Filibuster
De naam filibuster of filibustier wordt gegeven aan meestal Amerikaanse personen die in de negentiende eeuw staten probeerden te stichten of veroveren in Latijns-Amerika. De naam komt van het Nederlandse woord vrijbuiter.
Een van de bekendste filibusters was William Walker. Walker heeft in 1853 de Mexicaanse staten Neder-Californië en Sonora weten te veroveren en er een kortstondige republiek gesticht. Hij werd echter snel verslagen door het Mexicaanse leger en vluchtte terug naar de Verenigde Staten. Hij werd aangeklaagd wegens illegale oorlogvoering, maar werd vrijgesproken. In 1855 wist hij Nicaragua te veroveren, en benoemde zichzelf tot president. Twee jaar later werd hij echter afgezet door het Amerikaanse leger. Hij stierf in 1860 tijdens een poging Honduras te veroveren.
Filibusters werden soms gesteund door de Amerikaanse regering. Dit was voornamelijk het geval met filibusters die zich in Texas en Californië vestigden, omdat die diensten konden bewijzen bij het veroveren van deze gebieden op Mexico.
Inhoud |
Vertragingstechniek[bewerken]
Sinds 1851 wordt de term filibustering gebruikt voor het extreem lang rekken van redevoeringen, met het doel een wetsvoorstel te vertragen of blokkeren. Er wordt urenlang gekletst; soms worden er zelfs telefoonboeken voorgelezen.[1] Het record filibusteren staat op naam van de Amerikaanse senator Strom Thurmond, die in 1957 bij het bediscussiëren van een burgerrechtenwet 24 uur en 18 minuten lang aan het woord bleef.
België[bewerken]
In het Belgische parlement werd deze tactiek in november 2003 gebruikt om de stemming over een wetsvoorstel dat migranten gemeentelijk stemrecht zou verlenen, uit te stellen. De tegenstanders van deze wet (onder meer van het Vlaams Blok en de VLD) stelden in de Senaat zo veel mogelijk irrelevante vragen en hielden lange toespraken over zaken zoals de economische toestand in Thailand.
Nederland[bewerken]
In Nederland is deze tactiek in juni 2012 in de Tweede Kamer gebruikt door de PVV en de SP om de verhoging van het eigen risico in de zorg te vertragen. De PVV gaf dit toe, de SP stelde dat het onderwerp belangrijk genoeg was om er de tijd voor te nemen.[2] De twee partijen waren inderdaad langdurig aan het woord, maar dat was in een commissievergadering, niet in de plenaire vergadering. Ook voor de behandeling van de verhoging van de AOW-leeftijd vroegen PVV en SP flink wat spreektijd aan. Léon de Jong (PVV) las flinke stukken tekst voor uit de MvT van de invoering van de AOW, en uit een nummer van het Historisch Nieuwsblad. Dit gebeurde om het wetsvoorstel in historisch perspectief te plaatsen. Bovendien stelden ze dat ze door de snelle procedure onvoldoende gelegenheid hadden gekregen voor een schriftelijke inbreng.
De PVV wil het fenomeen verder inzetten om de ratificatie van het Europees Stabiliteitsmechanisme uit te stellen. Volgens staatsrechtkenners zal dit echter niet werken.[3]
Bekende filibusters[bewerken]
- Aaron Burr
- Henry A. Crabb
- Narcisco López
- John A. Quitman
- Gaston de Raousset-Boulbon
- William Walker
- Rand Paul
Zie ook[bewerken]
| Bronnen, noten en/of referenties |
