groot aantal liedjes van de componist. Ook verbond Berlin zich aan de film als adviseur voor het verhaal. Het was hoe dan ook een hoog bedrag voor een aantal liedjes waarvan het merendeel al door Berlin was geschreven en gebruikt in andere films, shows en musicals

Garland en Minnelli[bewerken]

MGM zette hoog in en selecteerde Fred Astaire en Judy Garland in de hoofdrollen. Garland en Astaire hadden de hoofdrollen vertolkt in diverse musicals en muziekfilms en Astaire was de ster geweest van Blue Skies, een andere film met Irving Berlinliedjes. Voor de regie dacht men aan regisseur Vincente Minnelli die onder andere Meet Me in St. Louis had gemaakt met Garland. Vlak voordat de productie van start ging werd Minnelli echter vervangen door Charles Walters. De reden voor het afhaken van Minnelli lag in de privésfeer. Minnelli was getrouwd met Judy Garland een van M-G-M's meest beroemde actrices. Ze was altijd onzeker over haar voorkomen en acteerprestaties en raakte psychisch instabiel. Garland had tijdens de opnamen van The Pirate in juli 1947 een zenuwinzinking gehad. Ze was naar een psychiatrische kliniek gebracht om te herstellen en was in juli van dat jaar ontslagen. Niet lang daarna deed ze een zelfmoordpoging, waarna ze weer voor enige weken werd opgenomen. De psychiater van Garland, dr. Kupper, raadde Minnelli met klem af om zijn vrouw te regisseren. Het was goed mogelijk dat Garland onder deze druk nog verder zou wegzakken en een nieuwe zelfmoordpoging zou doen.

Acteurs[bewerken]

Don Hewes[bewerken]

Aanvankelijk was Gene Kelly uitverkoren voor de rol van Hewes. Kelly was de nieuwe grote ster van M-G-M en moest zijn grote films nog maken. Maar Kelly brak zijn enkel vlak voordat de opnamen begonnen. Tegenover de studio zei hij dat het een ongelukje was bij een repetitie. Pas jaren later durfde hij te vertellen dat het ongelukje gebeurde tijdens een partijtje voetbal. Producent Arthur Freed hoorde dat het vijf maanden zou duren voordat Kelly weer beschikbaar was en zo lang kon hij de productie niet tegenhouden. Even dacht hij aan Gene Nelson als vervanger, maar bedacht dat hij een ster moest inzetten om Kelly te vervangen. De laatste kwam met de suggestie om Fred Astaire in te huren. Maar Astaire was inmiddels met pensioen. Freed belde hem evengoed, maar Astaire aarzelde. Hij ging naar Gene Kelly en stelde hem drie vragen: "Als je deze film niet doet, zal dat je carrière schaden?", "Denk je dat ik alle dansnummers kan leren?" en "Bestaat er een kans dat je de film toch kan doen?". Toen Kelly tegen Astaire zei dat hij de enige was die de film kon maken, zei Astaire enthousiast ja.

Hannah Brown[bewerken]

Judy Garland was de enige kandidaat voor de rol van Hannah Brown. Garland was in 1947 een grote M-G-M ster die wereldfaam had bereikt met haar rol van Dorothy in The Wizard of Oz. De grote onzekerheid van Garland over haar uiterlijk en acteerprestaties maakten haar meer en meer onstabiel. In 1946 kreeg ze een zenuwinzinking en deed ze een zelfmoordpoging. Ondanks deze problemen gold ze nog altijd als M-G-M's grootste ster. Zelf was ze erg verlegen met het feit dat ze moest spelen tegenover de legendarische Fred Astaire. Garland en Astaire hadden elkaar nooit eerder ontmoet en de jonge ster durfde de Hollywoodveteraan niet eens aan te spreken, voordat ze officieel aan elkaar waren voorgesteld.

Nadine Hale[bewerken]

Danseres Cyd Charisse was gekozen voor de rol van Nadine Hale. Charisse had eerder met Astaire gedanst in Ziegfeld Follies (1943) en werd een van de dansers die deel uitmaakte van de Freed Unit en te zien was in diverse M-G-M filmmusicals. Easter Parade zou een belangrijke stap in haar carrière worden. Maar vlak voor de opnamen scheurde ze de gewrichtsbanden van een van haar knieën en was voorlopig uit de roulatie. Tapdanseres Ann Miller verving haar. Miller maakte met Easter Parade haar debuut bij M-G-M, nadat ze in de jaren daarvoor had gewerkt voor RKO en Columbia Pictures.

Johnny Harrow[bewerken]

Voor de rol van Harrow werd gedacht aan acteurs als Frank Sinatra en Red Skelton, voordat Peter Lawford werd gekozen.

Scenario[bewerken]

Arthur Freed zette een van zijn schrijversteams, Goodrich en Hackett, uit de Freed Unit op het scenario. Het echtpaar Frances Goodrich en Albert Hackett was verantwoordelijk geweest voor het scenario van It's a Wonderful Life uit 1946 en van "The Pirate" met Judy Garland. Ze werkten samen met Irving Berlin om de verzameling liedjes van de laatste te koppelen aan een verhaal. Nadat Berlin had verteld over zijn tijd bij de vaudeville theaters, gebruikten Hackett en Goodrich dit als uitgangspunt voor het scenario. Berlin was erg te spreken over het eindresultaat. Het scenario werd echter door regisseur Charles Walters afgewezen als te grimmig. Arthur Freed huurde vervolgens Sidney Sheldon in om het scenario te herschrijven en lichter van toon te maken. Sheldon was een opkomend talent die net een Oscar had gewonnen voor het scenario van The Bachelor and the Bobby-Soxer uit 1947. Zijn bijdrage aan het scenario was volgens Goodrich en Hackett beperkt gebleven tot het invoegen van één scene, terwijl Freed en Sheldon volhouden dat het hele scenario door de laatste werd herschreven. Hij kreeg hier echter geen vermelding voor op de aftiteling.

Productie[bewerken]

Op 25 november 1947 begonnen de opnamen in Culver City in de M-G-M Studio's. Nadat de opnamen op 9 februari 1948 waren afgesloten was het budget opgelopen tot $2.503.654. Hieronder vielen niet de kosten van de aanvullende opnamen op 12 maart 1948. Uiteindelijk zou het budget uitkomen op bijna 3 miljoen dollar. De opnamen verliepen zonder al te veel problemen. Wel was het voor Ann Miller en Judy Garland een probleem dat ze op hoge hakken langer waren dan Fred Astaire, zou dat ze in scènes waarbij ze naast de acteur stonden schoenen met gewone hakken droegen. Voor Miller was het dansen op hakken overigens een marteling. Tijdens de opnamen droeg ze een rugsteun omdat haar rug beschadigd was geraakt nadat haar man haar van de trap had gegooid. Ze was ook net zwanger geraakt en kampte met de eerste symptomen van misselijkheid. Garland op haar beurt had grote moeite met haar eerste scène met Astaire. Ze moest hem gelijk kussen en aangezien ze nog niet aan elkaar waren voorgesteld waren, vond ze dat heel eng. Scenarist Sidney Sheldon maakte een einde aan alle onzekerheid door Garland en Astaire aan elkaar te introduceren. Voor de grote finale werd een speciale set geconstrueerd op het buitenterrein van de M-G-M studio. Ongeveer 700 figuranten vormden de parade en de toeschouwers.

Muziek[bewerken]

Liedjes[bewerken]

De volgende liedjes, geschreven door Irving Berlin, zijn in de film te horen:

  • "Happy Easter" - uitgevoerd door Fred Astaire
  • "Drum Crazy" - uitgevoerd door Fred Astaire
  • "It Only Happens When I Dance with You" - uitgevoerd door Fred Astaire en Ann Miller
  • "Everybody's Doin' It" - uitgevoerd door het koor
  • "I Want to Go Back to Michigan" - uitgevoerd door Judy Garland
  • "Beautiful Faces Need Beautiful Clothes" - uitgevoerd door Fred Astaire en Judy Garland
  • "A Fella with an Umbrella" - uitgevoerd door Peter Lawford en Judy Garland
  • "I Love a Piano" - uitgevoerd door Fred Astaire en Judy Garland
  • "Snooky Ookums" - uitgevoerd door Fred Astaire en Judy Garland
  • "Ragtime Violin" - uitgevoerd door Fred Astaire en Judy Garland
  • "When the Midnight Choo Choo Leaves for Alabam'" - uitgevoerd door Fred Astaire en Judy Garland
  • "Shakin' the Blues Away" - uitgevoerd door Ann Miller
  • "Steppin' Out with My Baby" - uitgevoerd door Fred Astaire
  • "A Couple of Swells" - uitgevoerd door Fred Astaire en Judy Garland
  • "The Girl on the Magazine Cover" uitgevoerd door Richard Beavers en Ann Miller
  • "Better Luck Next Time" - uitgevoerd door Judy Garland
  • "Easter Parade" - uitgevoerd door Judy Garland en Fred Astaire
  • "Call Me Up Some Rainy Afternoon" - uitgevoerd door het orkest

Weggelaten liedjes[bewerken]

  • "Let Me See Him By The Shore" - Dit nummer werd wel opgenomen, maar sneuvelde in de montage. Er is wat materiaal overgebleven van de opnamen.
  • "Mr. Monotony" - Dit nummer werd opgenomen met Judy Garland die was gekleed in de bovenste helft van een rokkostuum met hoge hoed. Haar benen waren alleen bedekt met zijden kousen. Het werd later weggelaten uit de film. Officieel omdat men het niet vond passen in 1912 (het jaar waarin de film speelt), maar vermoedelijk uit angst voor de censuur van de Hays Code, Hollywoods zelfcensuur. In 1950 zou Garland hetzelfde kostuum echter dragen tijdens de uitvoering van het nummer "Get Happy" in de film Summer Stock. Een deel van de weggesneden scène met "Mr. Monotony" was wel later te zien in That's Entertainment! III uit 1994. Op de special edition van de DVD is de hele scène te zien.

Rondom de liedjes van Irving Berlin[bewerken]

Hoewel Easter Parade een groot aantal oudere liedjes van Irving Berlin hergebruikt, schreef hij ook een aantal nieuwe nummers voor de film:

  • "It Only Happens When I Dance with You"
  • "Better Luck Next Time"
  • "Drum Crazy"
  • "Stepping Out with My Baby"
  • "A Couple of Swells"
  • "A Fella With An Umbrella"
  • "Happy Easter"
  • "Mr. Monotony" (niet gebruikt)

"Easter Parade" was speciaal voor de film geschreven, maar Irving Berlin gebruikte voor dit nummer de melodie van het liedje "Smile and Show Your Dimple" uit 1917 dat door hem was geïntroduceerd in de revue "As Thousand Cheer" uitgevoerd door Marilyn Miller en Clifton Webb. Het was geïnspireerd op het jaarlijkse paasevenement waarbij inwoners van New York City over Fifth Avenue lopen om hun nieuwe hoeden te tonen. "Smile and Show Your Dimple" werd ook gebruikt in de film Holiday Inn.

Prijzen[bewerken]

De film werd onderscheiden met een Academy Award voor Beste Muziek. De scenaristen Frances Goodrich en Albert Hackett kregen een Writers Guild of America Award voor het scenario.

Bronnen

  • Rick R. Altman, "The American Filmmusical", 1988
  • Fred Astaire, "Steps in Time", 1959
  • Steve Bingen e.a. "MGM: Hollywood's Greatest Backlot", 2011
  • Cyd Charisse, Tony Martin en Dick Kleiner, "The Two of Us", 1976
  • Paul Donnelley, "Judy Garland", 2007
  • Jane Feuer, "The Hollywood Musical" 1993
  • Hugh Fordin, "MGM's greatast musicals: the Arthur Freed Unit", 1996
  • Stanley Green, "Hollywood Musicals Year By Year", 1999
  • Gerald Mast, "Can't help singin', the American musical on stage and screen", 1987
  • Ann Miller, Miller's High Life", 1972
  • Vincente Minnelli, (met Hector Arce) "I Remember It Well", 1974.
  • Joe Morella en Edward Epstein, "The Complete Films and Career of Judy Garland", 1969.
  • John Mueller, "Astaire Dancing — The Musical Films of Fred Astaire", 1985
  • Tim Satchell, "Astaire, The Biography", 1987

Externe link